Het woord "degelijk" is voor een band zowel een vloek als een zegen. In het dagelijks leven is het een compliment: degelijk betekent betrouwbaar, stevig, vakbekwaam en zonder al te veel kapsones. In muziek klinkt het veel dubbelzinniger en wordt het vaak gebruikt om aan te geven dat de kwaliteit in orde is, maar dat de verrassing er inmiddels wel af is. Zeker bij oude rotten in het vak ligt dat gevaar altijd op de loer. Van een band als DevilDriver verwacht niemand ineens een artistieke wedergeboorte, maar is er toch altijd de hoop dat er onder de bekende groove en de agressieve strot van Dez Fafara nog genoeg vuur zit om te verrassen en meer te zijn dan alleen routine. Op Strike And Kill, toch alweer de elfde full-length van de band, is dat dus opnieuw weer de vraag.

DevilDriver komt voort uit Coal Chamber, dat eind jaren negentig een van de grotere bands uit de nu-metal was en meesurfte op de golf die veroorzaakt werd door grote acts als Korn en Deftones. Zanger Dez Fafara stapte in 2003 uit de band en begon DevilDriver. Daarmee ging hij een veel meer op groove metal gerichte koers varen, zonder de elektronische samples en nu-metal-esthetiek van zijn vorige band. Sindsdien kent DevilDriver, na een vrij succesvolle start, een nogal turbulente historie met de nodige line-upwisselingen en werk dat niet altijd even consistent van kwaliteit is.

De kritiek op DevilDriver is vaak geweest dat de band weinig progressie kent en soms klinkt als een versimpelde, minder inventieve variant op Lamb Of God. Maar daarmee doet men de band toch tekort. Fafara is altijd trouw gebleven aan zijn visie: klassieke groove metal, zwaar en intens, vermengd met invloeden vanuit melodeath, thrash en metalcore. Dat levert zelden grote verrassingen op, maar wel een herkenbaar geluid dat de band inmiddels tot in de puntjes beheerst.

Het is dan ook niet verrassend dat het merendeel van de songs op Strike And Kill, nu met oorspronkelijke bassist Jon Miller terug in de gelederen, in deze categorie valt. Nummers zoals Strike And Kill, Shut The Silence On, Headed For The Fall en You’re Just A Ghost hebben die typische groovemetalbounce die de ene keer aan Lamb Of God en de andere keer weer aan Slipknot doet denken. Deze songs zijn gefocust, zonder franje of pretenties en precies wat de fans willen horen. Gerechten die goed smaken zonder dat je er nog een keer van wilt proeven.

Daarnaast is duidelijk dat Fafara wel degelijk probeert meer variatie aan te brengen. In Dig Your Own Grave krijgen we een fraai duel voorgeschoteld tussen groove en metalcore, waarbij het contrast tussen het zware couplet en het melodieuzere refrein goed werkt en de breakdown halverwege tijdig even op de rem trapt. In Dead In The Water slaat de meter juist weer uit richting melodeath en zijn er zelfs hier en daar wat thrash-invloeden te horen.

Verreweg het meest experimentele en daardoor interessantste nummer op de plaat is Sanctified In Scars, waarin de klassieke groove wordt verrijkt met industriële beats en dissonante elementen, terwijl sonische lagen onder de riff het geluid weidser maken. Er zit een flinke dosis melodie in het refrein, dat helaas net even te vaak voorbijkomt en waardoor de intensiteit van een verder boeiend nummer wat te veel verwatert. Dergelijke experimenten zijn niet meteen waar Fafara bekend om staat en het klinkt nog een beetje onwennig, maar ze smaken wel naar meer. Het is dan weer niet verrassend dat de twee sterkste nummers, Ride Or Die en Headed For The Fall, gewoon klassieke, oldschool DevilDriver-songs zijn: rechttoe-rechtaan groovemetalstampers met veel energie, intensiteit en agressie.

Al met al is Strike And Kill een wat heavier album geworden dan de voorgangers Dealing With Demons, Volume I en II, met meer focus op de kern van de band: de kneiterharde grooves. Daardoor voelen de songs compacter en coherenter aan. Hierbij valt wel de toegenomen invloed van metalcore op, ongetwijfeld veroorzaakt door de komst van gitarist Gabe Mangold, die eerder speelde bij onder meer Enterprise Earth en Shadow of Intent, bands met een duidelijk deathcore/metalcoreprofiel. Het doet DevilDriver geen kwaad. Integendeel, het verdiept het geluid juist en brengt meer variatie in de songs. De composities zijn als vanouds goed, zij het niet bijzonder opvallend, met uitzondering van de volstrekt overbodige ballad Summoning Shadows. Degelijk dus.

Deze degelijkheid is ook voor DevilDriver zowel een vloek als een zegen. Voor liefhebbers van groove metal is Strike And Kill een prima genietbaar album geworden, met nauwelijks zwakke momenten en een paar duidelijke uitschieters. Tegelijk is het allemaal uitermate herkenbaar. DevilDriver leunt nog altijd zwaar op beproefde recepten, herhaalt zich soms net te vaak en tapt uit een vaatje met ideeën dat niet onuitputtelijk blijkt. Toch klinkt die degelijkheid hier vaker als vakmanschap dan als gemakzucht. Fafara blijft uiterst stijlvast, maar laat op momenten ook horen dat er ruimte is voor nieuwe invloeden en frisse accenten. Strike And Kill is dus geen wedergeboorte en ook geen verrassing, maar wel een van de betere albums uit de latere periode van de band.

Tracklist:
1. Dig Your Own Grave
2. Dead In The Water
3. Sanctified In Scars
4. Strike and kill
5. In The Moonlight
6. Ride Or Die
7. Headed For The Fall
8. Shut The Silence On
9. Never Coming Home
10. Summoning Shadows
11. You’re Just A Ghost
12. Oath Of Iron
13. All Bets Are Off