Het predicaat 'onsterfelijk' voert wel wat ver om de carrière van In Mourning mee te omschrijven, maar het Zweedse gezelschap draait in ieder geval alweer een hele tijd mee. Dit jaar zijn de heren een kwart eeuw actief, om precies te zijn. Een mijlpaal om trots op te zijn. In die vijfentwintig jaar heeft de progressieve, melancholische doom/deathmetalformatie wel een lange aanloop genomen. In eerste instantie verschijnt er louter een handvol demo's. Pas acht jaar na de oprichting ligt debuutalbum Shrouded Divine (2008) in de schappen.
In Mourning wint aan activiteit en volwassenheid in het tweede decennium van zijn bestaan. Tussen 2010 en 2021 verschijnen er vijf albums, die allemaal een smaakvolle melange laten horen van droefgeestige doom metal, plechtige death metal en licht progressieve composities. Tussen 2021 en 2025 is het wat langer stil, maar inmiddels ligt met The Immortal dan toch de zevende langspeler in de winkels. Het album is voorzien van een fraaie hoes, die bij mij direct associaties oproept met Amorphis (niet heel verwonderlijk, aangezien kunstenaar Jean-Emmanuel Simoulin ook voor deze band de nodige covers heeft vormgegeven).
In muzikaal opzicht bevindt In Mourning zich echter slechts ten dele in hetzelfde vaarwater. De nadruk op goudomrande melancholie in de vorm van gestileerde riffs heeft wel wat weg van Amorphis, maar de muziek is progressiever en onstuimiger. Novembers Doom, Barren Earth en Swallow The Sun zijn namen die eerder ter referentie opkomen. Eerstgenoemde is vooral terug te horen in de machtige doom/deathtrack Silver Crescent, waarin de band soepel schakelt van diepe grunts en dubbele basdrums naar stemmige riffs en plechtige, licht theatrale cleane vocalen. Het zeer fraaie, uitgesponnen As Long As The Twilight Stays vertoont juist gelijkenissen met Swallow The Sun door de typische, druilerige riffs, die het geheel een melancholisch karakter meegeven.
Op andere momenten is de muziek van In Mourning vooral spannend. Zo gebeurt er veel in de ruim vijf minuten die Song Of The Cranes duurt. De band speelt met licht progressieve invloeden en woelige riffs, steeds subtiel van vorm veranderend, om vervolgens te verrassen met een rustiek en bijna timide intermezzo. Het groots aangezette refrein dient als smeerolie om de verschillende onderdelen soepel bij elkaar te houden. Ook The Sojouner blijkt veelzijdig. De staccato-riffs geven het nummer een ruw randje, maar het prachtige, clean gezongen refrein voorziet de track van emotionele diepgang. En het contrast tussen het minimalistische, erg mooie Moonless Sky en het vurige, bijna blackmetal-achtige Staghorn kon haast niet groter zijn.
De muzikale veelzijdigheid wordt in vocaal opzicht ondersteund door een al even pluriforme hoeveelheid aan zangstijlen. En of het nu diepe grunts, hese screams of zalvende cleane zang is: alle onderdelen zijn even vakkundig en smaakvol uitgevoerd. In Mourning weet bovendien het momentum tot aan het eind van het album vast te houden. Sterker nog: in de ruim acht minuten durende, bij vlagen Opethiaanse afsluiter The Hounding komen alle elementen nog eens perfect samen.
Zo gebeurt er van alles in de ruim drie kwartier die dit album klokt. The Immortal is hoorbaar een album van een groep die op elkaar is ingespeeld en jarenlange ervaring heeft. De muziek klinkt desondanks niet gezapig of op de automatische piloot gecomponeerd. Integendeel: The Immortal bevat negen dynamische, gelaagde en toch verrassend toegankelijke composities, waarin de band zijn vakmanschap etaleert en zijn eigen pad kiest. Dat doen de heren op een technisch vaardige manier en spelend met verschillende stijlen en emoties. In februari en maart gaat In Mourning op een Europese tour, met niemand minder dan Fallujah en headliner Omnium Gatherum. Een mooi moment om te horen hoe deze nummers live tot bloei komen!
Tracklist:
1. The Immortal
2. Silver Crescent
3. Song Of The Cranes
4. As Long As The Twilight Stays
5. The Sojourner
6. Moonless Sky
7. Staghorn
8. North Star
9. The Hounding
