Het Portugese Lux Ferre bracht twee jaren geleden hun eerste album Antichristian War Propaganda uit. De muziek op dat album had ik niet eerder gehoord, maar met titels als Brotherhood Of The Goat en Horns’ Crush In Celebration, kon ik me een redelijk goede voorstelling van de thematiek en stijl maken. Een bezoek aan MySpace bevestigde dat beeld: hoge snelheden, veel geweldsexplosies en een bijzonder agressief sfeertje. Hun meest recente album Atrae Materiae Monumentum is van een geheel ander kaliber.
Het openingsnummer Caminho zet met het vorige album in het achterhoofd een heel teleurstellende toon. Weg agressie, weg snelheid, weg Satan! In plaats daarvan pretentieus, Italiaans aandoend geneuzel. In de nummers die daarop volgen is meer rustige muziek te horen, met een ietwat surrealistische sfeer. Kalme en rauwe vocals, veel dromerige melodieën en meer elementen die je bij melancholisch klinkende black metal zou plaatsen. De agressie is er gelukkig nog niet helemaal uit. In elk nummer zit wel een sterke passage waarin de band even de goede oude tijd herleeft, maar helaas zonder de overtuiging die je in de nummers van Antichristian War Propaganda hoorde.
Verderop krabbelt Atrae Materiae Monumentum toch een beetje overeind. In Pira en Breu neemt de agressie toe, al is het op een heel gedoseerde manier. Nergens uitschieters en zonder al te veel overtuiging. Het is alsof Lux Ferre op dit album een kunstje uit probeert te voeren en wel eentje dat totaal niet bij ze past. Mijn tip: ga eens snel doen wat jullie in 2004 zo goed af ging! Minder geneuzel, meer Satan!
Tracklist:
1. Caminho
2. The Bell Of Fate
3. Atrae Materiae Monumentum
4. Correntes
5. Pira
6. Breu
7. Thirst Of Despair
8. Dormente
