Fen werd acht jaar geleden opgericht in Londen. In 2009 verscheen het debuut The Malediction Fields en met Carrion Skies zijn we al aan het vierde album toe. Een bijzonder productief gezelschap dus. Toch maakt het drietal muzikanten geen makkelijk in het gehoor liggende muziek. Fen staat namelijk bekend om uitgesponnen, sfeervolle post-blackmetaltracks en dat is op dit nieuwe werkstuk niet veranderd. Het vergt veel luisterbeurten om de diepgang van de plaat te doorgronden.

Carrion Skies is een muzikaal landschap dat verschillende gemoedstoestanden uitademt, die doorgaans mooi in elkaar overvloeien. De band is vernoemd naar The Fens, een regio in Oost-Engeland. Een plat en mysterieus landschap dat gekenmerkt wordt door draslanden en moeras. Hier groeiden de bandleden op en halen ze hun inspiratie vandaan. En dat is ook wat de muziek van deze heren oproept: een connectie met elementen als aarde, lucht, water.

De dromerige post-rock die we van voorganger Dustwalker gewend zijn, is nu minder nadrukkelijk aanwezig. Fen heeft juist gekozen voor een intense metalbenadering op deze laatsteling. Een keuze die goed uitpakt. Toch is de muziek nog altijd atmosferisch van aard (mede dankzij de warme productie van Greg Chandler van Esoteric), maar ook complex. Bijna alle tracks duren tien minuten of langer en kennen veel tempowisselingen. Het begint al direct met het ruim zeventien minuten durende tweeluik Our Names Written In Embers. Dit epos wordt goed opgebouwd en behoudt constant karakter. Met name deel twee rost erop los, maar er zijn ook rustige momenten die imponeren, vooral aan het begin en einde van de songs. Er is een mooie balans tussen de post-rockpassages en de heftige blastpartijen.

Een ander gevolg van de metalgeoriënteerde richting, is dat er minder cleane vocalen te horen zijn dan op de voorganger. Ze zijn slechts nog sporadisch aanwezig, maar voegen daar waar ze opduiken, echt wat toe (Sentinels en Gathering The Stones). Verder zijn het vooral de blackmetalscreams (vergelijkbaar met die van John Haughm van Agalloch) die de boventoon voeren.

Als kritiek kan worden aangevoerd dat de songwriting weliswaar is verbeterd, maar de overgangen nog niet overal even soepel verlopen. Het is een terugkerend euvel waar wel aan gewerkt wordt, maar nog niet helemaal verholpen is. De constructie van de tracks, is bij de Londenaren geen kwestie van lagen toevoegen en opbouwen naar een climax, maar meer een hoeveelheid ideeën achter elkaar monteren. Soms passen ze goed bij elkaar en zit je lekker in een flow. Op andere momenten ontbreekt de richting of is het gitaarspel minder interessant, maar gelukkig overheersen de sterke momenten.

Hoe vaker ik het album beluister, hoe mooier ik het ga vinden. In eerste instantie moet Carrion Skies het meer hebben van momenten die overtuigen dan van hele nummers. Maar naarmate je meer tijd en energie in het album steekt, ga je het geheel beter begrijpen en daardoor hoger waarderen. Het is progressieve, atmosferische muziek die je meeneemt op een reis met verschillende gemoedstoestanden, weg van de dagelijkse sleur. Een reis die je het beste zonder tussenstops kunt ervaren.

Tracklist:
1. Our Names Written In Embers Part 1 (Beacons Of War)
2. Our Names Written In Embers Part 2 (Beacons Of Sorrow)
3. The Dying Stars
4. Sentinels
5. Menhir – Supplicant
6. Gathering The Stones