Soms zijn er bands die een snaar raken omdat ze een bepaalde tijdsgeest, de kern van een bepaald gebied, of een specifiek gevoel weten op te wekken. Het uit Oklahoma City afkomstige Chat Pile is zo’n band. Vernoemd naar de giftige afvalbergen die als bijproduct van intensieve lood- en zinkmijnbouw zijn ontstaan in Noordoost-Oklahoma, weet het viertal in zijn grauwe, groezelige en nietsontziende mengeling van noiserock en sludge perfect de gevoelens van ellende en uitzichtloosheid te vangen die alomtegenwoordig zijn in deze uitgewoonde en deels achtergelaten streek. Het resulteert in het intrigerende en behoorlijk verontrustende, zij het niet geheel consistente debuutalbum God's Country (2022) en een intens optreden tijdens Roadburn 2023, in een volgepakte Main Stage.

In tegenstelling tot het uit het niets verschijnende debuut staat er dus het een en ander op het spel met Cool World. Volgens zanger Raygun Busch is de thematiek op deze tweede langspeler vergelijkbaar met het debuut, alleen is de focus verschoven van het micro- naar het macroniveau. De teksten zijn reflecties op de alomtegenwoordigheid van geweld in de samenleving, of dat nu aan ons wordt opgelegd door de staat of door anderen. De ellende en uitzichtloosheid stralen er aan alle kanten van af – en tegelijkertijd klinkt de plaat door zijn rauwheid, directheid en smerigheid buitengewoon opgefokt en verontrustend, als de soundtrack voor een licht ontvlambare menigte relschoppers.

Het is die groezelige en miserabele sfeer in combinatie met de rauwheid en het gevoel van onvoorspelbaarheid waaraan Chat Pile zijn belangrijkste krachten ontleent. Nummers als I Am Dog Now en Funny Man combineren op zeer effectieve wijze mokerharde drumaanslagen, klauwende riffs en dissonante gitaarloopjes, dat alles bij elkaar gehouden door de smerig snerpende vocalen van Busch. Frownland is zelfs een van de meest verontrustende tracks die ik dit jaar heb gehoord. De hoekige nu-metalriffs (Korn) en de volledig opgefokte screams van Raygun Busch (“They don't wanna hear what I have to say”) zorgen voor een constant gevoel van escalerende agressie. Tape is ook zo’n intens naargeestige track, door de combinatie van een maniakaal brullende en grauwende Busch (“It was the worst I ever saw”) en massieve noiserockriffs. De band speelt bovendien met effectieve, korte stiltes die de spanningsopbouw ten goede komen.

In vergelijking met het debuut is er iets meer ademruimte op Cool World. Zo is Shame een wat rustigere track, die zich door het deemoedige, Nirvana-achtige gemurmel en de melancholische riffs wat meer richting druilerige grunge beweegt. En ook in het uit vette riffs en beknellende, dissonante loopjes bestaande Masc horen we op de achtergrond een wat melancholischere ‘touch’, waarmee de band extra diepgang creëert. Alleen het ruim zes minuten durende Camcorder sleept zich iets te lang en monotoon voort, waardoor de aandacht hier even verslapt.

Desondanks is Cool World een meer dan waardige opvolger van het verrassende debuut. Chat Pile heeft nog steeds de subtiliteit van een sloophamer, maar verpakt zijn naargeestige en beklemmende hersenspinsels ditmaal meer dan voorheen in sterke tracks die ook na meerdere luisterbeurten blijven intrigeren. De band is al bevestigd voor Roadburn 2025, waar de livevertolking van deze plaat ongetwijfeld een van de ijkpunten van het festival zal vormen.

Tracklist:
1. I Am Dog Now
2. Shame
3. Frownland
4. Funny Man
5. Camcorder
6. Tape
7. The New World
8. Masc
9. Milk Of Human Kindness
10. No Way Out