Dat klopt. We moesten deel 2 van The Neon God nog afmaken.

Wat moest er nog aan gebeuren?

Alles moest nog afgemixt worden. De opnames hadden we gelukkig al achter de rug, want het is gelijk met deel 1 opgenomen.

Waarom is het album nou eigenlijk als twee losse delen uitgekomen?

Dat is niet iets wat ik zo graag wilde. Het is de schuld van de platenzaken. Zij willen geen dubbelcds, want ze beweren dat ze meer ruimte innemen. Alleen van klassiekers van bijvoorbeeld de Beatles of Pink Floyd, of de hele grote namen. Het slaat echt nergens op. Ik zou het namelijk liever als één album hebben uitgebracht.

Maar nu had je wat meer tijd te besteden aan deel 2. Vond je dat prettig?

Nou, het leuke van dat deel 2 later uitkomt is dat je langer kan touren. Dus dat pakt dan wel weer mooi uit. Uit tour-oogpunt is het dus beter, maar vanuit m'n artistieke oogpunt had ik het liever niet zo gewild.

De albumcover is zo goed als hetzelfde als van deel 1. Kon je niet iets meer veranderen dan alleen de kleur?

Het is in feite één groot album, wat ik hiermee ook wil laten zien.

Gaat het cd boekje weer een voorwoord bevatten, zoals je bij bijna al je albums doet?

Ja. Ik vind het belangrijk om aan de fans te vertellen wat er zoal speelde bij het maken van het album. Het is een soort kijkje in de studio. Ook staat er weer uitleg in over het verhaal, net als bij deel 1. Deel 1 had een 24 pagina tellend boekje, waarvan de helft besteed is aan het verhaal. Bij deel 2 is het iets minder, maar ook nog erg veel.

In het nummer Tear Down The Walls maak je nog een referentie naar Stone Cold Killer van het Dying For The World album. Waarom is dat?

Dat is eigenlijk er toevallig in geslopen, en heeft er eigenlijk niks mee te maken. Jesse trekt daar fel van leer tegen religieuze groeperingen. Hij roept de mensen op om hun wapens op te pakken om dit tegen te houden.

Op deel 1 had je diverse korte nummers, die op deel 2 ontbreken. Vond je dat je er op deel 1 teveel had, en ze daarom op deel 2 hebt weggelaten?

Nee. Op het eerste album waren ze nodig om Jesse's personage neer te zetten, en om zijn emoties weer te geven, en wat hem gevormd heeft tot wat hij is. Bij het tweede deel is dat niet meer nodig. Deel 2 is wat mij betreft een veel hardere plaat geworden.

Het album eindigt met een nummer waarin veel stukken uit voorgaande nummers op het album terugkomen, en live speelt W.A.S.P. ook meestal een medley. Wat is daar zo aantrekkelijk aan?

Als je zo lang bezig bent als wij heb je teveel materiaal om uit te kiezen, als je live speelt. We willen de fans toch zoveel mogelijk laten horen, dus spelen we de nummers aan elkaar. Als je nummers echt van begin tot eind speelt kost dat veel meer tijd, terwijl we ze zo toch wat meer nummers kunnen laten horen.

Jullie gaan over een ongeveer maandje weer op tour. Wat kunnen we dit keer verwachten?

Ongeveer 50% ander materiaal dan dat we begin dit jaar speelden. Natuurlijk spelen we de bekende klassiekers, maar we gooien er ook een paar oude nummers in die we al lang niet gespeeld hebben. Bijvoorbeeld een nummer als Headless Children, wat we al tien jaar niet meer gespeeld hebben. Het is belangrijk dat we de fans iets anders geven dan de vorige keer, anders krijgen we klachten dat het weer precies hetzelfde is.

Op de vorige keer had je tijdens My Tortured Eyes een leuke show met neon-verf. Wat ga je dit keer doen?

We hebben dat element nog wat verder uitgewerkt, waar we iets heel cools mee gaan doen. Ik zeg nog niet wat, maar het wordt echt cool.

En qua podiumdecoratie?

Dat is ook iets veranderd. Vorige keer hadden we de cover van deel 1 op het podium, dit keer dus van deel 2.

En je microfoonstandaard is hetzelfde?

Die evolueert. Maar Elvis, zo heet hij, zal er zeker weer zijn.

Zijn alle Europese tourdata bevestigd?

Ja.

Ik zie geen datum voor Nederland.

Nee, het spijt me. We spelen dit keer wel in de meeste gevallen in grotere zalen dan op de voorgaande tour, maar helaas niet in Nederland. Hierdoor doen we een iets kortere tour, maar dus in grotere zalen. Het dichtste bij voor Nederland is dan in Antwerpen.

Nog even terug naar vele jaren terug. In het cd-boekje van de re-release van The Last Command haal je een zin aan uit The Crimson Idol: we still had something to prove, and nothing to lose. Op welk moment in je carriëre denk je dat je niks meer te bewijzen hadden?

Wow, goeie vraag. Ik denk dat ik nog altijd dat punt niet bereikt heb. Elke keer als ik de studio in ga heb ik aan mezelf iets te bewijzen. Dat zorgt ervoor dat ik een zo goed mogelijk album wil maken. Ik denk dat als ik het punt bereik dat ik niks meer aan mezelf te bewijzen heb, dat ik dan stop. Het zorgt voor de motivatie om door te gaan. Het houdt je scherp.

Je zegt dat je aan jezelf nog altijd wat te bewijzen hebt. Maar aan de rest van de wereld, muzikaal gezien?

Zoals ik het zie is het publiek bij ons geweest, al twintig jaar lang. Onze fans zijn erg fanatiek, en als ik iets doormaak, beleven zij het ook. Dan bedoel ik niet in de studio, maar als het af is, delen ze mee in de ervaring. Als ik iets aan mezelf wil bewijzen, probeer ik het ook aan hen te bewijzen. Maar ik vind dat het voor elke artiest geldt. Op het moment dat je niks meer te bewijzen hebt moet je stoppen. In ieder geval met albums maken. En ook wel op het podium eigenlijk. Niemand wordt er jonger op. Je moet jezelf dan afvragen: is ons optreden nog net zo goed als vijf of tien jaar terug?

W.A.S.P. is ook ouder geworden, en doet niet meer van die gekke dingen op het podium als vroeger.

Klopt, maar dat hebben we bewust verminderd, al sinds The Headless Children. We vonden dat de show ons op muzikaal gebied tegenhield, omdat men meer keek naar de show dan aandacht schonk aan de muziek. We zijn toen bewust serieuzer geworden. Alleen bij Helldorado wilden we gewoon een ouderwets leuk album maken.