Zondag

Cwfen behoort tot de meest fascinerende nieuwe bands. Op de derde dag van het festival kwam ik erachter dat de naam als 'coven' wordt uitgesproken. Daarnaast is het beeld dat ik van tevoren had, gebaseerd op de opvallende, sjamanistische uitstraling van zangeres Agnes Alder, helemaal niet juist. Afgelopen jaar is het debuutalbum Sorrows uitgebracht en Cwfen beschikt over veel meer dan enkel occulte invloeden. De dag begint met Whispers, gevolgd door Reliks en het indrukwekkende Penance. De invloeden van gothic en doom uit de jaren negentig zijn evident, maar er is ook vintage rock uit de jaren zeventig en tachtig aanwezig. Het is opmerkelijk hoe de band een meeslepende sfeer weet te creëren. Agnes zegt: "Bedankt dat je hier bent voor een metal breakfast", voordat Embers wordt ingezet. Inderdaad, dat beschrijft precies het juiste gevoel. Na Rite hadden ze zeker nog even verder mogen spelen. (Marc)

Aan de energie en de jeugdige, enthousiaste blik in de ogen van Hyro The Hero zou je zeggen dat je te maken hebt met een relatief nieuwe act. Niets is echter minder waar, want de negenendertigjarige Hyro is een gelouterde muzikant die al sinds 2007 actief is. Doorgebroken is de rapper/rocker echter nooit op grote schaal en het optreden van vandaag is zelfs de eerste op Nederlandse bodem. Zijn debuut is meteen een groot succes, terwijl het veld nog maar voor minder dan de helft gevuld lijkt te zijn. De muziek van Hyro grijpt terug naar het geluid van Rage Against The Machine, maar daarnaast zijn ook invloeden van Skindred en Pendulum verweven. Het is een energieke cocktail en zo beweegt de performer zich ook op de planken. Tijdens het opzwepende Stompers ziet dit er allemaal nog een beetje mal uit. De vocalist springt als een bezetene rond en laat geen kans onbenut om een nieuwe metalpose te laten zien. Dit overtuigt niet meteen en het publiek is ook niet direct onder de indruk. Dit verandert gaandeweg en met zijn tomeloze energie en sympathieke houding begint hij langzaam mensen mee te krijgen. Het live-debuut van Woodstock '99, afkomstig van de onlangs uitgebrachte gelijknamige ep, is een keerpunt. Als hij even later het publiek in springt, daar zijn eigen pit begint en vervolgens een wall of death organiseert en daar zelf enthousiast aan meedoet, heeft hij het publiek voor zich gewonnen. Vanaf dat moment is het een feest en gooien snippets van Break Stuff (Limp Bizkit), Jump Around (House Of Pain) en Killing In The Name (Rage Against The Machine) alleen maar olie op het vuur. Hyro The Hero heeft vandaag de toon gezet. Je kunt hem gerust in het rijtje van toekomstige beloften plaatsen. Hier ga je ongetwijfeld nog meer van horen. (Marcel)

De Belgische formatie Ronker heeft mijn verwachtingen verhoogd met het recent uitgebrachte tweede album Respect The Hustle, I Won't Be Your Dog Forever. Deze band begrijpt perfect hoe je iets kunt creëren dat alleen maar plezier uitstraalt, maar laat je niet misleiden door de manier waarop de bandleden op het podium staan. Alles is anders dan je zou denken. De drumkit van Bennie Beyney is negentig graden gedraaid aan de zijkant van het kleine podium geplaatst. Er is een verhoging aangebracht voor de rommelige opstelling van diverse luidsprekers en versterkers. Niets is wat het lijkt. De set bestaat uit een voortdurende reeks van nummers die zorgt voor een explosieve energie. De wervelwind begint met House Of Hunger en voor je het goed en wel beseft, ben je aan het einde van de set aangekomen met Respect The Hustle, Goliath en een korte coverversie van Paranoid (Black Sabbath). Tijdens die adrenalinestoot heb je gezien dat Jasper de Petter zijn gitaar heeft afgegeven, dat gitaarwissels ook tijdens het nummer mogelijk zijn, en dat een spelletje Twister kan veranderen in een circlepit. (Marc)

