Ik kom er maar direct eerlijk voor uit. Christ 0 is en blijft de beste plaat van dit Duitse gezelschap. Daar kan ook dit Chronicles Of The Immortals: Netherworld II niets aan veranderen. Die topschijf uit 2006 bevat namelijk geen enkel zwak nummer. Bovendien was de band in absolute topvorm op die cd. Met een belangrijke rol voor superzanger Andy Kuntz, die een groot deel van de concurrentie genadeloos te kijk zette. Nu nog overigens.

Met dit tweede deel van het Chronicles Of The Immortals tweeluik lukt dat de groep niet. Is dit dan slecht? Nee, natuurlijk niet. Dit is immers een plaat van Vanden Plas, misschien wel de beste progressieve metalband uit de Heimat. Het probleem bestaat uit een gebrek aan nuance. Waar de band vroeger wel eens p(l)as op de plaats maakte, doet de groep dat nu niet meer. Net als The Seraphic Clockwork en deel 1 klinkt deze cd vol. Te vol als je het mij vraagt. Op en top theatraal ook. Natuurlijk zijn er rustige passages, maar om de een of andere reden klinken ook die stukken heel dramatisch en dik aangezet. Musical-achtig en dat is een invloed die de band en met name zanger Kuntz niet vreemd is. Veel fans van de band roemen die elementen, maar ik vind ze niet echt wat toevoegen. Less is more, luidt het devies.

Al die dramatiek maakt van Netherworld II soms een wat vermoeiende aangelegenheid. Je kent dat wel. Momenten waarop je een bepaalde cd draait en je de hele tijd denkt welke andere plaat je op kunt zetten. Het is allemaal zeer vakkundig en bij vlagen erg mooi, maar het houdt de aandacht niet altijd vast. Eigenlijk een euvel waar Vanden Plas wel vaker mee kampt, behalve op die ene uitschieter uit 2006 dan. Dat neemt niet weg dat er op deze cd zeker meesterwerkjes staan. Neem het sfeervolle Godmaker's Temptation of het uitgesponnen Blood Of Eden. Magistraal mooie muziek, ondersteund door sterk gitaarwerk en een degelijke ritmesectie. Kuntz is bovendien op dreef en komt met mooi en afwisselend zangwerk op de proppen.

Dus nee, het is Vanden Plas niet gelukt om die vrijwel smetteloze kraker uit het oeuvre te overtreffen. Misschien is het raadzaam om in de toekomst de sound te strippen van overbodige ballast en het liedje weer de hoofdrol te geven. Nu is het zoals gezegd allemaal heel erg mooi en veel. De stapels pracht en praal zijn bijna een vanzelfsprekendheid. Als luisteraar kijk je er niet meer van op. Zodra dat moment zich aandient, kan het geen kwaad om nieuwe wegen te verkennen. Zeker als je progressieve metal speelt, moet dat geen probleem zijn.

Tracklist:
1. Vision 11even - In My Universe
2. Vision 12elve - Godmaker's Temptation
3. Vision 13teen - Stone Roses Edge
4. Vision 14teen - Blood Of Eden
5. Vision 15teen - Monster
6. Vision 16teen - Diabolica Comedia
7. Vision 17teen - Where Have The Children Gone
8. Vision 18teen - The Last Fight
9. Vision 19teen - Circle Of The Devil