Woensdag
Roadburn geeft de laatste jaren meer dan ooit de ruimte voor jong Nederlands talent om zichzelf voor een internationaal publiek te presenteren. Dat geldt in ieder geval voor de Haagse groep The Bird Experience, die nog voordat het debuutalbum officieel verschijnt de traditionele pre-party (‘The Spark’) mag openen. En dat doet het gezelschap met verve. Dit is geen vonk, maar een compleet kruitvat dat wordt aangestoken! Gehuld in mysterieuze vogelmaskers treedt de band het publiek tegemoet tijdens een ritualistisch intro, om vervolgens een enorm swingende mengeling van psychedelica, blues, funk, soul en rock-’n''-roll ten gehore te brengen. Met tien – soms zelfs twaalf! – muzikanten op het podium kan de muziek al snel in chaos veranderen, maar de muzikaliteit van de band spat uit iedere porie. We horen en zien een blazerssectie (saxofoon, trompet en trombone), twee achtergrondzangeressen, handdrums en allerhande exotische instrumenten, die er op los swingen. Het middelpunt is de enigmatische zanger en mondharmonicaspeler Mees Vullings (Heath). Wát een charisma, wát een presence en vooral: wát een waanzinnige stem heeft hij! Tijdens de wat meer uptempo momenten heeft de muziek wel wat weg van DeWolff, maar dan veel avantgardistischer en avontuurlijker. The Bird Experience blaast het Roadburn-publiek volledig weg en legt de lat hoog voor de komende dagen.
Hoewel de uit Boston afkomstige groep Crippling Alcoholism al een paar jaar langer meedraait, is het optreden vanavond het eerste dat de band in Europa geeft. Het is bloedheet in de zaal en we staan opeen gepropt als plofkippen op transport, dus aan animo geen gebrek. Het zestal maakt een soort broeierige, dreigende mengeling van post-punk, gothic en hardcore. De setlist staat vooral in het teken van het vorig jaar verschenen Camgirl, een conceptalbum over een sekswerker en de psychopaten, criminelen en toxische relaties die ze meemaakt. Frontman Tony Castrati heeft niet de beste stem, maar zijn inleving en de manier waarop hij met zijn persoonlijke demonen lijkt af te rekenen op het podium tillen zijn prestaties naar een hoger plan. De muziek is eerder melancholisch dan dansbaar, ondanks de kille synthpartijen die regelmatig hun opwachting maken. Een intrigerend optreden van een band die precies de juiste snaar lijkt te raken.
Terwijl het door het lekkere weer buiten 013 een gezellige drukte is, wordt het publiek in de Next Stage laat op de avond nog een laatste keer flink opgezweept met de anarchistische noisepunk van Bad Breeding. Het viertal uit Liverpool heeft weinig publieksinteractie nodig en vult de weinige stiltes op met luidruchtige gitaarfeedback. Hoewel de simplistisch rammende muziek voorin de zaal nog een aardige moshpit oplevert, merk ik dat dit toch niet helemaal aan mij is besteed. Frontman Christopher Dodd loopt als een gekooide tijger heen en weer en leeft zich behoorlijk in, maar zijn stemgeluid wordt al snel monotoon. Hij duikt nog even het publiek in om de boel verder op te zwepen, maar omdat de muziek ook in instrumentaal opzicht weinig om het lijf heeft, ebt mijn interesse gedurende het optreden steeds meer weg.