Rond het millennium explodeerde nu-metal en naast legendarische acts als Slipknot, Korn en Limp Bizkit, waren er ook tal van bands die een belangrijke duit in het zakje deden, maar nooit op zulke grote schaal doorbraken. Het uit Canada afkomstige Kittie is daar een goed voorbeeld van, maar behoort onbetwist thuis in het rijtje illustere bands die het genre kleur hebben gegeven. Met klassieke albums als Spit (1999) en Oracle (2001) oogstte de groep aanzien, maar daarna liep het succes terug. In 2017 ging de groep vervolgens op non-actief, maar inmiddels is Kittie weer helemaal terug. Vaak is het kwartet niet in Nederland te vinden, dus dat maakt het optreden vandaag voor velen speciaal. Kittie laat echter geen onuitwisbare indruk achter. De bandleden spelen vrij statisch en het geluid wordt op een negatieve manier bepaald door te harde drums en bas. Morgan Lander is daarentegen goed bij stem en vooral haar cleane zang klinkt voortreffelijk, terwijl ook haar screams krachtig en zelfverzekerd overkomen. In het begin heeft Kittie haast en geen tijd voor rust of interactie. De eerste vier tracks, Fire, I've Failed You, Cut Throat en Oracle, worden zonder tussenpozen gespeeld en pas bij Spit trapt de groep even op de rem om gedag te zeggen. De weinige interactie en de statische houdingen zorgen ervoor dat de tweede helft van het optreden een beetje voortkabbelt. Er gebeurt te weinig om de luisteraar die niet bekend is met het materiaal bij de les te houden. Gelukkig weet het sublieme Brackish het veld wakker te schudden. De song krijgt een uiterst sterke vertolking en wakkert het vuur in de band ook even weer aan. Muzikaal staat Kittie vandaag dan ook als een huis, maar de performance kan wat meer beleving gebruiken. (Marcel)

De passie voor de eigen muziek is wat Urne bijzonder maakt. Daarnaast bekijken we de band voor het eerst als een kwartet, met gitarist Kurtis Bagley als nieuw lid. De opening bestaat uit het krachtige Be Not Dismayed en Weeping To The World, die beide afkomstig zijn van het derde album Setting Fire To The Sky, dat dit jaar is uitgebracht. Vervolgens krijgen we een indrukwekkende combinatie van loodzware riffs en een diepe emotionele lading voorgeschoteld met nummers van A Feast On Sorrow (2023), waaronder het indrukwekkende titelnummer. Toen de plaat uitkwam, kon ik er nauwelijks naar luisteren zonder tranen in mijn ogen te hebben vanwege het verlies van een dierbare, maar inmiddels kan ik enorm genieten van dit nummer en dat ze het spelen is de ultieme ervaring. Een klein probleem met de basgitaar van frontman Joe Nally is snel opgelost, waarna met Harken The Waves een veel te korte set wordt afgerond. (Marc)

Death Angel eindigt de Summer Tour 2026 in Eindhoven, voor de bandleden 'home away from home'. Die liefde is wederzijds, waardoor de mannen duidelijk plezier beleven op het podium. Frontman Mark Osegueda hoeft nauwelijks moeite te doen om het publiek op te zwepen, zijn stem is nog altijd rauw en zijn bereik is nog altijd fenomenaal. Gitaristen Rob Cavestany en Ted Aguilar zijn zo goed op elkaar ingespeeld dat het gitaarspel er bijna achteloos en eenvoudig uitziet, terwijl bassist Damien Sisson samen met drummer Will Carroll zorgt voor een stevig fundament. Tien jaar geleden is The Evil Divide uitgebracht en van die plaat worden The Moth en Lost gespeeld. Tijdens Cult Of The Used, de single die vorig jaar uitkwam, gaat een klein jochie met een grote koptelefoon en een enorme grijns op zijn gezicht over de handen naar de vangploeg. Met Evil Priest keren we terug naar het debuut The Ultra-Violence (1987). Daarna volgt een voorstelrondje. Is dat nog steeds noodzakelijk? "Laten we het historisch maken met een enorme wall of death" roept Mark voordat de finale Thrown To The Wolves begint. Het feest is volledig. Damien gooit zijn basgitaar met een boog naar de roadie aan de zijkant van het podium en neemt afscheid. (Marc)

