Ja, prima! Okee, doei!
Nee, nee, zo makkelijk kom je er niet vanaf. Nieuw album dus. Blij met het resultaat?
Ja, het is voor het eerst dat ik over echt alles tevreden ben. Mystica heeft bijvoorbeeld het sterkste geluid dat we ooit hebben gehad op een album.
Ah, mooi. En hoe is de reactie van de pers en van de fans dan?
Over de reactie van de fans kan ik nog niet veel zeggen, omdat het album nog niet uit is. Wel hebben we al samples op onze site gezet, de reacties daarop zijn best goed. Ik heb nog niet alle pers gehoord, omdat we daar nog volop mee bezig zijn, maar bijna iedereen is erg enthousiast.
Je hebt inmiddels al tien studio-albums uit, wat motiveert jou in godsnaam nog om een elfde te doen?
Motivatie heb ik eigenlijk niet nodig. Ik ben een muzikant, en een muzikant schrijft liedjes. Ik schrijf inmiddels zoveel liedjes, dat die af en toe gewoon uitgebracht moeten worden. Daar heb ik geen motivatie van buitenaf voor nodig. Af en toe schrijf ik een paar maanden lang nummers. In principe zou ik twee albums per jaar uit kunnen brengen, zoveel schrijf ik. Dat zou een beetje te veel van het goede zijn.
Daarbij heb je vast wel eens de kritiek gekregen dat je wel erg op veilig speelt.
Dat zie ik niet als 'op veilig spelen'. De muziek die ik speel en schrijf is mijn eigen stijl. Dit is honderd procent 'echt'. Wat ik schrijf, schrijf ik met hart en ziel. Als ik daar iets aan zou veranderen, dan zou ik niet eerlijk zijn tegen mezelf. Dit is precies de muziek die ik wil spelen. Net als AC/DC. Die gaan al langer mee dan ik, maar klinken ook altijd hetzelfde. Of denk aan Status Quo. Het interesseert me echt niet als mensen zeggen dat dit net als het vorige album klinkt. Het is dezelfde stijl, en die verander ik niet.
Dus je hebt echt nooit de intentie gehad om te experimenteren?
Nee, nooit. Dit is de muziek die ik kàn spelen, en misschien kan ik andere stijlen wel helemaal niet spelen.
Goed, terug naar het nieuwe album dan. Zijn er nog teksten waar je iets meer over zou kunnen vertellen?
Ja, het is een soort half conceptalbum. Het is een voortzetting van het verhaal dat een paar albums eerder begon. Op de hoes van Kings And Queens zie je de vijf ridders de kroon hoog houden. Op 'Mystica' keren ze terug naar huis. Er is een duistere kracht die ze daarvan probeert te weerhouden. Dat is het voornaamste concept van 'Mystica'.
En dat verhaal loopt door het hele album?
Nee, er zijn drie nummers die niets met het verhaal te maken hebben. De eerste is Rock The Nation over een rockband op tour. Dan hebben we nog No Chance To Live, wat over dierproeven gaat. Living A Lie gaat over een haat/liefderelatie tussen een man en een vrouw.
Je bent vooral fan van de rockbands van de jaren '70. Zijn er nog wel hedendaagse bands die je enthousiast kunnen maken?
Jammer genoeg niet. Het is meestal van die nu-metal waarin geen leadgitaren worden gespeeld. Er wordt alleen in gerifft. En de zangers zijn meestal ook beroerd, naar mijn mening. Het is niet zo dat ik alleen naar bands uit de seventies en eighties luister. Ik richt me op songs, niet op bands of stijlen. Het gaat in de eerste plaats om het nummer.
Je schrijft dus ook je muziek op basis van een heel nummer, en niet een solo of een stuk tekst?
Nee, voor mij is de hoofdmelodie en de zanglijn erg belangrijk. Dat zijn namelijk de dingen die als eerst opvallen als je een nummer hoort. Ik ben niet als andere gitaarhelden, als ik ze zo mag noemen, die een nummer om een goede solo heen schrijft. Ik doe het juist andersom, en schrijf een solo die goed bij het nummer past.
Hoe groot is de inbreng van andere bandleden, daarbij?
Erg klein, eerlijk gezegd. Ik schrijf alle nummers zelf. Ik schrijf de zanglijnen en de teksten ook. Maar ik ben niet de dictator in de studio. Als bijvoorbeeld Johnny [Gioeli, zanger] zegt dat een zanglijn niet helemaal goed loopt, krijgt hij de ruimte om dat te veranderen.
Zien jullie elkaar eigenlijk nog, naast het opnemen en touren?
Nee, dat is niet mogelijk. Mike [Terrana, drummer] woont in Denemarken, Johnny in Los Angeles. Daarom zien we elkaar alleen tijdens het touren en opnemen.
In dat opzicht kun je Axel Rudi Pell dus beter een project noemen.
Ja, het is een project, maar wel met een bandbenadering.
Zie je jezelf dit over 20 jaar nog doen?
Ja, natuurlijk. Zolang mensen mijn muziek leuk vinden en ik het nog leuk vind is dat helemaal geen probleem. Ik kan alleen natuurlijk niet zeggen of het 20 jaar zou zijn, 25 jaar of 15 jaar.
Je zegt "zolang mensen mijn muziek leuk vinden". Hoe groot is die groep?
Oh, de respons is echt fantastisch. Elk nieuw album verkoopt in de eerste zes, zeven weken meer dan het album ervoor. Dat blijft groeien, wat natuurlijk geweldig is. Vooral in Duitsland ja, maar ook in de rest van Europa verkopen we meer dan vijf of tien jaar geleden.
Lukt het al een beetje met het supporten van de Scorpions? Dat wil en probeer je al jaren.
Dat is nog niet gelukt. Er was één show, in Bulgarije, maar die is afgelast wegens zware regenval.
Over de Scorpions gesproken. Een paar weken geleden gaven die een concert op Wacken Open Air, waarbij veel oude leden een paar nummers mee kwamen spelen. Hoe groot is de mogelijkheid dat jij net zoiets gaat doen met Jeff Scott Soto, Charlie Huhn, of Rob Rock?
Nee, daar zie ik echt geen reden voor. De bezetting die ik nu heb is de sterkste die ik ooit gehad heb. Daarom zie ik er geen heil in om iets met oude bandleden te gaan doen.
Zijn er nog wel plannen om op tour te gaan?
Ja, absoluut. We beginnen weer in september met een tour die tot oktober zal lopen. De tweede helft van die tour begint in februari. Daarna willen we veel festivalshows doen, volgende zomer. En misschien daarna nog een tour in het najaar.
