De term 'supergroep' wordt te pas en te onpas gebruikt. Maar in het geval van de Amerikaanse progressieve rockgroep Pattern-Seeking Animals valt er wel iets voor te zeggen. De groep wordt in 2018 opgericht door zanger/gitarist Ted Leonard, bassist Dave Meros, toetsenist (en componist) John Boegehold en drummer Jimmy Keegan. De gemene deler is dat ze allemaal een verleden (of heden) hebben met Spock’s Beard. En laat dat nu een van de toonaangevende progressieve rockgroepen van de laatste decennia zijn. Met het fijne, titelloze debuutalbum (2019) komt de band in ieder geval goed voor de dag, hoewel de plaat zich niet helemaal kan meten met de klassiekers in dit genre.
Aan inspiratie hebben de heren geen gebrek – en aan werkethiek ook niet. Want al snel volgt met Prehensile Tales (2020), Only Passing Through (2022) en Spooky Action At A Distance (2023) nieuw werk. In het begin van dit jaar ligt met Friend Of All Creatures alweer langspeler nummer vijf in de schappen. De titel verwijst naar een zinsnede uit de Bhagavad Gita, een heilig geschrift uit de Hindoestaanse filosofie. En hoewel ik betwijfel of dit werk verder van invloed is geweest op de tekstuele inhoud van het album, doet de titel wel recht aan de buitengewoon harmonieuze, ‘lieve’ progressieve rock die Pattern-Seeking Animals ten gehore brengt.
Die kwalificatie is overigens zeker niet denigrerend bedoeld. Want laat het duidelijk zijn dat Friend Of All Creatures een prachtig werkstuk is geworden. De eerste twee nummers behoren met afstand tot het beste materiaal dat de band tot nu toe schreef. Opener Future Perfect World duurt weliswaar tien minuten, maar verveelt geen seconde. De instrumentatie is lieflijk kabbelend, maar geen seconde saai en het hele nummer vloeit op een prachtige, harmonieuze wijze, die vakmanschap verraadt. Het twaalf minuten klokkende Another Holy Grail is zelfs nog mooier. Het nummer begint met een mooie a-capellapassage (met backing vocals van Meros), om vervolgens indruk te maken met een lang en verfijnd instrumentaal gedeelte, dat regelmatig aan het werk van The Flower Kings doet denken. Vooral het lichtvoetige toetsenwerk is zeer charmant en herinnert aan de Spock’s Beard-track Bennett Built A Time Machine.
Wie Leonard nog kent van zijn dagen bij Enchant, weet dat hij niet de meest uitbundige zanger is, maar wel over een bijzonder fijn, melodieus stemgeluid beschikt. Op Friend Of All Creatures zingt hij op de top van zijn kunnen. Door de verfijnde composities en zanglijnen komt hij volledig tot zijn recht. Tekenend voor het elan waarmee hij zingt, is het gemak waarmee hij een ingetogen ballad als Down The Darkest Road weet te dragen. Maar ook de rest van de band overtuigt niet alleen in de meer uitgesponnen, avontuurlijke composities, maar ook in de kleine, ingetogen nummers. Zo is het zeer mooie In My Dying Days (met fraaie ondersteunende strijkers) een uitstekende illustratie van de constatering dat progressieve rockbands wel degelijk ook prima, toegankelijke singles kunnen schrijven zonder aan kwaliteit in te boeten. Ook het korte, amper vier minuten durende Days We’ll Remember is prachtig in al zijn eenvoud. De zang van Leonard in het ontroerende refrein zorgt voor kippenvel en ondanks de korte lengte spat de muzikaliteit van het nummer af.
Pattern-Seeking Animals levert met Friend Of All Creatures een zeer sterk album af, dat het niet moet hebben van extravagante instrumentatie, mammoetcomposities of andere interessantdoenerij. Centraal staat het maken van prachtige nummers, waarin de vaardigheden van alle muzikanten optimaal worden benut. Technisch verfijnd, maar altijd in dienst van het nummer en altijd gericht op het overbrengen van gevoel. Hoe vaker ik dit album beluister, hoe meer ik erdoor word geraakt. En dat is in essentie toch alles wat goede muziek met de luisteraar hoort te doen.
Tracklist:
1. Future Perfect World
2. Another Holy Grail
3. Down The Darkest Road
4. In My Dying Days
5. The Seventh Sleeper
6. Days We’ll Remember
7. Words Of Love Evermore