Het Amerikaanse 200 Stab Wounds weet indruk te maken met zijn logge death metal. De groep probeert het wiel niet opnieuw uit te vinden, maar borduurt verder op invloeden van Cannibal Corpse, Obituary, Entombed en Bolt Thrower. Het viertal excelleert vooral in het groovende gitaarwerk en laat dit meteen horen met Hands Of Eternity. Op het podium is men vooral bezig met het eigen spel en gebeurt er weinig. De muziek spreekt daarentegen voor zich en met een nummer als Defiled Gestation wordt de liefhebber van groovende death metal op zijn wenken bediend. Het zijn de ruim uitgesponnen intro's die een ferme indruk maken, in combinatie met heerlijk zagende gitaarriffs. 200 Stab Wounds biedt vandaag alles wat de liefhebber van het genre verlangt. De muziek wordt dan ook beantwoord met een wilde pit, maar ook met een aantal fans die hevig headbangen. (Marcel)

Max Cavalera heeft het maar druk. Nadat hij vorig jaar Nailbomb kortstondig terugbracht op het podium, is hij ook veel op pad met zijn broer Igor om het legendarische Sepultura-album Chaos A.D. (1993) live te vertolken. Ondertussen bracht hij met Soulfly vorig jaar ook nog een nieuwe plaat (Chama) uit en is hij met deze formatie ook veel op tournee. Het optreden van Soulfly vandaag kenmerkt zich vooral door een rommelige show. De band bestaat tegenwoordig bijna volledig uit Cavalera's, nu ook de zonen van Max zijn toegetreden. Zyon zit achter het drumstel, terwijl Igor Amadeus bassist is. Laatstgenoemde is er echter niet bij en wordt vervangen door Chase Bryant (Warbringer). Zoals gezegd is het optreden rommelig. Het drumwerk is niet altijd even strak en wanneer de band nummers aan het einde langer uitrekt, worden deze vroegtijdig afgekapt omdat de intro's van de volgende nummers te vroeg worden ingezet. Zo moet Max zich meerdere keren naar de zijkant van het podium haasten om de boel daar te corrigeren. De setlist bestaat vandaag uit de grote hits van de groep en recente nummers van Chama (No Pain = No Power en Favela/Dystopia). Het meest opvallende moment is wanneer stiefzoon Richie Cavalera op het podium wordt geroepen. Vandaag is het precies dertig jaar geleden dat Dana, de andere stiefzoon van Max, om het leven kwam bij een auto-ongeluk. Deze gebeurtenis heeft altijd een prominente plek gehad in de muziek van Soulfly en het hieraan gelinkte nummer Bleed wordt opgedragen aan Dana en komt hierdoor extra binnen. Het tempo ligt verder het gehele optreden hoog en er gebeurt veel. Het is ook echt duidelijk te merken dat Max in een betere conditie verkeert dan jaren geleden. Hij oogt veel energieker en zijn prestaties zijn vele malen beter. Nu Sepultura in zijn huidige bezetting bezig is met afscheid nemen, is het hoog tijd om de handen maar eens te gaan schudden met Andreas Kisser en die felbegeerde reünie te beginnen. (Marcel)

Het optreden van Lowen op de Kink Distortion Stage belooft een bijzondere show te worden. De mystieke formatie verweeft doom met Perzische en Midden-Oosterse invloeden en lijkt op het podium een seance-achtige setting te creëren. Het is vooral vocaliste Nina Saeidi die de blikvanger is. Haar duistere blik is zowel intrigerend als angstaanjagend. Zeker als ze theatraal en bezwerend op het podium staat met een dolk en andere inheemse attributen. Het optreden is het minst bezochte van de dag. Dat zal komen doordat het net tijdens etenstijd valt, maar ook doordat de muziek uit de toon valt met de rest van het programma. Wie voor de muziek komt, hoort aangename progressieve doom met interessante wendingen en prachtige vocalen van Saeidi. Wie echter voor een feestje komt of er maar half met zijn aandacht bij is, verveelt zich snel. Ondanks de kwaliteit die duidelijk hoorbaar is, mag de groep ook wel iets meer variëren. Aan het einde begint het wel een beetje eentonig te worden, vooral de manier van zingen. (Marcel)

