Suicide Silence heeft de afgelopen tijd nogal wat op zich afgeroepen. Nadat de deathcoreformatie aangaf dat het nieuwe album voornamelijk zou bestaan uit cleane zang in plaats van het gebruikelijke zware gebrul, brak de hel los. Het laat zien hoe intolerant muziekliefhebbers kunnen zijn tegenover artistieke vrijheden. Er werd zelfs een petitie opgestart om te voorkomen dat het nieuwe album het daglicht zou zien. Daartegenover staat de houding van de band zelf, die wild en arrogant om zich heen slaat en daarbij zijn fans en andere genregenoten beledigt. Een prima voorbeeld hoe een groep zijn geloofwaardigheid dreigt te verliezen en zijn ruiten ingooit. Het enige wat dan nog redding kan bieden, is de muziek zelf. En die biedt redding.

Na het tragische overlijden van frontman Mitch Lucker nam Hernan Hermida (All Shall Perish) de vocalen over in Suicide Silence. Een moeilijke taak, maar op You Can't Stop Me (2014) werd die naar behoren ingevuld. Nu is het echter tijd voor een radicale koerswijziging op het zelfvernoemde nieuwe plaatwerk. Het gebrul dat Suicide Silence zo kenmerkt, heeft plaatsgemaakt voor met name cleane zang. Hierbij is het logisch dat fans argwaan krijgen, want tegenwoordig kiezen vele groepen uit het genre voor deze benadering en in veel van deze gevallen zorgt dit absoluut niet voor een verbetering. Hoe anders is het met dit album, want dat er clean gezongen wordt, betekent absoluut niet dat je een zoetsappig en melodieus album voorgeschoteld krijgt. Integendeel zelfs. Suicide Silence is een zeer rauw en donker schijfje geworden, waar de wanhoop vanaf spat.

Dit is dan ook mede de verdienste van producer Ross Robinson. Hij weet als geen ander rauwe emoties uit artiesten te trekken en deze vast te leggen op plaat. Zijn stempel is dan ook duidelijk merkbaar, net als de invloeden van Korn, Slipknot en Deftones. Het album balanceert dan ook op van zeer harde momenten met felle screams, tot duistere, langzame passages. Hierbij valt vooral de rol van Hermida op. Zijn vocalen zijn lang niet altijd zuiver en zeker niet bij zijn cleane uithalen, maar door de voelbare emotie die erin gelegd wordt, zorgt dit juist voor een stuk breekbaarheid, waardoor de muziek juist meer binnenkomt.

Opener Doris is hier een slechte weergave van en dit is ook de minste track van het album. De wisseling tussen vocalen weet nog niet te overtuigen en muzikaal gezien is het ook niet boeiend. Vanaf Silence weet de band meer en beter te spelen tussen hardere en rustigere stukken, waardoor je meevloeit in een duistere, afwisselende trip. De groep bouwt een constante spanning op, die af en toe voortreffelijk tot een uiting komt in zware en hysterische stukken (Hold Me Up Hold Me Down, The Zero). Naast Hermida laten ook de andere bandleden zich van een andere kant zien. Het gitaarwerk van Chris Garza en Mark Heylmun valt in positieve zin op. Dat klinkt stukken dynamischer en kan omslaan van duistere riffs tot imponerende solo's. Daarnaast is ook de bas van Dan Kenny flink aangezet, waardoor deze als een ronkende motor de nummers ondersteunt.

Voor de liefhebbers van het oude materiaal van Suicide Silence zal de nieuwe koers wennen zijn. Wanneer je openstaat voor deze verandering staat er een uiterst sterke release op je te wachten. Het is een enorm lef wat de bandleden laten horen en het zal ze wellicht veel fans van het eerste uur kosten, maar de kwaliteit die de groep laat horen, verdient het niet om afgebrand te worden. De formatie speelt niet foutloos, maar dat is ook niet de bedoeling van deze plaat. Het vangt de rauwe intensiteit van de bandleden in de studio op. Door dit te polijsten, poets je het hele effect weg. Daarmee presenteert Suicide Silence een album dat tien keer harder binnenkomt dan de gemiddelde deathcoreplaat en dat is een verademing!

Tracklist:
1. Doris
2. Silence
3. Listen
4. Dying In A Redroom
5. Hold Me Up, Hold Me Down
6. Run
7. The Zero
8. Conformity
9. Don't Be Careful, You Might Hurt Yourself