Al decennialang is er sprake van ware hausses aan irrelevante releases. Irrelevant, omdat alles op elkaar lijkt en iedereen doet wat iedereen al doet. We krijgen me hier op de redactie toch een lading copy-paste dertien-in-een-dozijnreleases te verwerken... Daar lusten de honden geen brood van. Daar zaten vroeger nog wel eens heel slechte releases tussen. Dat was leuk, want die kon je dan naar hartelust lekker af gaan lopen te zitten te kraken. Maar met de huidige opnametechnieken klinken alle platen op zijn minst voldoende, en is het voor ons steeds moeilijker om de krenten voor u uit de pap te vissen. Wat een lust voor het oor is het dan ook, als een band zijn eigen gang gaat en zich niks van hypes aantrekt; wars is van de gulden middenweg en zich in zijn eentje prima weet te bedruipen. Nou gaat dat natuurlijk een stuk makkelijker als je een eenmansband bent. Concessies hoef je alleen met jezelf te maken en met jezelf overleggen gaat nou eenmaal een stuk chiller dan constant compromissen sluiten met de rest van de wereld.

Mijn excuses voor deze veel te lange intro, maar het is nou eenmaal dé verklaring van het succes van de heer Plini Roessler-Holgate, die onder de naam Plini hoge ogen gooit met zijn instrumentale progmetal. Met An Unnameable Desire is de Australiër pas toe aan zijn derde full-length en dat is verrekte weinig als je bedenkt dat beste man al sinds 2011 plaatjes op de markt brengt. Aan output ontbreekt het hem echter niet, want hij grossiert in ep's en losse singles. Meneer doet gewoon lekker waar hij zelf zin in heeft - lekker op zijn eigen manier.

En dat horen we ook terug in zijn muziek. Wie de carrière van Plini enigszins gevolgd heeft, zal zich herinneren dat hij in de beginjaren vaak in één adem genoemd werd met opkomend djenttalent. Hoewel duidelijke overeenkomsten in de techniek en in de meersnarigheid een aardig aanknopingspunt vormen voor een dergelijke marketingstrategie, schiet de vergelijking van zijn duidelijk door Joe Satriani beïnvloede muzikale pad en het inmiddels ter grave gedragen djent zwaar tekort. U vraagt zich wellicht af wat dat er allemaal toe doet, maar er is reden genoeg om nog eens terug te blikken op die beginjaren.

Met An Unnameable Desire keren we namelijk in zekere zin terug naar die tijd. De nummers zijn ruiger en hoekiger. Ze hebben een directer karakter en hoewel er zeker nog wel heerlijk zwevende open akkoorden en dito riffs te ontwaren vallen, rockt deze plaat gewoon meer. Hij is meer metal, zou je kunnen zeggen. Niet dat hij u nou ineens met dikke vette slap-in-the-face Vildhjartariffs om de oren slaat. Maakt u zich niet ongerust. Het blijft overduidelijk Plini met hier en daar een vrolijke noot en een gezellige kwinkslag. Niet alles hoeft met dissonanten en mineuren volgepropt te worden.

Die directheid en ruigheid zit hem niet alleen in de composities, maar ook in de productie. Die is om door een ringetje te halen. Melodieuze (prog)metalbands, letten jullie op? Daar waar vergelijkbare bands braaf binnen de lijntjes kleuren en met gelikte, radio- en kindvriendelijke producties op de proppen komen, laat Plini horen dat het ook anders kan. In tegenstelling tot bij zijn soortgenoten, hoeven we bij An Unnameable Desire niet af te wachten hoe het allemaal live uitpakt, want de kleurrijke sound staat als een huis en klinkt als een Zwitsers uurwerk. Zeker daar waar Plini wat meer door de bochten scheurt en metal met een grote M speelt, klinken de songs lekker ruig. En dat allemaal zonder aan kwaliteit in te boeten, aan detail te verliezen of te klinken als een muur van geluid. Nou is dat laatste met een dergelijk beperkt instrumentarium vrij makkelijk, maar toch!

Nee, deze release brengt wat dat betreft een heel ander gevoel teweeg dan wat de concullega's de laatste jaren te berde brengen. In plaats van vertwijfelde hoop dat het live misschien dan toch wél uit de verf komt, plaatst de snarenmartelaar een uitroepteken achter deze plaat. Dit klinkt fantastisch en zo gaat het live ook klinken. En dat komt goed uit, want hij is momenteel op Europese tour. Plini weet zich met speels gemak te onderscheiden van het gros. Gaat dat zien!

Tracklist:
1. Dorénavant
2. An Unnameable Desire
3. Ciel
4. Canyon
5. Now & Then
6. Manala
7. Vespertine
8. Ruin
9. After Everything
10. The Time Will Pass Anyway