De Noorse, progressieve metalformatie Green Carnation lijkt zich in een zeer creatieve fase te bevinden. Na een relatief lange stilte van vijf jaar verschijnt in 2025 het schitterende A Dark Poem Part I: The Shores Of Melancholia. Het album is een voltreffer, niet in de minste plaats door de ronduit prachtige zanglijnen en ijzersterke refreinen, die het fijne, gevoelige stemgeluid van zanger Kjetil Nordhus n de spotlight zetten. Door de soepele en meeslepende composities, die een zeer goed werkende combinatie van avontuur en verfijning bevatten, ontpopt de plaat zich tot een ware oorwurm, die iedere liefhebber van Amorphis, Borknagar en Disillusion zal bekoren.
Het goede nieuws is dat die plaat het eerste deel is van een heus drieluik. We hebben dus nog een heel deel van de muzikale reis voor de boeg. En de band laat er geen gras over groeien, want minder dan een jaar later ligt met A Dark Poem, Part II: Sanguis al een opvolger in de schappen. Die snelle release doet vermoeden dat de contouren van dit drieluik al aardig vastliggen. Wie het kwintet begin februari aan het werk zag tijdens het MidWinter Prog Festival in TivoliVredenburg, heeft al een voorproefje gekregen van het album. We hoorden daar een uitstekende vertolking van het titelnummer van deze nieuweling. Weet Green Carnation met dit tweede deel evenveel bewondering te oogsten?
Qua sound ligt dit tweede deel in het verlengde van zijn voorganger. De composities zijn enorm vloeiend en rijk aan details, maar ook verrassend toegankelijk door de ijzersterke zanglijnen en het smaakvolle gitaarwerk. Ook in kwalitatief opzicht kan dit album zich moeiteloos meten met het eerste deel. Dat blijkt al uit het titelnummer (Sanguis), waarmee Green Carnation opent. De track voelt ondanks de lengte van negen minuten heel natuurlijk aan. Het fraaie toetsenwerk van Endre Kirkesola vormt het ankerpunt van het nummer, dat zowel melodieus en dromerig als bij vlagen steviger en avontuurlijk is. De zanglijnen worden regelmatig door meerdere zangers gezongen, wat voor een erg mooi, verdiepend effect zorgt. Een ander hoogtepunt is het stevige Sweet To The Point Of Bitter, dat is opgebouwd rondom een stuwend drumritme en knoestige riffs. Gaandeweg worden er meer en meer melodieuze gitaarlijnen door het nummer heen geweven.
Tekenend voor het compositorisch vernuft van deze veteranen is dat de band ook regelmatig gas terug durft te nemen. En die verstilde momenten maken eigenlijk net zo veel indruk als de stevigere tracks. Zo weet Loneliness Untold, Loneliness Unfold te ontroeren met zijn combinatie van akoestisch gitaarwerk en gevoelige zang (die ditmaal afkomstig is van gitarist en bassist Stein Roger Sordal, wiens heldere stemgeluid voldoende klankdiepte heeft om te voorkomen dat het geheel te zoetsappig wordt). En het afsluitende Lunar Tale, dat is opgebouwd rondom een relatief eenvoudige pianomelodie en een subtiele bijdrage bevat van Ingrid Ose (fluit), is zelfs prachtig in al zijn eenvoud.
Met een speelduur van zevenendertig minuten is A Dark Poem, Part II: Sanguis een relatief kort album. Er staat dan ook geen noot te veel op de plaat. Toch merk ik dat ik dit album de afgelopen maanden keer op keer heb beluisterd. De combinatie van verfijnde instrumentatie, vloeiende composities en uitstekende zang zorgt ervoor dat ik regelmatig op het album teruggrijp. A Dark Poem, Part II: Sanguis kan zich meten met zijn uitstekende voorganger. In september volgt het slotstuk van dit indrukwekkende muzikale epos. Tot dan zal deze schijf nog regelmatig zijn rondjes draaien.
Tracklist:
1. Sanguis
2. Loneliness Untold, Loneliness Unfold
3. Sweet To The Point Of Bitter
4. I Am Time
5. Fire In Ice
6. Lunar Tale
