Uit misère en lijden ontstaat vaak de mooiste kunst, luidt een oude tegelwijsheid. Blake Judd, de drijvende kracht achter de Amerikaanse blackmetalgroep Nachtmystium, heeft in ieder geval zijn portie wel gehad. Het is geen publiek geheim dat Judd al jarenlang een bittere strijd voert tegen zijn drugsgebruik en innerlijke demonen. Die worsteling heeft echter wel enkele briljante albums opgeleverd. Vooral Assassins: Black Meddle Pt. I (2008) en Addicts: Black Meddle Pt. II (2010), gelardeerd met uitmuntende, psychedelische passages die aan Pink Floyd refereren, blijken kroonjuwelen te zijn, die vol staan met innovatieve, geestverruimende, psychedelische black metal.

Toch heeft Judd in zijn strijd tegen drugsgebruik een aantal pijnlijke nederlagen moeten incasseren. Zo verliest hij alle opgebouwde goodwill door een reeks diefstallen en oplichtingspraktijken waarin hij zowel labels als fans dupeert. Judd gaat door het stof, betuigt spijt en geeft in een persbericht aan dat hij veel zaken heeft verpest. Daarmee lijkt de carrière van Nachtmystium als een nachtkaars uit te gaan, het wederom briljante album The World We Left Behind (2014) ten spijt. Het is dan ook lang stil geweest rond de groep. Met uitzondering van enkele korte oprispingen, zoals het in 2018 uitgebrachte Ancient Howls Of Dawning Fury (bestaande uit oud en onuitgebracht materiaal dat nog voor het debuutalbum is geschreven), verdwijnen Judd en consorten in de schaduwen.

En toch is daar dan anno 2024 ineens een nieuw wapenfeit in de vorm van Blight Privilege. Judd heeft een volledig nieuwe band om zich heen verzameld, bestaande uit Ken Sorceron (Abigail Williams en twee dozijn andere bands) op de basgitaar en Francesco Miatto achter de drums. Nu is er in die tien jaar tijd enorm veel veranderd in de wereld, maar de innovatieve, met psychedelische elementen doordrenkte black metal van met name het hierboven aangehaalde tweeluik heeft de tand des tijds moeiteloos doorstaan. Het is dus spannend om te ontdekken hoe Nachtmystium tegenwoordig klinkt. Gaat het drietal verder met de eerder ingeslagen, meer expansieve muzikale richting? Of is Blight Privilege een rauwere, meer uitgeklede terugkeer naar de grimmige, authentieke black metal die Nachtmystium ook regelmatig ten gehore brengt?

Welnu, Blight Privilege is misschien iets minder uitbundig aangevuld met allerhande nevelige effecten, een standaard album is het ook allerminst. Eigenlijk klinkt Nachtmystium vooral als zichzelf – in die typische combinatie van verbetenheid, melodie, melancholie en psychedelica. En dat is uiteraard een groot compliment. Een bijkomend voordeel is dat de composities op deze nieuweling stuk voor stuk uitmuntend zijn. Het is eigenlijk moeilijk om hoogtepunten te noemen omdat het niveau consistent hoog is, maar opener Survivor’s Remorse en het relatief minimalistische A Slow Decay verdienen in het bijzonder een vermelding. Eerstgenoemde track, waarmee het album opent, begint met een soort film-noir sample. Als de eerste, doorleefde kreet van Judd een blastbeatpassage met daaroverheen gedrapeerde, hallucinante keyboardlijnen inluidt, voelt dat als een warm bad. A Slow Decay doet met zijn country-achtige gitaargeluid en trage, melancholische tempo wel wat denken aan Then Fires en In The Absence Of Existence. Deze relatief minimalistische track ontwikkelt zich tot een van de absolute hoogtepunten van het album, met name dankzij de sinister kruipende melodielijnen, die zich moeiteloos een weg in het geheugen knagen.

En tegelijkertijd doen we met deze positieve uitzonderingen de rest van het album tekort. Want ook het stuwende en energieke Predator Phoenix, het met fraaie, melodieuze leads en een fijne heavymetalsolo doorspekte Blind Spot en het melancholische, maar gradueel versnellende The Arduous March maken indruk. Dit is de sound die veel avontuurlijk aangelegde blackmetalfans zo zijn gaan waarderen. Nachtmystium onderscheidt zich vooral in het gitaarwerk, dat nu eens melodieus is, dan weer vinnig en agressief, en waarin effectieve, slepende vertragingen met enige regelmaat worden ingezet. De ijzersterke strot van Judd, die zijn teksten met bitterheid uitspuwt, doet de rest.

Met een speelduur van net drie kwartier is Blight Privilege een vrij compact album. Tegelijkertijd houdt de band de focus moeiteloos vast en zit ieder nummer simpelweg uitstekend in elkaar. Opmerkelijk is ook de krachtige productie, die loepzuiver is, maar desondanks een bepaalde groezeligheid behoudt, die zeer goed werkt. De conclusie: Nachtmystium klinkt op Blight Privilege als herboren. Laten we hopen dat die hernieuwde energie en dadendrang ook voor Judd persoonlijk geldt. Blight Privilege is een geweldig album, dat vanaf de eerste tonen vertrouwd klinkt en toch bij iedere luisterbeurt beter wordt.

Tracklist:
1. Survivor's Remorse
2. Predator Phoenix
3. A Slow Decay
4. Conquistador
5. Blind Spot
6. The Arduous March
7. Blight Privilege