Zaterdag

Damnation begint de zaterdag als de winnaars van de bandbattle. De jonge death/groove-metalband uit Alkmaar start de set met Vein Of Violence en er wordt direct gebeukt voor het podium. Het is eveneens de releaseshow voor het debuutalbum Reign Of The Undead. Na Deadbringer en de titeltrack draagt ook frontman Manu Yaël zijn gitaar over de schouder. Een irritante bromtoon klinkt kort, maar dat probleem is snel opgelost. Halverwege Relentless is de oproep voor een wall of death niet aan dovemansoren gericht, terwijl tijdens de Dying Fetus-cover Grotesque Impalement iemand in een bananenpak over de handen door de stofwolk zweeft. De heren beëindigen de lompe, overtuigende set met Between The Buried. (Marc)

The Cost heeft een reputatie op het internet verworven. El Estepario Siberiano (Jorge Garrido), die tot 2023 de drummer van Saratoga was, is een populaire content creator. Hij vormt samen met zanger-gitarist Peter Connolly en bassist Chris Attwellvormt The Cost, een moderne rock- en metalband uit Valencia (Spanje). Afgelopen jaar is het debuutalbum Doppler Affection uitgebracht. De verwachtingen zijn dus hooggespannen en worden zonder moeite waargemaakt. Ze starten met Into The Drone, gevolgd door Counting Every Dime en Her Eyes, de single met Serj Tankian (System Of A Down) als gastzanger. Naast een enkele crowdsurfer en een headbangende knuffel kijkt het publiek kalm toe, zingt het mee met de refreinen en geeft het de horns-up na elk nummer. De band heeft een uitstekende balans gevonden tussen intensiteit en ingetogen momenten. De set is zorgvuldig samengesteld, waardoor iedereen even op adem kan komen voordat het trio weer overgaat op zwaarder werk. "Heeft iemand een verzoekje?" vraagt Peter. "Slayer? Oh, The Brickslayer". Het in eerste instantie terughoudende publiek laat zich meeslepen door de energie, en tijdens de afsluiter Not For Me komt er dan toch een rondedans. The Cost bewijst dat het veel meer is dan alleen een 'internetband'. (Marc)

De mannen van het Britse Tailgunner zijn dol op klassieke heavy metal en alles wat daarmee samenhangt. Of het nu gaat om de muziek, de moves of de looks, de liefhebber wordt meegenomen naar de tijd waarin NWOBHM nog nieuw en levendig was. Vanaf het eerste moment met het titelnummer Midnight Blitz (2026) is er direct een spektakel op het kleine podium. Elk bandlid heeft een betere interactie met het publiek dan veel andere acts met jarenlange ervaring. Als er zoiets bestaat als een 'third wave of British heavy metal', dan lopen deze jongens voorop. De band heeft niet voor niets de steun van Judas Priest ontvangen. Tijdens de intro van Eulogy staat drummer Eddie Mariotti op zijn kit om het publiek op te zwepen. Vervolgens komen bassist Thomas Hewson, gitaristen Zach Salvini en Vinnie Minotto met zanger Craig Cairns onder luid applaus voor de tweede keer op. Tailgunner speelt strak, het samenspel is fantastisch en de actie is leuk om naar te kijken. (Marc)

Fit For An Autopsy is uitgegroeid tot een band waar je rekening mee moet houden. De band uit New Jersey is in topvorm, is ontsnapt uit de deathcore-cocon en speelt momenteel een complexe, brute variant van moderne metal. Hoewel het nog steeds loodzwaar is en met een enorme snelheid voortdendert, is de muziek in de loop der jaren technischer en verfijnder geworden. Deze muzikanten weten precies waar ze mee bezig zijn. Brulboei Joe Badolato heeft zijn rol binnen de band zorgvuldig vormgegeven. De catwalk voor het podium is verwijderd om meer ruimte te creëren voor de moshpit. Dat komt goed van pas tijdens Black Mammoth. De veelzijdigheid komt duidelijk tot uiting in de gevarieerde set, waarin A Higher Level Of Hate, Pandora en het titelnummer The Sea Of Tragic Beasts (2019) zijn opgenomen. Natuurlijk komen de recent uitgebrachte singles The Wretch en It Comes For You eveneens aan bod, net als het laatste album The Nothing That Is (2024), waarvan Lower Purpose, Hostage en Savior Of None / Ashes Of All worden gespeeld. Wat de heren aan tijd tekortschieten, compenseren ze ruimschoots met hun massieve geluid en brute kracht. (Marc)