Uit de speakers van het hoofdpodium klinkt Fight For Your Right van de Beastie Boys, waardoor de sfeer direct goed is. We worden verwelkomd door de schedel op de videowall voordat Testament aftrapt met Into The Pit. Frontman Chuck Billy gooit enkele opgerolde shirts in het publiek. Hij trekt de aandacht naar zich toe zonder erom te bedelen en leunt niet op beweging of spektakel. Zijn stem blijft een cruciaal aspect: krachtig, helder en beheerst. Achter hem bevindt zich een band die bijna perfect samenhangt. Voor het podium wordt wat gebeukt en tijdens Henchmen Ride is er een enkele crowdsurfer, maar verder is het publiek rustig. Het vorig jaar verschenen album Para Bellum toont aan dat de formatie nog veel van zijn oerkracht heeft behouden. Van die plaat worden Infanticide A.I. en Shadow People uitgevoerd. Daarnaast beschikt Testament over een geheim wapen: bassist Steve DiGiorgio. Chuck verwijst naar de lange geschiedenis en herinnert zich 1987, het jaar waarin Testament voor het eerst in muziekclub Dynamo optrad, voordat More Than Meets The Eye volgt. Het gitaristenduo Eric Peterson en Alex Skolnick was destijds al actief. Die mannen spelen al zo lang samen dat ze hun volledige focus kunnen leggen op het showelement. Een relatief nieuw lid van de band is drummer Chris Dovas. Zijn spel richt zich minder op snelheid, maar meer op het beheersen van de kracht. Tijdens Electric Crown gooit Chuck opnieuw enkele shirts in het publiek, waarvan er één door een crowdsurfer wordt gevangen. Zwaaiend met zijn buit zweeft hij naar de vangploeg. Aan het einde van de show ontvangt het stokoude Over The Wall een rondedans als beloning. (Marc)

Bij Filth is het niet direct duidelijk om welke band het gaat. Dat is bovendien ook van toepassing op Damnation. Op de derde dag van het festival is het de downtempo, met deathcore/nu-metal doordrenkte Filth van brulboei Dustin Mitchell uit North Carolina. Een mengelmoes van urban rap, verpletterende keelklanken en zware down-tuned grooves. Er worden enkele shirts uitgedeeld voordat Gutter wordt ingezet. In het begin is het publiek vrij kalm. Dat verandert wanneer na Play Dead, afkomstig van het album Southern Hostility (2024), de Limp Bizkit-cover Rollin' wordt uitgevoerd. Het publiek gaat volledig uit zijn dak. De combinatie van deathcore en hiphop van Filth werkt plotseling uitstekend. De downtempo beats komen perfect samen met de rauwe, smerige vocalen van Dustin en gitarist David Gantt. Na Stay Gutter probeert Dustin een wall of death te creëren bij de start van Hell. "Ik tel tot drie". Op één gaat het al mis en het is opmerkelijk dat de ballonnen die eerder al in het publiek zijn gegooid nog steeds rondzweven tijdens Shell Town. Dat nummer staat, net als Outta Pocket en Rollin', op de recent uitgebrachte ep Welcome To Shell Town. (Marc)

Sully Erna van Godsmack blijkt een wispelturige man te zijn. Het uitstekende album Lighting Up The Sky (2023) werd met veel bombarie aangekondigd als laatste plaat van de Amerikaanse hardrockband. Nieuw materiaal zou hierna niet meer gemaakt worden en de formatie zou zich alleen nog maar richten op liveshows. In 2026 ligt de bal er echter weer heel anders bij. Drummend boegbeeld Shannon Larkin heeft Godsmack verlaten en ook oudgediende gitarist Tony Rombola is er niet meer bij. Het voornemen om geen nieuwe muziek meer te maken, is kennelijk met de oud-leden ook achter zich gelaten en Godsmack gaat gewoon weer de studio in. Live is Godsmack echter altijd een zekerheid en stelt de groep zelden teleur. Desondanks is dit niet het sterkste optreden dat de groep neerzet. De band lijkt vooral een beetje op de automatische piloot te spelen en mist wat pit. Waar Erna met zijn charisma vaak moeiteloos een publiek naar zijn hand kan zetten, valt er opvallend weinig beleving te bespeuren. De pit draait (zoals het hele weekend) wel door en er wordt ook wel wat meegezongen, maar achter de voorste rijen neemt de interesse wel wat af. Ook met wat minder pit weet de muziek echter te overtuigen. Sully Erna is een krachtige en geroutineerde vocalist en gitarist die geen fouten maakt. Daarnaast heeft hij met Mike Mangini (ex-Dream Theater) een uiterst capabele drummer in huis gehaald. Er is weinig tijd, dus de groep concentreert zich op zijn grote hits, aangevuld met You And I en het heerlijke Surrender van de laatste plaat. Helaas is er geen ruimte voor het drumduel Batalla De Los Tambores, terwijl dit in de nieuwe opstelling wel heel interessant zou zijn om te zien. Uiteindelijk blijkt het de klassieker I Stand Alone te zijn waar het hele publiek op wacht. Deze afsluiter krijgt dan ook een geweldige respons en wordt luidkeels meegezongen. (Marcel)

