Want vuurbommetjes zijn het. Geen hele gemene, Illdisposed is immers geen extreme band, maar wel degelijk venijnige. Op The Prestige grijpt Illdisposed flink terug naar deathmetal, de melodie niet uit het oog verliezend maar wel wat temmend. Zeker in vergelijking met de voorganger, waarop de melodie de onmiskenbare rode draad is. Hoewel The Prestige er ook nog flink op leunt, zijn de nieuwe nummers hoorbaar steviger en zelfs een tikkie rauwer. Blijkbaar werd het tijd voor wat hoorbare donderslagen en zo weeft Illdisposed wat stug draad door het glas.
Maar Illdisposed blijft op The Prestige vooral ook Illdisposed. Voor deathmetalbegrippen melodieus en toegankelijk, voor melodeathbegrippen technisch, strak, fel en robuust. De overwegend snelle nummers worden nog steeds met grote zorg samengesteld, variatie is een must, onderhoudende gitaarpartijen ook en de melodie moet de muziek verrijken, niet afzwakken. De groovende riffs worden op The Prestige nog eens extra onderstreept. Waren de nummers op Burn Me Wicked soms haast een streling voor het oor, nu klinken de nummers dringender en hebben bepaalde stukken (zoals de intro Let Go) zelfs iets weg van de moderne metalcore. Echter is dit nog steeds een sporadische verschijning, modern of niet, Illdisposed is ook op The Prestige gewoon een metalband.
Geen drastische veranderingen voor ons aller Illdisposed dus, wel een wederom prestigieus album dat voor liefhebbers van Scandinavische melodeath weer fijn vermaak gaat opleveren.
Tracklist:
1. Let Go
2. The Tension
3. Weak Is Your God
4. Working Class Zero
5. A Song Of Myself
6. Like Cancer
7. Love Is Tasted Bitter
8. She Knows
9. A Child Is Missing
10. The Key To My Salvation
11. ...Your Devoted Slave
12. Ich Bin Verloren In Berlin
