Hexenbrand 1486 is het tiende album van Mystic Circle en het derde sinds de hereniging van A. Blackwar (Aaarrrgon) en Beelzebub in 2021. De heren omschrijven de muziek als een mix van old-school death, black, traditionele metal uit de jaren tachtig en horror-soundtracks. De nieuweling is deels een conceptalbum over de Malleus Maleficarum, de Heksenhamer, die in het jaar 1486 werd geschreven door Heinrich "Institoris" Kramer. Dit boek vormde de basis voor de wreedheid en onrechtvaardigheid die de heksenprocessen in naam van de kerk kenmerken.

Het centrale thema van de plaat is interessant, maar ik kan de bandhistorie onmogelijk negeren. De oudere metalheads kennen de formatie, of hebben vast wel iets meegekregen van de ophef rond deze Duitsers. Graf von Beelzebub (Marc Zimmer) stond aan de wieg van Crematory, maar vertrok na de eerste demo in 1991 om zich met drummer Aaarrrgon Blackwar (Sven Meesters) te richten op Mystic Circle, een band die destijds in het beste geval omschreven werd als een parodie op black metal.

Het debuut Morgenröte - Der Schrei Nach Finsternis (1996) is tamelijk levenloos en de opvolger Drachenblut (1998) komt er niet veel beter van af. Mystic Circle werd absoluut niet serieus genomen. Het blackmetalimago was niet geloofwaardig en de Duitsers speelden driftig leentjebuur bij stijliconen Cradle Of Filth en Dimmu Borgir. Hoewel de derde langspeler Infernal Satanic Verses (1999) goed werd ontvangen, verdween de kritiek niet. De formatie werd zelfs gehaat door fans van Rene "Ash" Wagner, destijds bekend als Kanwulf van de band Nargaroth.

Eind vorige eeuw vertrekt Blackwar om zich volledig te concentreren op zijn nieuwe band Isegrim. Bovendien sluit hij zich aan bij de uitermate kritische blackies. Er volgen nog vier platen met een wisselende bezetting. Op The Great Beast (2001) en Damien (2002) zijn de nummers langzamer en is het keyboard dominanter aanwezig. De kritiek blijft echter dat Mystic Circle alle populaire clichés gebruikt, maar altijd achter de feiten aanloopt. Na Open The Gates Of Hell (2003) en The Bloody Path Of God (2006) vertrekt ook frontman Beelzebub.

In de jaren die volgen wordt Mystic Circle vergeten, maar opeens duikt de band weer op. Als duo gaan Beelzebub (zang, bas, gitaar en toetsen) en A. Blackwar (drums, gitaar, toetsen en zang) stoïcijns verder waar ze in 1999 gebleven waren en brengen in 2022 een ongetiteld album uit. De heren spelen nog altijd zeer melodieuze, soms behoorlijk snelle black met invloeden van bands als Dimmu Borgir, Old Man's Child en Dark Funeral. Technisch gezien valt de mannen niets te verwijten en dat geldt ook voor de opvolger Erzdämon (2023).

Enigszins bevooroordeeld begon ik aan de eerste luisterbeurt, maar die resulteerde al snel in een plezierige ervaring. De muziek is absoluut professioneel gecomponeerd en het potentieel voor beklijvende melodieën is groot. Het album luistert als een goed boek, met boeiende verhalen die omlijst zijn met uitstekende muziek. En het zijn niet zomaar vertellingen. De meeste nummers handelen over bekende legendes en in het tweede deel (helaas) op waarheid gebaseerde gebeurtenissen.

Passend bij het thema heksenprocessen hebben drie vrouwen een belangrijke bijdrage geleverd. Sarah Jezebel Deva (ex-Cradle Of Filth) zingt de klassieke passages, zoals in The Scarlet Queen Of Harlots. Karo Hafke (Umbra Et Imago, Giants Causeway) drukt met haar stem een flink stempel op dit album. Haar zang tilt In The Sign Of The Goat naar een hoger niveau en Karo geeft ook de talloze vrouwen die destijds werden gemarteld en gedood een stem. De afsluiter Zeugnis Der Verachtung kwam tot stand in samenwerking met Natalie Ostermaier, de auteur en illustrator van het boek Kramer. Het gesproken einde, ingesproken door Natalie, is ijzersterk.

Met Institoris (Heinrich Kramer) begint het conceptgedeelte en wordt de sfeer donker en dreigend. De teksten in deze nummers zijn historisch onderbouwd en tegelijkertijd angstaanjagend actueel. The Bible Of Witch Chase gaat expliciet over de Heksenhamer en is een vurig, stuwend nummer dat het lijden letterlijk voelbaar maakt. Dance On The Wings Of Black Magic daarentegen beschrijft Walpurgisnacht en vormt een energiek eerbetoon aan alle heksen ter wereld om hun ding te blijven doen.

Mystic Circle klinkt anno 2025 complexer, minder kitscherig en niet meer zo keyboardgericht als in het verleden. Bovendien is deze nieuwe plaat het meest agressieve werk tot nu toe, al had de muziek wat zwaarder mogen klinken. De gitaarpartijen zijn speels, de vocalen gevarieerd en de arrangementen goed doordacht en gestructureerd.

Met Hexenbrand 1486 heeft Mystic Circle een uitstekend album afgeleverd dat niet alleen muzikaal weet te overtuigen, maar ook tekstueel dieper ingaat op de thema's. De sound had wat voller mogen zijn, maar dat is eigenlijk het enige punt van kritiek.

Tracklist:
1. Luciferian
2. The Scarlet Queen Of Harlots
3. Boogeyman
4. In The Sign Of The Goat
5. Ghost Of Whitechapel
6. Institoris (Heinrich Kramer)
7. The Bible Of Witch Chase
8. Blutschande Unzucht Sodomie
9. Dance On The Wings Of Black Magic
10. Zeugnis Der Verachtung