Anubis Gate is terug. Dat mogen we toch wel zo stellen. Niet dat de band op z'n gat lag. Maar de Denen hebben wel wat magere jaren achter de rug. Dat is vooral te wijten aan Covered In Black (2017), een plaat die op de dag van de release al niet kon tippen aan de prachtige progressieve power metal uit het verleden, maar die uiteindelijk ook geen groeier is gebleken. De coverplaat Covered In Colours (2020) was vervolgens stukken beter, maar schoot veel fans in het verkeerde keelgat.
Niets van die fratsen op Interference. Deze negende studioplaat is niets minder dan geweldig. Een schijf voor de eeuwigheid als je het mij vraagt. Een cd tot de nok toe gevuld met wonderschone composities, weergaloos gitaarwerk en tranentrekkend mooie arrangementen. Dat Anubis Gate dan ook nog eens beschikt over een zanger als Henrik Fevre voelt als een dikke, vette bonus.
Wat maakt Interference nou zo goed? Eigenlijk alles. De nummers allereerst. Die zijn goed. Niet zomaar goed, maar op het niveau van het geniale A Perfect Forever en het minstens zo goede Andromeda Unchained. Hoewel Anubis Gate heel progressief en technisch uit de hoek kan komen, is de groep op de eerste plaats een echte liedjesband. Die liedjes worden alleen wel op een zeer bijzondere en kleurrijke manier aangekleed.
Dat gebeurt met allerlei geluidseffecten, beats, elektronica en schitterend synthesizerwerk. Luister voor de aardigheid eens naar Dissonance Consonance en The Intergalatic Dream Of Stardom. Weergaloze tracks die maar blijven geven. Ik ben ervan overtuigd dat deze nummers en vrijwel alle andere songs gewoon niet kapot te luisteren zijn. Er gebeurt veel, maar elke noot is functioneel. Aan overbodige franje doet Anubis Gate niet. De gebruikelijke gitaar- en keyboardmasturbatie uit de progressieve metal blijft veelal achterwege. Alleen als het moet en past, soleren Kim Olesen en Michael Bodin.
Het gezelschap bedient zich van een breed palet aan invloeden. Natuurlijk zit er wat Dream Theater en Pagan's Mind in de sound. Kan ook niet anders als je metal met progressieve rock vermengt. Maar er zit minstens zoveel Pet Shop Boys, Japan en Alphaville in. Interference doet door die synthpopinvloeden wat dromerig aan en daar houd ik enorm van. Als er dan ook nog eens bluesy gitaarsolo's opduiken, kun je me helemaal opvegen.
Kritische noten? Ik heb ze eigenlijk niet kunnen vinden. Ja, Equations had nog wel wat langer mogen duren. En misschien dat de productie voor analoogfetisjisten net wat te digitaal en klinisch is.
Doe jezelf als metalfan een lol en haal Interference in huis. Daar steun je het Nederlandse toplabel No Dust Records nog mee ook. Maar bovenal schaf je een album aan dat uiterst duurzaam in gebruik is. Deze muziek boet waarschijnlijk nooit aan kracht in. Deze klanken blijven maar groeien. Misschien spreken we over een paar jaar wel van een moderne klassieker.
Tracklist:
1. Emergence
2. Ignorance Is Bliss
3. Number Stations
4. The Phoenix
5. Equations
6. Dissonance Consonance
7. The Intergalatic Dream Of Stardom
8. World Of Clay
9. Interference
10. Absence
