Het Belgische Absolutus is een blackmetalband, die sinds het ontstaan in 2003 nog maar drie plaatjes heeft uitgebracht, waarvan twee langspelers. Dit tweede album betreft, in tegenstelling tot eerdere releases, een experimentele variant van het bovengenoemde genre. Net als deze schijf hebben alle tracks een naam in het Latijn.

Waar veel blackmetalbands rock-'n-roll- en/of thrash-elementen door laten sijpelen, verschaft Pugnare In Iis Quae Obtinere Non Possis naargeestigheid, die het door middel van keyboardpartijen, galmende screams en Deathspell Omega-tokkeltjes de luisteraar ongemakkelijk maakt. Met name Credo Quia Absurdum en Ego Sum Qui Sum zijn prachtige songs die je bij de kladden pakken. Laatstgenoemde track doet me denken aan Andacht van Lunar Aurora, door de slepende melodie aan het begin.

De productie van dit album laat weinig te wensen over en sluit naadloos aan bij de stijl die de heren tentoonspreiden. Ook klinkt zanger Abstrusus zeer bruut en duister. Hij doet soms bijna denken aan Nocturno Culto. Wel is het erg jammer dat deze schijf zeer kort is. Na ruim 34 minuten zit de rit erop en heb je naast wat metal, ook een flinke dosis ambient achter de kiezen. Daar moet je van houden.

Veel blackmetalfans zullen met deze langspeler uit de voeten kunnen. Wel hoop ik dat deze Belgen een langer album gaan maken dat tot de nok toe gevuld zal zijn met blackmetalgeweld, zonder al te veel keyboardgeneuzel tussendoor.

Tracklist:
1. Abyssus Abyssum Invocat
2. Sunt Verba Et Voces Praetereaque Nihil
3. Credo Quia Absurdum
4. Ego Sum Qui Sum
5. Damnat Quod Non Intelligunt
6. Pugnare In Iis Quae Obtinere Non Possis
7. Decepimur Specie Recti
8. Virgo Dei Genitrix
9. Numen