Als de mannen van Necrot beginnen aan hun korte set van dertig minuten begint het harder te regenen. De death metal van dit trio uit Californië is een rechttoe rechtaan rifffeestje, met een dikke, smerige muur van geluid, zonder veel poespas. Er is al snel een kleine moshpit. Necrot laat weinig speeltijd onbenut. Heel af en toe komt zanger/bassist Luca Indrio polshoogte nemen bij het publiek met vragen als "Are you enjoying the rain?" en "So, do you like this shit?". De feedback op die laatste vraag is duidelijk. De aanwezigen genieten zichtbaar van een half uurtje vuige, groovende death metal. (Hugo)

Overkill, de Motörhead van de thrash metal, moet het stellen zonder bassist D.D. Verni. Hij slaat de Scorching The Earth Tour over. Christian Olde Wolbers (ex-Fear Factory) neemt de baspartijen voor zijn rekening en steekt zijn middelvinger op als begroeting. Gitarist Derek Tailer is eveneens afwezig, maar Dave Linsk slaagt erin om de gitaarpartijen op zijn eigen manier overtuigend te spelen. De set start met het titelnummer Scorched (2023) en van die plaat wordt eveneens The Surgeon uitgevoerd. Daarnaast omvat de speellijst klassiekers als Rotten To The Core, Hello From The Gutter, Deny The Cross, dat luidkeels wordt meegezongen, en Elimination, allemaal afkomstig van de eerste vier albums. Het titelnummer Ironbound (2010) komt eveneens voorbij. Frontman Bobby "Blitz" Ellsworth verdwijnt tijdens de solo's steevast achter de speakers naast drummer Jeramie Kling. Bobby heeft een heftige medische geschiedenis, maar hij doet oefeningen voor beheersing van ademhaling en stemplaatsing. Aan het begin van de dag zijn dames met camera's overal op de podia te zien. Veel meiden proberen op een onopvallende manier over het podium te bewegen, maar sommigen doen dat niet eens, waardoor het storend wordt. De show eindigt met The Subhumans-cover Fuck You, inclusief schreeuwspelletjes. "This is no time to be a pussy" roept Bobby. "Fuck you" roept het publiek. "Flikker op" roept Bobby. De overvloed aan opgestoken middelvingers lijkt een erkenning voor mijn frustratie over de impact van sociale media, hoewel ik het belang echt wel snap. (Marc)

Het Britse Employed To Serve wist afgelopen jaar indruk te maken met zijn vijfde langspeler Fallen Star. De metalcoreformatie verlegt per album steeds meer accenten en blijft zich ontwikkelen. Het levert geen vernieuwing in het genre op, maar wel nummers die steeds beter in elkaar zitten. Opener Atonement demonstreert dit voortreffelijk en is ook meteen het beste nummer uit de set. Ruwe metalcore wordt afgewisseld met een haast dansbaar refrein, waarbij de afwisseling tussen de schreeuwerige kreten van Justine Jones en de zang van Sammy Urwin overtuigt. Met vervolgens ook nog een fijne uptempo gitaarsolo lijkt het vijftal de weg naar het grote podium ingeslagen te zijn. Toch weten de tracks die daarna komen minder te overtuigen. Dat komt voornamelijk doordat de zangeres te weinig varieert in haar vocalen en niet charismatisch genoeg is om het publiek hard voor haar te laten werken. Het materiaal klinkt ook net iets te eenzijdig en de groep treedt vrij statisch op, waardoor de aandacht bij de grote meerderheid verslapt. Pas tegen het einde weten A Moment Gone Too Soon en het felle Whose Side Are You On? die aandacht weer terug te grijpen, maar het neemt niet weg dat er meer uit te halen valt voor Employed To Serve. (Marcel)

Dat het goed gaat met Bleed From Within kun je al voor het optreden afleiden uit de vele bandshirts die te spotten zijn in het publiek. De Schotten speelden in 2023 ook al op Dynamo, maar de metalcoreformatie heeft sindsdien duidelijk wat stappen gezet. Dat is ook te zien aan de podiumaankleding. De band maakt nu gebruik van videoschermen. Op het podium zijn er goudkleurige ijzeren decoraties met het logo van de band en de licht- en vuureffecten zijn wat opgeschroefd. Oftewel: het gaat lekker met Bleed From Within. De laatste twee albums, Shrine (2022) en Zenith (2025), zijn goed ontvangen. Met name op de laatste plaat is de metalcore weer een tikje melodischer en groovender. Vandaag bestaat de setlist puur uit songs van die releases. Vanaf het eerste nummer gaat het publiek los op de energieke sound van Bleed From Within. Zanger Scott Kennedy (die een kilt draagt met daarop een speciaal voor zijn Kennedy-familie gemaakte Schotse ruit) is inmiddels uitgegroeid tot een charismatische frontman, die precies weet hoe hij het publiek moet bespelen. Dat publiek mosht volop en zingt de melodische zang vanmiddag fanatiek mee. Mooi om te zien hoe Bleed From Within gegroeid is de afgelopen jaren. (Hugo)

