In 2012 omschreef collega Kees GOLDs debuutalbum Interbellum als een lekkere (hard)rockplaat met fijne poprefreinen. Op het tweede album No Image is er praktisch niets van deze insteek over. Is dit erg? Niet echt. Ik vond Interbellum zelf ook een fijn album, maar vond tevens dat de nummers live een stuk krachtiger en rauwer over kwamen. No Image maakt in ieder geval korte metten met het idee dat GOLD een pop/rockband zou zijn. De makkelijk in het gehoor nestelende refreinen zijn bijna compleet verdwenen. De classicrockinvloeden hebben plaats gemaakt voor een sound die meer neigt naar post-punk, new wave, gothic rock en occult rock. Tot slot is de productie ook nog eens log en loodzwaar te noemen. Het lijkt bijna alsof we te maken hebben met een compleet andere band.

Een van de belangrijkste factoren voor deze andere sound is de zang van Milena Eva, die veel ingetogener klinkt. Waar ze op het vorige album (Gone Under) nog wel eens flink uithaalde, zingt ze hier meer gecontroleerder en terughoudend. Dit wil niet zeggen dat het allemaal oppervlakkig klinkt, integendeel. In het meesterlijke en dreigende The Controller gooit ze wel degelijk alle remmen los en trakteert ze de luisteraar op enkele agressieve en sinistere uithalen. In Don't en Servant is de zang echter ingetogen, speels en bij vlagen zelfs gezegend met een bijna kinderlijke onschuld. Deze lieflijkheid klinkt echter niet zoetsappig, maar is in combinatie met de muziek juist zeer naargeestig.

De gitaarpartijen richten zich vooral op galmende passages, waarbij weinig ruimte is voor solo's of riedeltjes. Nee, de akkoorden roepen eerder beelden op van duistere, psychedelische trips en bezweren de luisteraar. Shapeless is in dit opzicht het nummer met de meest sinistere gitaarlijnen, waar een up-tempo track als Tar And Feather weer teruggrijpt naar de opzwepende kracht van (post)punk. Eveneens opzwepend zijn de drumpartijen, die vooral in een track als The Waves uit alle macht tekeer gaan.

No Image heeft dan niet de aanstekelijkheid en radiovriendelijkheid van het debuutalbum, het laat wel een band horen die op vrij abrupte wijze veel volwassener is geworden. Het album vereist wat luisterbeurten en ligt zeker zwaar op de maag, maar openbaart uiteindelijk een rauwe en nihilistische pracht die erg goed werkt. Een aanrader om de donkere en deprimerende wintermaanden mee in te gaan.

Tracklist:
1. Servant
2. Old Habits
3. O.D.I.R.
4. Shapeless
5. Tar And Feather
6.The Controller
7. The Waves
8. And I Know Now
9. Don't
10. Taste Me