Na het debuut The Bad Moon Rising heeft Manitou hun keyboardspeler ontslagen. En daarmee hebben de Finse bandleden meteen het hoge progressieve metal-gehalte van het debuut de laan uit gestuurd. Opgeruimd staat netjes? Misschien voor de band zelf, maar de Symphony X en Dream Theater-invloeden klonken toch wel erg welkom in combinatie met de heavy metal die geïnspireerd was door bands als Iron Maiden en Judas Priest.

Op de nieuwe plaat Deadlock zijn de composities dus stukken directer en godszijdank is het op deze manier ook erg te genieten. Men neigt nu veel meer naar de kant van Iron Maiden met hier en daar nog wat lichte progressieve invloeden waardoor het geheel ook erg naar Queensrÿche smaakt. Het vakmanschap van de muzikanten komen ook nog steeds goed naar voren en maakt van Deadlock wederom een onderhoudend album. Het stevige geluid maakt de plaat af. Maar voor de zwevende gitaarlijnen die soms voorbijkomen is het geluid gelukkig ook helder genoeg.

Manitou ontpopt zich met deze tweede cd veel meer tot een klassieke heavy metal-band. Maar ik hoop dat de progressieve elementen er wel in blijven, want dit maakt dat Deadlock een eigen gezicht krijgt tegenover al die andere heavy metal-releases. Hoogtepunt van de cd: het tweeluik Black Meadow (Menace Of War)/ The Black Meadow, de ideale knipoog naar het Rage For Order-tijdperk van Queensrÿche met zijn sferisch lange intro.

Tracklist:
1. And The Silence Bites
2. Fools In Control
3. Waste, Damnation
4. The State Of Mind
5. Black Burning Flame
6. Swallowing The Dark
7. Psychoracer
8. Lead A Wild Ride
9. By The Waves Of Stars
10. Black Meadow (Menace of War)
11. The Black Meadow