Castle Rat zorgt momenteel voor een opleving in het doomgenre. Het theatrale fantasiespektakel met een fikse Black Sabbath-injectie weet op muzikaal vlak indruk te maken, maar live is hoe je deze band moet ervaren. Zangeres en gitariste Riley Pinkerton gaat volledig op in haar rol als "The Rat Queen" en loodst de toeschouwer door de duistere avonturen die zich in "The Realm" afspelen. De bandleden staan gekostumeerd op het podium en brengen naast het spelen van de muziek ook theater. Het is genieten van de avontuurlijke doom met als uitschieter WIZARD, waarbij de zang van Pinkerton positief opvalt, evenals de heerlijke gitaarriffs. Daarnaast is het drummer Joshua Strmic die uitblinkt met heerlijk afwisselend getrommel. Niet elk nummer van Castle Rat weet daarentegen volledig te overtuigen (DRAGON) en soms dreigt de muziek net wat te langdradig of saai te worden. Gelukkig weet een slimme muzikale afslag, gitaarsolo of tempowisseling dan redding te bieden en stuurt de compositie toch nog een interessante richting op. Het publiek geniet van de band en Castle Rat is dan ook één van de uitschieters van de dag. Het kan niet anders dan dat de formatie binnenkort een grote doorbraak gaat beleven. (Marcel)

Primus sucks! Nee, dit is niet een tweewoorden-recensie van het optreden van Primus. Deze uitspraak is sinds de begindagen een inside joke tussen de band en zijn fans. Feitelijk zijn deze woorden het beste compliment dat je de band kunt geven. Op Dynamo Metalfest 2026 is Primus misschien wel de meest afwijkende groep. Want laten we eerlijk zijn, Primus is natuurlijk geen metalband. Dat wil niet zeggen dat menig metalliefhebber de unieke sound van Les Claypool en co niet kan waarderen. Tijdens de opener Those Damned Blue-Collar Tweekers haalt de bassist een anekdote over het optreden op Dynamo Open Air in 1991 aan. De vandaag ook aanwezige gitarist Larry LaLonde kreeg tijdens dat optreden meerdere keren schokken van de microfoon, wat de rare bewegingen van LaLonde verklaarde. Redenen voor Les Claypool om verderop in het optreden van vandaag al lachend maar eens te checken of Larry nog leeft.

Wie aan Primus denkt, denkt uiteraard aan de basgitaar. En dan vooral de fantastische skills van Les Claypool. Ook vandaag maakt hij indruk met zijn vingervlugge slapbasstechniek. Maar ook LaLonde krijgt ruimschoots de kans om de funky-songs te voorzien van fraaie gitaarsolo's. Primus speelt veel oude tracks van de eerste drie albums. Al is het even wachten op de bekendste songs. Les Claypool ziet iemand met een Possessed-shirt in het publiek en legt de link met metal en de duivel. Om de duivel dan maar op te roepen, speelt Primus een cover van Dio's Holy Diver, met Death Angel's Mark Osegueda als gastzanger. Verderop in de set komen bekendere songs als Jerry Was A Race Car Driver en My Name Is Mud voorbij. Opvallend is dat John The Fisherman en Tommy The Cat niet gespeeld worden. Het mag de pret niet drukken. Primus is deze dag waarschijnlijk een love it or hate it-band. De kenners en liefhebbers hebben vandaag een fantastisch optreden gezien. En ongeacht of je wat met Primus kunt of niet, zijn die twee woorden dan ook van toepassing. (Hugo)

Waar voorheen Cobra The Impaler leek op een huisband van Loud Noise, is dat tegenwoordig de gestoorde crossoverband Insanity Alert. De groep maakte op de afgelopen twee edities van Into The Grave al een geweldige indruk en mag dat volgend jaar nogmaals proberen. Daarnaast mogen de mannen ook vandaag op Dynamo aantreden. Ook deze show mondt weer uit in een heerlijk chaotisch feestje, waarbij het publiek uitzinnig tekeergaat in de pit en vocalist Heavy Kevy de lachers op zijn hand krijgt met zijn droge opmerkingen. De groep vuurt de ene na de andere snelle kraker op het publiek af en voorin ontstaat er non-stop een enorme stofwolk. Met I Come / I Fuck Shit Up / I Leave, Desinfektor en Why Is David Guetta Still Alive? laat de groep horen meester te zijn in de korte, krachtige en over de top crossover-muziek. Daarnaast weten parodieën als Moshemian Thrashody en Run To The Pit nog meer te vermaken en zorgt laatstgenoemde voor een meezingfestijn. Insanity Alert zorgt wellicht dan ook voor het leukste feestje van de dag. (Marcel)

