Someone has to do the dirty job... Aangezien ik volledig kan inkomen in het feit dat geen enkel goed gefatsoeneerd mens zijn tijd in een band die Anal Vomit heet gaat investeren, doe ik het wel. Wederom, want het vorige album was al zeer de moeite waard en opnieuw moet ik constateren dat deze band, ondanks de weinig appetijtelijke naam, simpelweg niet genegeerd mag worden. U moet het horen, echt! Vergeet de naam, voor wat het waard is, en als de met kerst gearriveerde ouwelui zich voor de bandnaam interesseren, zegt u van mijn part "de nieuwe Metallica". Weten zij veel...

In Zuid-Amerika moet alles eenmaal extreem. De bandnaam moet extreem, de artwork moet extreem (evenals de centrumfoto's van het boekje) en de muziek moet extreem, dus kiest deze Peruaanse band de achterwaartse salmonellagevolgen zich tot naam, maakt wat leuke schetsjes en pompt het plaatje vol smerige doch verdienstelijke muziek.

Op Depravation doet Anal Vomit weer dat waar de band op Demoniac Flaggelations al goed in bleek, maar tilt dit alles weer een trede hoger. Nog steeds is de ruwe indicatie gelijk aan ongeveer "Inquisition meets The Ravenous", echter is de muziek wat geconcentreerder van aard. Nog steeds vuig, goor, rauw en bruusk, maar het geheel is beter op elkaar afgemixed zodat het geluid een continuïteit kent, echter, nog altijd Anal Vomit - continuïteit, die dus nog altijd onvoorspelbaar is.

Wat wel voorspelbaar is, is het feit dat dit album wederom een Zuid-Amerikaanse topprestatie is geworden. Depravation is een bont eindproduct geworden. Venijnige black, ongezouten death, lompe thrash en onvervalste kotsklanken maken het muzikale deel ervan sowieso tot een beleving die u niet mag missen. De scherpe muzikale randen, ruwe productie en de gedoseerde zenuwslopende loopings zorgen voor kostbare toevoeging. De kers op de taart is de uitstraling. Dit album voldoet aan geen enkele voorwaarde die (commerciële) toegankelijkheid kent. Dit is geen kwestie van verkoopcijfers of geforceerd behagen, voor zover je daar binnen dit genre al van kunt spreken. Depravation daagt uit, steekt de draak, laat de broek zakken en toont kont, kijkt minzaam alvorens de boel plat te braken en toont zich niet bereid gebukt te gaan onder welke concessie dan ook. Alles aan Depravation straalt muzikale onafhankelijkheid uit, oprechte muziek die enkel de liefhebber dient en toebehoort.

Waar de bandnaam hapert ploegt de muziek moeiteloos baan na baan in uw warme vlees, waar vervolgens zwart zaad zal kiemen.

Tracklist:
1. Alcoholocausto
2. Prevail The Cult
3. Ghedeom
4. Bestial Possession
5. Depravation
6. Escupe La Cruz
7. Entry To The Underworld
8. Hell Command
9. Bajo El Tridente De Fuego
10. Avern Goddess