2026 belooft een belangrijk jaar te worden voor Blackwater Holylight. Dat is niet alleen omdat het nieuwe, vierde album Not Here Not Gone in de eerste maanden van het nieuwe jaar is verschenen. Nog belangrijker is dat de groep uit Portland, Oregon de gelegenheid krijgt om dat werkstuk integraal ten gehore te brengen op het vermaarde Roadburn-festival, dat ieder jaar een internationaal publiek naar Tilburg weet te lokken. Zo’n kans krijg je als relatief jonge band natuurlijk zelden. Wie weet blijkt 2026 dan ook het doorbraakjaar voor dit vrouwelijke kwartet.
Om die doorbraak te kunnen bewerkstelligen, is wel een sprong in kwaliteit nodig. Zo is voorganger Silence/Motion (2021) een ietwat vlakke vertoning, met enkele sterke nummers, maar ook te veel momenten waarop de lichte doom van het gezelschap te veel voortkabbelt. De twee platen daarvoor zijn beter, maar kleuren toch ook iets te veel binnen de lijntjes om zich echt te onderscheiden in dit overbevolkte genre. Tegelijkertijd staat dit festival niet bekend om het programmeren van middelmatige of gezapige groepen, dus de keuze van de organisatie om Not Here Not Gone grootschalig in de spotlights te zetten, doet de verwachtingen toenemen. Slaagt Blackwater Holylight er op dit vierde album in om definitief een sprong vooruit te zetten?
De eerste drie nummers behoren in ieder geval tot het beste materiaal dat de band tot nu toe schreef. In How Will You Feel vindt Blackwater Holylight de perfecte balans tussen lieflijke vocalen, serene ambient en prettige, zware riffs. Het nummer – dat muzikaal vergelijkbaar is met de muziek van Faetooth - voelt als een lome, zware trip tijdens een broeierige zomeravond. Involuntary Haze en Bodies weten eveneens een uitgekiend evenwicht tussen lichte en zware elementen te bewerkstelligen. Want hoewel er altijd een bepaalde mate van lichtheid aanwezig is door het stemgeluid van Sunny Faris en het dromerige keyboardwerk, deinst de band niet terug voor krachtige riffs, die luidruchtig brommend komen invallen.
Op de vorige albums is de muziek van Blackwater Holylight soms nog wat lichtzinnig. Op deze nieuweling is de sound veel rijker en gebeurt er veel meer op de achtergrond. Neem bijvoorbeeld het spannende toetsenwerk in Heavy, Why?, dat het nummer een aangename gelaagdheid meegeeft. En hoewel Spades met zijn knarsende en ploegende riffs niet bijster complex is, is het mammoetachtige Black Sabbath-motief onweerstaanbaar en zeer effectief, terwijl het zweverige toetsenwerk toch weer voor wat extra contrast zorgt. Void To Be begint wat lichtvoetiger - met een fraaie gastbijdrage op de viool van Camille Getz – en wint vervolgens steeds meer aan stevigheid als luidruchtige riffs hun intrede maken en subtiele gitaarruis op de achtergrond opdoemt.
Hoewel het album ook enkele iets mindere momenten kent, zijn dat uiteindelijk relatief kleine oneffenheden. Zo vormt het intermezzo Giraffe met zijn gebroken drumritme en noisy effecten een wat wonderlijke onderbreking, die op zichzelf niet eens zo gek klinkt, maar waarvan de toegevoegde waarde ook vrij onduidelijk is (en de titel ook nogal wat vragen oproept). En Mourning After blijkt uiteindelijk iets te fröbelachtig, waardoor er minder ruimte is voor goede riffs.
Over de gehele linie is Not Here Not Gone echter een bijzonder knappe prestatie. Blackwater Holylight heeft op alle fronten een flinke stap vooruit gezet. De productie is veel zwaarder en rijker, de instrumentatie is strakker, de songs zijn veel krachtiger en beter en de muziek ademt ook veel meer een livegevoel. Kortom: de vrijblijvendheid van de eerste platen is er wat vanaf. Daardoor transformeren de Amerikanen van een leuk kroegbandje naar een professioneel klinkend ensemble, dat de potentie heeft om ook een groot publiek in te pakken. De vuurdoop volgt over een maand in Tilburg, maar op basis van de op dit album geëtaleerde kwaliteiten moet dat helemaal goed komen.
Tracklist:
1. How Will You Feel
2. Involuntary Haze
3. Bodies
4. Heavy, Why?
5. Giraffe
6. Spades
7. Void To Be
8. Fade
9. Mourning After
10. Poppyfields
