Er zijn volgens mij maar twee primaire reacties mogelijk op nieuwe muziek van Darkthrone, de legendarische Noorse blackmetalband die in toenemende mate duidelijk maakt geen fuck te geven om wiens verwachtingen dan ook, en zich laat gaan in primordiale samenraapsels van black, doom en heavy metal. Die reacties kunnen zeer effectief gepeild worden door het betreffende subject van onderzoek de albumhoes van Pre-Historic Metal onder de neus te duwen. Die handeling zal ófwel een grijns van oor tot oor en een gebalde vuist opleveren, ófwel een wanhopige zucht danwel misprijzend gesnuif waaruit onverholen irritatie blijkt.

Darkthrone trekt zich niets aan van wat andere mensen vinden. Wie inmiddels veertig jaar actief is, weet dat het geen zin heeft om je druk te maken om het meningencircus dat bij iedere nieuwe release op gang komt. In zekere zin is een recensie van dit album dan ook zinloos, ware het niet dat het ook gewoon een vermakelijk tijdverdrijf is voor uw scribent. En dus duiken we onverdroten de acht nieuwe tracks in die de Noorse veteranen over ons uitstorten. Daarbij is de hamvraag wat mij betreft: is Pre-Historic Metal op een goede of slechte manier ‘pre-historisch’? Met andere woorden: klinkt de muziek tijdloos en authentiek, of dekken termen als stoffig en oubollig de lading beter?

De kwaliteit van een Darkthrone-release staat of valt vaak met de kwaliteit van de riffs. Op Pre-Historic Metal weet het duo Nocturno Culto en Fenriz weer de nodige vuige exemplaren uit zijn mouw te schudden. Zo staat opener They Found One Of My Graves vol met primitieve, maar zeer effectieve riffs, zoals de band daar het patent op lijkt te hebben. Dat geldt nog meer voor Siberian Thaw, een grimmige hybride tussen doom en black metal waarin de band middels krachtige, maar zeer basale oerriffs voortploetert, terwijl de titel intussen als een soort mantra wordt herhaald. In andere nummers komt Darkthrone branieachtiger voor de dag, zoals in het vermakelijke titelnummer, dat wordt vergezeld door het luidkeelse gebral van Fenriz. Het ongenuanceerd rossende drumwerk dreigt ieder moment uit de bocht te vliegen, maar dat geeft de track juist zijn charme. Ook het als een ronkende diesel klinkende Eat Eat Eat Your Pride bevalt goed, met name dankzij de rauwe versnelling halverwege.

Niet ieder nummer haalt hetzelfde niveau. Zo weet The Dry Wells Of Hell niet volledig te boeien omdat het gitaarwerk minder effectief is. Daardoor is het nummer met ruim zes minuten iets te lang. En hoewel het instrumentale So I Marched To The Sunken Empire in positieve zin weet te verrassen met subtiele keyboardeffecten (die zelfs voor een licht psychedelisch tintje zorgen), is deze track met zijn drie minuten juist te kort. Het was beter geweest als de band wat meer de tijd had genomen om deze richting verder te verkennen. Pre-Historic Metal bevat ook soms wat onduidelijke keuzes. Met name in de tweede helft duiken aan het eind van de tracks soms wat gekke momenten op in de vorm van dom gelach of een rellerig bedoelde kreet. Het zijn korte fragmenten, die de muziek toch soms wat al te kneuterig en kinderachtig maken. Gelukkig blijven die momenten beperkt.

Pre-Historic Metal zal niet de geschiedenisboeken ingaan als klassieker, maar dat geeft niet. Darkthrone heeft in vier decennia activiteit immers al genoeg legendarische albums op zijn naam staan. De heren doen waar ze zin in hebben en in dit geval levert dat een redelijk solide plaat op, die zijn weg vanzelf naar de juiste mensen zal vinden.

Tracklist:
1. They Found One Of My Graves
2. Pre-Historic Metal
3. Siberian Thaw
4. Deeply Rooted
5. The Dry Wells Of Hell
6. So I Marched To The Sunken Empire
7. Eat Eat Eat Your Pride
8. Eon 4