Acid Reign is samen met Onslaught, Sabbat en Xentrix een pionier van de Britse thrash in de jaren tachtig. "De Britse Anthrax" is ook bekend vanwege voormalige leden in andere bekende bands, zoals Cathedral. Gitarist Gaz Jennings is trouwens al vertrokken als Acid Reign het debuutalbum The Fear (1989) uitbrengt. Nadat de band een jaar na de opvolger Obnoxious (1990) stopt, voegen gitarist Adam Lehan en drummer Mark Ramsey Wharton zich ook bij Cathedral. Bassist Kevin Papworth vertrekt naar Lawnmower Deth.
Zanger Howard 'H' Smith, die ook bekendstaat als stand-upcomedian onder de naam Keith Platt, wekt in 2015 de band weer tot leven met een nieuwe bezetting. In 2022 gaat gitarist Paul Chanter weg om zich te concentreren op zijn solowerk. Matt Smith is zijn vervanger. In december 2024 vertrekken drummer Marc Jackson en gitarist Dean Cook. Enkel H en bassist Pete Dee zijn dus nog over. Met drummer Johnny Grimley en gitarist Darren Mcgillivray (Wrath Of Man) als nieuwe bandleden is de formatie opnieuw herboren.
The Age Of Entitlement (2019) is een goed album, dat in feite beter is dan de nieuwe release, maar minder eigenzinnig dan je van Acid Reign zou verwachten. Tegenwoordig is Anthrax overigens ook een minder opvallende band dan in de jaren tachtig. Het eigengereide karakter is met Daze Of The Week weer sterker aanwezig. De nieuwe plaat is feller, rauwer en minder gepolijst dan de vorige. De productie van Jayce Lewis is eigentijds, maar behoudt de agressie.
Het artwork wekt een vreemde associatie op. De nar op de hoes van The Age Of Entitlement blijkt een masker te dragen. Dat ligt op de grond in een kamer met raam, wat doet denken aan de hoes van Script For A Jester’s Tear (1983) van Marillion. Aan de wand hangen talloze kalenderblaadjes, waardoor die kamer er nu uitziet als die van een seriemoordenaar. In een recent interview heb ik gelezen dat Mark Wilkinson, de illustrator van de eerste Marillion-hoezen, er zeker om kan lachen.
Daze Of The Week creëert een verbinding tussen The Age Of Entitlement en The Fear. De eerste single, Fantastic Passion, waarin een gastsolo van Charlie Griffiths (ex-Haken) te horen is, is behoorlijk representatief voor het album als geheel. De opener The Who Of You brengt direct dat diepgewortelde punkgevoel naar voren. Die intensiteit blijft behouden in het titelnummer en No Truth. Conniption King, dat zes minuten lang duurt, is een langzamere old school thrasher met een zeer catchy refrein. Zeker mijn favoriete track.
Alonely en Blind Lies zijn ook krachtige nummers met flitsende riffs en massieve grooves. De jaren lijken geen invloed te hebben op de stem van H. Zijn bijtende zang heeft absoluut geen kracht verloren. In Sorrowsworn, de tweede single, komt de punkinvloed opnieuw sterk naar voren en Old Young Man brengt oude tijden tot leven. Enkel de afsluiter Centre Of Everything verschilt aanzienlijk van de rest. Het is een uitgesponnen en complexer nummer dat Acid Reign 3.0 op een totaal andere manier laat horen.
Daze Of The Week is snel, krachtig en agressief. De band was in de jaren tachtig geweldig, de comebackplaat is uitstekend en het vierde album van Acid Reign is heerlijk luistervoer voor liefhebbers van traditionele thrash met een snufje Britse punk.
Tracklist:
1. The Who Of You
2. Daze Of The Weak
3. No Truth
4. Conniption King
5. Alonely
6. Blind Lies
7. Sorrowsworn
8. Old Young Man
9. Fantastic Passion
10. Centre Of Everything
