Het Belgische Gorath heeft zich in de tien jaar van zijn actieve bestaansgeschiedenis weten op te werken van aimabele Satyricon-verering tot volwassen, intelligente black metalband met een behoorlijk eigen geluid. Met name de laatste twee albums MXCII en Apokálypsis - Unveiling The Age That Is Not To Come lieten een eigenzinnige band horen die enerzijds vrij orthodox te werk ging qua thematiek, maar ook juist buiten traditionele structuren wist te denken. Een soort mengelmoes van Watain, Secrets Of The Moon en Deathspell Omega derhalve.

Aan alles komt echter een einde, zo ook aan Gorath. Zoals wij als Nederlanders vorig jaar met pijn in het hart afscheid hebben moeten nemen van God Dethroned, ondergaan onze Zuiderburen dus een soortgelijk lot. The Chronicles Of Khiliasmos is de zwanenzang van de band, het laatste teken van leven dat Filip Dupont – althans met dit project – zal geven. Het laatste optreden vindt plaats op de Eindhoven Metal Meeting – ook dat hebben deze bands dus met elkaar gemeen.

Uit alles blijkt al dat The Chronicles Of Khiliasmos een behoorlijk afwijkende plaat zal zijn in de Gorath-discografie. Een korte verkenning leert ons dat het album slechts drie nummers bevat, waarvan het langste zelfs ruim twintig minuten duurt. Bovendien verschijnt de plaat op het kleinschalige label ConSouling Sounds, dat met eerdere releases van avantgarde-artiesten als Aidan Baker en Nadja toch niet bekend staat als bakermat van de black metal. Zou Gorath de black metal vaarwel hebben gezegd met dit afscheid?

De dreigende, zware klanken waarmee Khiliasmos I begint, laten in ieder geval wel een heel andere kant van Gorath horen. Het tempo is flink naar beneden geschroefd, de gitaren zijn een stuk zwaarder gestemd en een dreigende, dominante ‘doomvibe’ is voortdurend in de muziek aanwezig. Slechts het getergde, imponerende stemgeluid van Dupont herinnert nog aan de pure black metal van voorheen. Khiliasmos II bevat dezelfde veranderingen, maar ligt toch iets meer in de lijn van de vorige albums. De traagheid en effectiviteit waarmee het nummer zich ontvouwt, roept herinneringen op aan het meest statige werk van Secrets Of The Moon.

Hoewel ik de band niets dan lof wil toekennen voor deze gedurfde laatste stap, moet ik ook eerlijk zijn en bekennen dat The Chronicles Of Khiliasmos toch wel wat minder overtuigend is dan de vorige albums. Ironisch genoeg klinkt het album eerder als een tussenstap dan als een eindstation: alsof de band over meer dan genoeg vernieuwende ideeën beschikt, maar nog niet volledig zeker is over hoe die allemaal te verwezenlijken. Daardoor blijkt vooral het afsluitende, twintig minuten durende epos Khiliasmos III niet interessant genoeg om over de hele lengte te boeien. Een stapje terug ten opzichte van het vorige werk, maar gelukkig is dit album op zichzelf interessant genoeg om avontuurlijke liefhebbers van black metal in ieder geval gedeeltelijk tevreden te stellen.

Tracklist:
1. Khiliasmos I
2. Khiliasmos II
3. Khiliasmos III