Het HM-2-pedaal blijft een merkwaardig ding. Een onooglijk zwart kastje, ooit bedoeld om gitaristen aan wat extra smerigheid te helpen, maar in death metal uitgegroeid tot een soort klein altaar met draaiknoppen. Dertig jaar nadat de Stockholmse school er haar gruizige visitekaartje mee afgaf, wordt het typische geluid van dit pedaal nog steeds hevig aanbeden door een deel van de deathmetal-community. Niet omdat het zo subtiel is, integendeel, maar dat was ook nooit de bedoeling. Het is dat raspende, dichtgesmeerde, donkere en op een kettingzaag lijkend geluid dat een riff onmiddellijk naar de donkere Zweedse bossen laat ruiken, ook als de band uit een heel ander werelddeel komt.
De heropleving van traditionele Zweedse deathmetal heeft inmiddels een hele stoet acts opgeleverd die doorgebroken zijn naar een breder publiek. Bands als Vomitory, Lik, Feral, Necrot en 200 Stab Wounds weten precies waar de kettingzaag hangt. Op zijn best levert dat albums op die zowel herkenbaar old school zijn, als genoeg variatie bieden om boeiend te blijven. Maar de keerzijde is ons allemaal bekend. Het genre wordt overvoerd met albums die niet verder komen dan na-aperij en clichés, en voor elke band die iets nieuws en fris weet toe te voegen, zijn er dozijnen die niet verder komen dan dezelfde riff over hetzelfde ritme.
Misschien is dat de reden waarom het Zweedse Gluttony de afgelopen jaren onder mijn radar is gebleven: er is gewoon te veel van hetzelfde en de kans dat er iets echts goeds tussen zit, is klein. Maar wat blijkt: Gluttony hoort niet bij die inwisselbare massa. De band doet wat de traditie verlangt, maar schrijft ook riffs en nummers die blijven hangen. De Zweden zijn sinds 2018 actief en brengen met Eulogy To Blasphemy hun vierde full-length. Wat vooral opvalt is de fikse dosis groove die ze verwerken in hun songs. Nu is Gluttony niet de eerste en zeker niet de enige moderne band die dit doet. Maar de manier waarop groove, melodische en meer klassieke door Bolt Thrower en Entombed geïnspireerde death metal gemengd worden tot fraaie songs, die onderscheidend genoeg zijn om niet het gevoel te krijgen dat je steeds naar hetzelfde nummer zit te luisteren, is zeldzaam. Vrijwel elke track heeft wel iets waarmee Gluttony net even uit de verwachte bocht vliegt.
De opener All These Trees Are Gallows is wat dat betreft exemplarisch. De track begint precies zoals je verwacht: met de klassieke HM-2-kettingzaag die over je heen dondert. De riffs zijn strak en effectief, de productie is zwaar zonder dicht te slibben, en in het ritme zit genoeg groove om de vergelijking met Bolt Thrower te kunnen trekken. Tegelijkertijd houdt Gluttony de vaart erin. Een blastbeat zorgt voor extra venijn, de snauwende zang wijkt net genoeg af van de klassieke deathmetalgrunt en halverwege geeft een versnelling het nummer een stevige duw vooruit. Simpel is te veel gezegd, maar alles is wel teruggebracht tot de essentie: riff, vaart, dreiging, impact.
Dit sterke nummer wordt gevolgd door het nog indrukwekkendere Hung From Entrails. De groove krijgt nu een aanstekelijke bounce en een dosis melodie die het richting de melodeath van At The Gates trekt. Halverwege wordt plots het gaspedaal ingetrapt, waarbij door zorgvuldig geplaatste melodische accenten in de riff en een furieuze blast beat de sfeer drastisch verandert. Deze afwisseling tussen melodisch en superzwaar, tempowisselingen en gevarieerde riffs, die we ook al in het openingsnummer horen, geeft Gluttony een heel eigen smoel.
Maar hiermee is de trukendoos van de Zweden nog niet uitgeput. In Awoken In Autopsy krijgt de groove een bluesy gevoel, met een energieke riff die de aandacht trekt en die goed mengt met de agressieve zang en afwijkende melodielijnen. In A Face Devoured By Rats gaat het tempo weer de hoogte in. De d-beat is hier een verrassing en werkt heel goed, samen met een extra dosis groove, die vervolgens weer plaats maakt voor een blastbeat. Het einde is verrassend sfeervol.
Corpses Eating Corpses kent een duidelijke thrash-invloed en de staccato stop-start-riff laat het bloed sneller stromen. De versnelling die halverwege komt is op dit punt niet meer verrassend, maar wel de old school punk beat die het met zich meebrengt. En zo weet Gluttony toch telkens weer te verrassen, zonder dat old school gevoel te verliezen, zelfs niet als de band op het einde van het album met A Haunting Wordless Choir zowaar bij momenten de blackened thrash induikt.
Het eerdere werk van Gluttony droeg al de belofte van verdere groei in zich. Cult Of The Unborn en het ongelukkig getitelde Drogulus waren degelijke deathmetalalbums die duidelijke tekenen bevatten dat er veel meer mogelijk was. Deze belofte is met Eulogy To Blasphemy meer dan ingelost. Het resultaat is een swingende en groovende old school deathmetalplaat, die ook na herhaalde luisterbeurten nog fier overeind staat.
Tracklist:
1. Intro
2. All These Trees Are Gallows
3. Hung From Entrails
4. Excoriation Thrall
5. Eulogy To Blasphemy
6. Awoken In Autopsy
7. A Face Devoured By Rats
8. Corpses Eating Corpses
9. Threshold To Nonexistence
10. A Haunting Wordless Choir
11. Immured By Rotting Corpses
