Denemarken en zee zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden. Zee, zeemeerminnen, kusten, golven, golfbrekers, schoonheid, kracht, woede, kalmte... Enkele sleutelwoorden die u in lees- en mij in schrijfstemming brengen. Want Denemarken is het land van Illdisposed, Denemarken is tevens het land van ongerept zout water met alle mythen en werkelijkheiden van dien, en zee en Illdisposed worden de komende minuten elkaars buren. Sterker nog, ze worden elkaars gelijken.

Zie het zeemeerminnetje op haar steentje zitten. En zie het water. De golven. Blauw-groen en gerimpeld. Zwart met een schuimrandje. Stromend, vloeiend, jagend, sissend, bulderend, rammend, vlijend, kolkend, minnend, ongetemd en kalm. Dan meppen de woeste watermuren het arme zeemeisje om haar oren, een fractie van een zucht later strelen ze haar vinnen en spelen ze met haar haar. En buiten dat hebben deze Deense kusttaferelen bezit genomen van de noten waar Illdisposed garant voor staat. Want het nieuwe album van het Deense vijftal, Burn Me Wicked, klinkt... precies net zo.

De muziek heeft de soepelheid van water. Geen stram, roetsig of ongesmeerd gespeel. De klanken vloeien. Door uw oren, middels uw oren en achter uw oren. Deze muziek kruipt in en door alle gaten op een slinkse manier. Melodieuze deathmetal die bij vlagen aan Hypocrisy en Edge Of Sanity doet denken vult zonder meer alles wat vulbaar is. En ondertussen wenden de zaken zich alle kanten op. Onder het glibberen draait deze band wel 10 keer om haar eigen as. Dan snel, dan traag, plots zetten de drums het op het een rammen om de hoofdrol vervolgens aan een betoverende snaarsolo af te staan. Illdisposed maakt zich op Burn Me Wicked niet alleen meester van de melodie, Illdisposed wordt het synoniem ervan. Van stem tot snare, niets oort constant. Alles manouvreert zich een ongeluk.

U moet daar uiteraard wel warm voor lopen. Feit is dat Burn Me Wicked één van de betere melodeath-cd's sinds tijden is. Maar uiteindleijk is alles net iets té melo. De cleane stem had van mij de winterslaap mogen voortzetten en ook de synth-neigende loopjes (het begin van het titelnummer heeft zo'n overduidelijke bijsmaak) vind ik geen noodzaak. Allerminst. De muziek is afwisselend, veelzijdig en druk genoeg. En goed genoeg. Dus soms is less more. Bovendien gaat het eeuwig overmelodieuze op den duur vervelen.
Het laatste nummer, Illdispunk'd, is voor mij een regelrechte afknapper. De haast betoverende klanken van een vrij gelikte doch bombastische cd worden afgesloten met een rauw, stug, quasi-jolig, punkerig nummertje, half in het Engels, half in het Duits gebulderd. Kraak noch smaak. Deze vorm van humor doet een cd als deze totaal geen recht.

Burn Me Wicked wordt op deze manier een zeer wispelturig album. Toegankelijk, maar goed. Erg goed zelfs, maar soms herhalend. En gij die melodie liever gedoseerd ziet, zal ongetwijfeld dreigen te verzuipen in de overkill ervan. Gij die er geen genoeg van kan krijgen zal er evengoed in zwemmen tot de verdrinkingsdood er op volgt. Smilend gaat u ten onder en wordt het zeemeerminnetje uw doodsmonument.

Tracklist:
1. Shine Crazy
2. Case Of The Late Pig
3. Back To The Street
4. Our Heroin Recess
5. Throw Your Bolts
6. Burn Me Wicked
7. Fear The Gates
8. Slave
9. Nothing To Fear...Do It
10. The Widow Black
11. Illdispunk'd