De Italiaanse formatie Siska is in 2015 ontsproten aan de ambitie van gitarist Mattia Sisca om eigen muziek te maken. In 2018 leidde dat tot het debuutalbum Romantic Dark & Violent. Die titel geeft een goede indruk van de muziek en thematiek van de band. Het gezelschap maakt namelijk ietwat donkere, voornamelijk traditionele heavy metal/hardrock met romantische en gothic-invloeden. Acht jaar later probeert de groep het opnieuw met Broken Dreams. De samenwerkingen met zanger Tim ‘Ripper’ Owens (ex-Judas Priest, K.K.’s Priest) en Ozzy Osbourne-producent Max Norman, die de mix en mastering heeft verzorgd, vallen als eerste op.
Die wijzigingen zijn gezien het debuutalbum, waarop de mix te wensen overlaat en de zang niet het sterkste punt is, goed te verdedigen. Zeker wat betreft het geluid zijn er flinke stappen in de goede richting gezet. De elf nieuwe tracks hebben meer diepte, de instrumenten klinken voller en deze zijn beter van elkaar te onderscheiden. Zo is het fijne basspel in een flink aantal tracks goed te horen (In The Shadow, Daydream) en is vooral het gitaargeluid er flink op vooruitgegaan. Het maakt de muziek van Siska stukken aantrekkelijker. Toch valt er aan de mix nog wel het een en ander op te merken. Zo is die in toptrack Broken Dreams ietwat ongebalanceerd met een gitaargeluid dat soms op de achtergrond raakt ten opzichte van de prominente toetsenpartijen. Dit lijkt echter een bewuste keuze te zijn.
Rippers welbekende, raspende vocalen en lange uithalen zijn met zijn enorme aantal gastbijdragen geen verrassing meer. Op Broken Dreams is hem de hoofdrol toebedeeld met slechts sporadisch gebruik van backing vocals. Niemand hoeft hem nog uit te leggen hoe hij zijn partijen moet inzingen, maar toch voelen ze op deze schijf af en toe wat kaal aan. Meer gebruik van backing vocals zoals in de titeltrack of afwisseling zouden niet misplaatst zijn. De wat gedateerde en soms ronduit saaie zanglijnen leggen direct het grootste manco aan deze plaat bloot: het is het regelmatig net niet. Het is duidelijk dat de muzikanten hun vak verstaan, maar de muziek pakt slechts mondjesmaat. Er is te veel herhaling en melodielijnen staan volledig in het teken van het vertellen van het conceptverhaal in plaats van dat er aan pakkende songs is gedacht. Het kabbelt soms maar wat voort. Daarbij komt dat er ondanks een overkoepelend thema, de samenhang tussen de songs ontbreekt.
Dat wringt, want wanneer het wel loopt, is er veel moois te ontdekken. Diverse tracks, vooral op de tweede helft van de plaat, kennen zo hun momenten, bijvoorbeeld de romantische elementen van Thunderbird of de sexy baspartijen van In The Shadow. De echte knaller is de titelsong die ergens wel wat doet denken aan Ozzy Osbourne’s No More Tears. De bijzonder aangename toetsenpartijen zorgen voor de nodige verbinding tussen de diverse instrumenten en de gitaarpartijen van Sisca komen in deze track het beste naar voren. In de begeleidende videoclip laat de gitarist zich volledig gaan alsof hij Yngwie Malmsteen zelf is. Het is een song die direct pakt en beklijft. Van de passie en het elan die in deze track schuilen, had de plaat meer kunnen gebruiken. Nu blijft het bij een aantal aardige tracks, maar overtuigt het als geheel niet.
Tracklist:
1. Last Days
2. Time Machine
3. Gangster (The Roaring Twenties)
4. We’ll Return
5. In The Shadow
6. Daydream
7. Broken Dreams
8. The Inexonerable Passage Of Time
9. Lonely Tomb
10. Thunderbird
11. Mother Nature
