Death metal 2011 begint allerminst vervelend. Al vroeg in het jaar komen de Duitsers van Purgatory met een nieuw album, hun vijfde alweer. Hoewel Purgatory nooit een hoogvlieger geweest is, is Necromantaeon zeker de moeite van het luisteren waard. Niet alleen is het een muzikale vooruitgang ten opzichte van de vorige albums, ook is het een aardige verademing, voor als je even geen zin hebt in technisch gepriegel of rioolgegorchel.

Hoewel Necromantaeon behoorlijk hedendaags klinkt, doet dit album mij ergens aan oude platen van Vader denken. Misschien komt het door het stemgeluid, misschien door de hele subtiele hint richting thrash, waardoor de nummers flink snel en pakkend zijn en zich vrij makkelijk in het oor nestelen. De cd zorgt niet voor verrassingen, maar ook zeker niet voor verveling. Ruim dertig minuten lang donderen riffs, gehuld in een vies jasje en voorzien van een rauw randje, van nummer naar nummer op de herkenbare, Duitse death metalwijze: Consequent en robuust, maar onderhoudend. Het deemstere sfeertje en dito geluid ruiken zo nu en dan zelfs een beetje naar Belphegor. Vooral de titeltrack neigt behoorlijk naar een slepende uitvoering, alleen doet Purgatory niet aan solo’s die dit gevoel verder zouden versterken. Solo’s of geen solo’s, met Necromantaeon zet de band zich eindelijk een beetje fatsoenlijk op de kaart.

Tracklist:
1. Arrival Of The Undivine
2. Reaping The Diseased
3. Where Darkness Reigns
4. Glorification Of The Lightbearer
5. Downwards Into Unlight
6. Scourging Blasphemies
7. Calling The Grand Destroyers
8. Necromantaeon
9. The Collapse Of Tides