Sanguisugabogg trapt af met Rotten Entanglement, de openingstrack van het derde album Hideous Aftermath (2025). De formatie veroverde veel online aandacht met haar oermensachtige aanpak van brute death metal op het debuut Tortured Whole (2021). Inmiddels zijn de muzikale vaardigheden geëvolueerd en is de formatie ambitieuzer, hoewel compromisloze slam-deathnummers als A Lesson In Savagery, Face Ripped Off en Mortal Admonishment het veld voor het podium zonder moeite veranderen in een slagveld. Gitarist Cedrik Davis heeft de band verlaten, wat heeft geleid tot de overstap van oprichter en drummer Cody Davidson naar gitaar. Eric Morotti (Suffocation) is verantwoordelijk voor het drumwerk. Frontman Devin Swank richt zich vriendelijk tot het publiek, maar transformeert in een beest zodra de muziek begint. Tijdens Skin Cushion, van het tweede album Homicidal Ecstasy (2023), slaagt een crowdsurfer erin om zich op het podium te wurmen. Hij zwaait triomfantelijk naast Devin, maar voordat de vangploeg kan ingrijpen springt hij zelf weg. De stofwolk neemt opnieuw toe in omvang tijdens Felony Abuse Of A Corpse, wat betekent dat ook het publiek op de VIP-tribune zich moet douchen. Tijdens Abhorrent Contraception gaat de zon onder, waardoor we allemaal vergeten dat we in een wolk van opgewaaid zand staan te kijken. Hoewel The Bogg op KINK-stage staat, heeft deze toch vijftig minuten speeltijd en die tijd gebruikt de band volledig. Na Dragged By A Truck vindt een stijlvolle afsluiting plaats. Mensen springen ongeduldig totdat Drew "go" roept, waarna Dead As Shit met een grote wall of death wordt beloond. (Marc)

Aan In Flames de eer om het festival af te sluiten. Dat is niet de eerste keer, want ook in 2023 stond de Zweedse melodeath-formatie al als laatste op de planken. Wat dat betreft is er wel een klein beetje sprake van een In Flames-overkill, aangezien de band vorig jaar ook als headliner op South Of Heaven stond. De formatie staat echter altijd wel garant voor een strakke show, doorspekt met kwaliteit. Daarnaast komt de band ditmaal ook met een fantastische lichtshow, die zeker in het donker grote indruk maakt. Het optreden van In Flames verloopt niet vlekkeloos en dat lijkt te liggen aan stemproblemen bij Anders Fridén. Waar zijn screams en zang normaal gesproken altijd moeiteloos lijken te gaan, moeten die deze keer van ver komen. Het is duidelijk terug te horen en ook veel lange uithalen kapt hij eerder af. Daarnaast heeft hij regelmatig even een pauze nodig om wat te drinken. Los daarvan speelt de band vandaag wederom sterk. Het gitaartandem Björn Gelotte en Chris Broderick verwent de toeschouwers met strakke riffs en heerlijk gelikte gitaarsolo's. Sowieso lijkt Broderick na zijn vertrek bij Megadeth nu al jaren helemaal op zijn plek te zitten bij In Flames. De setlist richt zich op de gebruikelijke tracks en met Colony en Artifacts Of The Black Rain worden ook fans van het oudere werk bediend. Ook valt op hoe sterk het materiaal van het laatste studioalbum Foregone (2023) is. Deze nummers plaatsen zich moeiteloos tussen de klassiekers en leggen de verwachting voor een volgende plaat hoog. Hoogtepunt is het ingetogen en lange The Chosen Pessimist, maar daarnaast valt er ook niet genoeg te krijgen van het geweldige Cloud Connected. In Flames mag dan wel een band zijn die je altijd overal lijkt tegen te komen, teleurstellen doet de formatie echter nooit. Met Take This Life sluiten de heren het festival sterk af. Na de laatste tonen kan iedereen dan ook tevreden huiswaarts (of naar de camping) terugkeren. Deze editie van Dynamo Metal Fest kan de boeken ingaan als een zeer geslaagde editie, waarop zowel veel oudgedienden als opkomend talent een prima indruk hebben achtergelaten. (Marcel)

Meer foto's van dag 3 vind je op onze Facebook-pagina.