Finnugor is een tweemansband van Gabriel Wolf uit Hongarije (die haast tegelijkertijd met een release van zijn gothic darkwave-project Ywolf komt) en de Fin Nikolai Stalhammer. Het gaat hier om een conceptalbum dat het verhaal vertelt van een jonge muzikant die geleidelijk aan tot een boosaardige magiër transformeert, met als grondslag een duistere mengelmoes van Black Metal, Darkwave en elementen uit de Gothische muziek.

Dit is een zeerk merkwaardige cd. Niet omdat de muziek nou zo origineel en opvallend is, maar vanwege de conflicterende en ongemakkelijke gemengde gevoelens die ik krijg tijdens het luisteren van de plaat. Aan de ene kant weten enkele onderdelen van "Black Flames" best te boeien, maar aan de andere kant duiken er herhaaldelijk saaie stukken op en krijg ik af en toe het gevoel dat ik na een onopmerkelijk product van het uitgemolken symfonische goth-black metal genre zit te luisteren. Maar die gevoelens worden net zo goed weer aan de kant gewuifd door een sterk stukje sfeervolle muziek, waardoor mijn vermogen om scherp te oordelen verder en verder tot een verwarrende spiraal van twijfel en dualisme vervalt. Laat ik mijn tegenstrijdige gevoelens eens wat concreter verwoorden.

Eigenlijk valt "Black Flames" niet als Black Metal te classificeren, want daarvoor zijn de blastbeats, melancholische riffs en krijsvocalen te schaars. Het eerste nummer na de intro, "Obsession of a Maniac", neigt zeker naar de Black Metal en krijgt door de hevig verstoorde screams zelfs een vrij extreem karakter, maar na dit nummer komen deze elementen zo weinig voor dat een incidentele blastpassage zo opvallend en onkarakteristiek is als een verstandig voornemen in het programma van de LPF. Daarnaast zijn de keyboards en gothvocalen erg prominent aanwezig, in tegenstelling tot de eventuele gitaarklanken en synthetische drums.
De sound van Finnugor is dus voornamelijk gebouwd op synthlagen en de Transylvaniaanse zang van Gabriel Wolf. Deze man heeft echt de meest lage en sfeervolle goth-stem die ik in de metalscene tegengekomen ben, en al is deze waarschijnlijk minder geschikt voor het zingen van harmonieuze, zuivere zanglijnen, doet 'ie de zangstemmen van Fernando Ribeiro (Moonspell) en Peter Steele (Type O Negative) af als het gegil van een paar levend gekookte Chipmunks. Wolf's zang is daarom het sterkste punt van "Black Flames", en het enige echt unieke aspect van de band.

Wat betreft de keyboardpartijen ligt Finnugor min of meer in het verlengde van Ywolf (waar binnenkort een recensie van online zal staan). Het is jammer dat er niet wat duurdere apparaten zijn gebruikt, want af en toe klinken de synthklanken een beetje goedkoop en amateuristisch. Hetzelfde geldt overigens voor de muziek in het algemeen; met name door de ongebalanceerde productie en enkele betreurenswaardige wendingen in de nummers krijg ik af en toe het idee dat ik naar een aardige demo zit te luisteren in plaats van een volwaardig album.
Met 'betreurenswaardige wendingen' bedoel ik vooral enkele details die beter weggelaten hadden kunnen worden en die een anders goede compositie een beetje een wrange smaak geven. Alsof je een half krat Grolsch gedronken hebt en dan ineens zo'n slap flesje Heineken achterover slaat (voor niet-bierkenners geldt natuurlijk het tegenovergestelde). Een beetje lachwekkend is bijvoorbeeld de 'a capella' afsluiting van "Obsession of a Maniac" en het simpele keyboardmelodietje in "Beyond the Last Goodbye" (het nummer dat me in z'n geheel het meest bevalt) dat een solo krijgt en veel te lang doorgaat. Maar dit zijn natuurlijk maar details en het is niet zo dat het de gehele luisterbeurt irriteren geblazen is.

Enfin, ik kan me voorstellen dat er lieden zijn die deze cd als 'troep' afdoen en er niks mee te maken willen hebben, maar daartegenover staat dat Finnugor met deze cd wel zieltjes die een sterke voorkeur voor keyboardgerichte duistere metal hebben, voor zich zal winnen. Ondanks alles slaagt Finnugor erin om een duister sfeertje neer te zetten en is "Black Flames" zeer geschikt als achtergrondmuziek tijdens een avondje AD&Den.
Desondanks is dit middelmatige album het bewijs dat door de grote vraag naar metal en de resulterende scherpe concurrentiestrijd tussen labels, een hoop bands die eigenlijk nog maar in de demo-fase zitten al veel te vroeg een platencontract aangeboden krijgen.

Tracklist:
1. Inheritance
2. Obession of a Maniac
3. Hidden by Gloom
4. Beyond the Last Goodbye
5. Heretic Deeds
6. Greatest Myth of Magic
7. She Darx the Sun
8. Behind the Mirror
9. Der Schattenreiter
10. Endless Winter