Het is bijna altijd feest als die eigenzinnige Italianen van Sadist in de studio zijn geweest. Bijna inderdaad, want het gedrocht Lego uit 2000 tellen we voor het gemak even niet mee. Op die schijf probeert Sadist te klinken als Korn. Gehinnik met pizza-accent incluis. Een wanstaltige kutplaat is het resultaat, die ook direct leidt tot een break van zes jaar. Het zij de mannen vergeven, want sinds Sadist uit 2007 leveren ze continu kwaliteit.

Hyaena is geen uitzondering op die regel. Opnieuw een plaat die overtuigt. Net weer even anders dan het ijzersterke Season In Silence uit 2010, want ditmaal put de groep veel invloeden uit de Afrikaanse muziek. Zowel tekstueel als muzikaal overigens. Hier en daar duikt namelijk wat Afrikaanse percussie op en één of ander stamhoofd mag wat roepen. Leuk, maar het gaat uiteindelijk toch om de vertrouwde elementen. Die zijn als vanouds aanwezig in de vorm van fraaie, Nocturnus-achtige keyboardpartijen, jazzy tempo's, complexe gitaarriffs en de afwisselende krijs- en gruntzang. Sadist gooit ook deze keer progressieve rock, technische death metal en jazz/fusion in de blender en brouwt weer iets dat best origineel klinkt.

Compositorisch mankeert er in elk geval weinig aan dit album. Natuurlijk kosten songs als The Lonely Mountain en Eternal Enemies wat tijd om in te komen, maar dat moment komt beslist. Wie dat geduld opbrengt, ontdekt één van de leukste en avontuurlijkste metalplaten van 2015. Laat je daarbij niet te veel afleiden door de ronduit matige productie. Hyaena klinkt op bepaalde momenten zelfs als een demo, door het ontzettend zwakke drumgeluid dat ook nog eens prominent in de mix is gezet. Over de productie valt wel meer te klagen, want ook Sadist is niet vies van de zogeheten 'loudness war'. Dat wil zeggen dat het volume van alle instrumenten belachelijk is opgekrikt. Dat zorgt voor impact, maar nuance is helaas ver te zoeken. Aangezien dynamiek toch wel onmisbaar is voor de muziek die Sadist maakt, kost dit toch wat punten.

Slechte master of niet, de songs worden er niet echt minder van. Op dat vlak bewijzen de Italianen tot de absolute top te behoren. Ze voorzien bovendien in een behoefte nu een band als Cynic zoetsappige ambient is gaan maken en het rond Atheist ook behoorlijk stil is. Liefhebbers van progressieve en melodieuze death metal kunnen met een gerust hart de beurs trekken voor dit prima album.

Tracklist:
1. The Lonely Mountain
2. Pachycrocuta
3. Bouki
4. The Devil Riding The Evil Steed
5. Scavenger And Thief
6. Gadawan Kura
7. Eternal Enemies
8. African Devourers
9. Scratching Rocks
10. Genital Mask