Diep in de krochten van Belo Horizonte ontstond in 1995 een band genaamd Eminence. Geïnspireerd door stadsgenoot Sepultura, maar gebruik makend van een eigen sound maakte de band zich mateloos populair binnen de Braziliaanse landsgrenzen. Maar daarbuiten kreeg de band amper voet aan wal. En daar moest maar verandering in gebracht worden.

Het kwartet schakelde de hulp in van producer Tue Madsen, die eerder al samenwerkte met ondermeer Dark Tranquillity, The Haunted en Heaven Shall Burn. Daar staat wel weer het vertrek van bassist Jairo Guedz tegenover, maar dat neemt niet weg dat ik hooggespannen verwachtingen had voor de metalcore op The God Of All Mistakes.

Toch moet ik eerlijk bekennen dat die hoge verwachtingen niet helemaal zijn ingelost. De productie klinkt erg rommelig. Het album wisselt prima tracks af met zeer middelmatig materiaal, en dat is erg jammer. Wat mij vooral stoort aan het album is het drumwerk van André Márcio. Qua snelheid weet Márcio de riffs prima bij te houden, maar hij lijkt zijn drumstel volledig verkeerd te hebben afgesteld. Zo klinkt het veel te vaak dat hij op een paar vuilnisbakken staat te rammen. En dat doet mij iets te veel denken aan het belabberde drumwerk van Lars Ulrich op St. Anger.

Maar godzijdank zijn er wel genoeg pluspunten te horen op het album. Zo zijn de razendsnelle gitaarriffs uitstekend uitgevoerd en voegen daadwerkelijk wat extra’s toe. Wie zeker een vrachtlading aan credits verdient is zanger Wallace Parreiras. Zijn stem is van alle markten thuis. Grunten, screamen, bruut geschreeuw of clean, hij kan het allemaal op zeer verdienstelijk niveau. Als je goed luistert herken je zelfs wat van Dez Fafara (Devildriver) en Randy Blythe (Lamb of God) terug in zijn strot.

Maar The God Of All Mistakes kan mij voor de rest niet helemaal overtuigen. Het is zeker geen slecht album, ik had er alleen wat meer van verwacht. Veel tracks komen niet echt lekker uit de verf, terwijl sommige zeker de moeite waard zijn. De absolute knaller van het album is Day 7, wat een erg aanstekelijk nummer is, en in je hoofd blijft hangen. Een andere interessante track is Undermind, waar in de intro duidelijk invloeden van Sepultura te horen zijn.

Dat dit album de definitieve internationale doorbraak zal betekenen voor Eminence betwijfel ik. Daarvoor rammelt het nog iets teveel. Maar het is op zijn minst een goede stap in de richting. Een ruime voldoende lijkt me meer dan terecht.

Tracklist:
1. The God Of All Mistakes
2. Resistance
3. Day 7
4. Devil’s Boulevard
5. Undermind
6. Injected Lies
7. Written In Dust
8. Snake Beat
9. Stainer
10. Enemy Inside