Metal heeft een bereidingstijd. Recenseren net zo goed. Om goed te kunnen proeven moet het eerst sudderen, koken, wentelen, marineren en garneren. Vervolgens heeft het tijd nodig om te bezinken. Dat verschilt van album tot album. De geniaalste muziek vergt nochthans de minste tijd, maar er zijn uitzonderingen. Een blok muziek van 70 minuten vraagt om verdieping, dat is het waard. Dan loop je echter wel het risico dat de klanten al vertrokken zijn, naar de shoarmaboer op de hoek. Maar de geduldigen worden beloond...

Dat Mikael Åkerfeldt Dark Suns helemaal geweldig vindt is natuurlijk een prachtige anekdote. In het verleden had de band dan ook veel weg van Opeth. Inmiddels is dat veranderd. Op 'Existence' wordt meer nadruk gelegd op rock dan death metal en de grunts zijn ook bij het huisvuil gezet. Een eigenschap die wel gebleven is, is de progressieve inslag. Een mengelmoesje van Green Carnation, Pain Of Salvation en stiekem toch wat Opeth.

Dark Suns bedrijft een manier van componeren die óók al gelijk staat aan die van Opeth. Lange songs waarin er een stevige wisselwerking tussen kalmte en chaos een imponerende atmosfeer oproept. Het voorzichtige optimisme dat je bekruipt na de eerste drie songs zakt weg naar een ware tragedie, precies zoals de band dat bedoelde volgens het concept. Niko Knappe, de man achter de drums, heeft ook een microfoon in de buurt staan. Zijn breekbare stem lijkt paradoxaal genoeg ietwat op die van Warrel Dane (Nevermore).

Dark Suns speelt echt meesterlijke muziek, dat is wel duidelijk, maar zevenenzeventig minuten is echt teveel van het goede. Daarvoor is Knappe's zang net iets te eentonig. De cd is wel in drie hapklare brokken gesneden zodat je consumptie kunt doseren. Daardoor kan ik "Existence" evengoed nog bestempelen als een diamantje. Bij deze.

Tracklist:
1.0 Zero
1.1 A Slumbering Portrait
1.2 The Euphoric Sense
2.4 Her And The Element
2.5 Daydream
2.1 Anemone
2.2 You, A Phantom Still
2.3 Gently Bleeding
3.1 Abiding Space
3.2 Patterns Of Oblivion
3.3 One Endless Childish Day