De persoon Alex Terrible en zijn denkwijze en standpunten staan regelmatig ter discussie en ook de muziek die zijn band Slaughter To Prevail maakt, zorgt voor veel gespreksstof. Waar de één wegloopt met de deathcore en de bijbehorende unieke brullen van de frontman, kan de ander niet ophouden met klagen over het gehoormisbruik. Een groep die voor zo'n muzikale patstelling zorgt, is bij voorbaat al interessant en die interesse is ruimschoots terug te zien op het veld vandaag. Massaal zijn de mensen toegestroomd en deze worden allemaal begroet door een gigantische grizzlybeer die het podium siert. Wanneer de formatie het podium opkomt, zorgt deze meteen voor een verpletterende show. Keiharde mokerslagen gaan gepaard met zware gitaarriffs en de boel wordt fascinerend bij elkaar gebruld door Alex Terrible. Wat een ongelofelijk brute vocale kwaliteit heeft deze man en zijn stemgeluid is eigenlijk al een attractie op zichzelf. Het publiek reageert massaal en de pit is in één groot slagveld veranderd en blijft dat gedurende het gehele optreden. Tracks als Bonebreaker, Banditos, Russian Grizzly in America, Kid Of Darkness en Behelit overtuigen moeiteloos. Niet dat de gitaarriffs of het drumwerk zo ingewikkeld zijn, maar het is vooral het krachtsvertoon van het geheel dat indruk maakt. De oerkreet die Terrible even later zonder microfoon het veld over stuurt, moet dan ook de laatste twijfelaar overhalen. Al zal degene die deze muziek herrie vindt zijn mening niet bijstellen, maar ontkennen dat wat hier gebeurt imponerend is, daar komt niemand meer mee weg. (Marcel)

Het Zweedse Self Deception mag vandaag de Kink Distortion Stage afsluiten. De moderne metalband stond eerder dit jaar al op Into The Grave en wist niet helemaal te overtuigen. De positie als afsluiter van dit podium wordt dan ook vooraf met enige scepsis ontvangen, al komt dat ook voornamelijk doordat de groep nog redelijk onbekend is. Self Deception grijpt deze kans echter met beide handen aan en maakt er een hartstikke leuk feest van. Met een grote focus op nummers van het net uitgebrachte album One Of Us palmen de heren het publiek met gemak in. Een actievere houding, veel vuur en een gezellige sfeer in het donker zorgen ervoor dat vooraan het podium wild gefeest wordt en dat dit optreden vele malen beter overkomt dan dat van Into The Grave. De muziek, die niet al te ingewikkeld en makkelijk mee te zingen is, doet vervolgens de rest. One Of Us, Time's Up, The Wedding en Psycho zijn fijne live-stampers, terwijl de groep met Hell And Back en Don't Belong ook zijn kwetsbare kant laat horen. Vooral de speech over mentale problemen die zanger Andreas Clark geeft, maakt indruk. Hij is vandaag met zijn eerlijke houding, goede stemgeluid en inzet de positieve blikvanger, al presteert de rest van de band net zo goed. Wanneer Self Deception na Fight Fire With Gasoline afsluit, krijgt de groep een verdiend applaus. (Marcel)

Het is vier jaar geleden dat Lamb Of God op Dynamo Metalfest 2022 stond. Waar de band destijds Kreator nog voor moest laten, staat de groep uit Richmond (Virginia) nu als één van de headliners op het affiche. Dat er velen benieuwd zijn naar het optreden, blijkt als het nog flink druk is op het terrein als de groovemetalformatie begint aan zijn set. Met het sterke Ruin en Laid To Rest vroeg in het optreden begint het voortvarend. Bij de breakdown bij laatstgenoemde zingt het publiek zoals gebruikelijk de tekst "see who gives a fuck" massaal mee. Na het altijd live sterk uitgevoerde Now You've Got Something To Die For is het tijd om wat songs van het nieuwe album te spelen. De podiumaankleding is in de stijl van het dit jaar verschenen Into Oblivion, met de groene belichting en het opvallende, nieuwe logo. In deze nieuwe tracks doet Lamb Of God weinig nieuws, dus Blunt Force Blues, de titeltrack en het later gespeelde Parasocial Christ sluiten prima aan bij het overige songmateriaal. Een hoogtepunt halverwege de set is Grace met het fraaie ingetogen samenspel van gitaristen Mark Morton en Willie Adler en het furieuze vervolg. Zeker een ondergewaardeerde Lamb Of God-track.

Het optreden van Lamb Of God kent verder weinig verrassingen. Uiteraard zijn Walk With Me In Hell en afsluiter Redneck hoogtepunten. Maar songs als Omerta en Hourglass zijn inmiddels ook zekerheidjes waarvan je weet dat Lamb Of God niet gaat teleurstellen. Waar de band misschien met de laatste albums wel wat voorspelbaar begint te worden, is de band live altijd boeiend. (Hugo)

Meer foto's van dag 2 vind je op onze Facebook-pagina.