Nu 2024 definitief achter ons ligt, de oliebollen verteerd zijn, de vuurwerkresten weggeveegd worden en de kerstbomen opgeruimd zijn, is het de eerste maanden van 2025 nog één keer tijd om achterom te kijken naar het afgelopen muzikale jaar, voordat het vizier weer op de toekomst wordt gericht. Welke platen van vorig jaar zijn interessant genoeg om alsnog in de schijnwerpers te zetten? In deze terugblikkende reeks bespreek ik tien platen uit 2024 die zeker de moeite van het beluisteren waard zijn.

De eerste in deze serie die ik bespreek, is van een band die de laatste jaren nadrukkelijk op de deur klopt als een van de vaandeldragers van de moderne black metal. Het in sinistere, zwarte outfits gehulde, Portugese gezelschap Gaerea bestaat immers nog geen tien jaar, maar wint snel aan naam en faam. Vooral het in 2022 verschenen Mirage blijkt een gitzwarte parel: een overdonderende totaalervaring door de machtige riffs, de bulderende, nietsontziende strot van frontman Ruben Freitas, de dynamiek in de nummers en de fantastische, intense sound. Alsof we naar de compositorische finesse van Mgla luisteren, vermengd met het gevoel van urgentie van het beste werk van Behemoth, zo valt die plaat het best samen te vatten.

Twee jaar later laat de band wederom van zich horen. Coma is de vierde langspeler van deze mannen. De plaat is voorzien van een adembenemend mooie albumhoes. Is de muziek net zo subliem gedetailleerd en onheilspellend? Er is in ieder geval het een en ander veranderd in de line-up. Zo heeft Freitas het veld moeten ruimen – op het eerste gehoor een hele aderlating – en is zijn plek achter de microfoon overgenomen door gitarist Guilherme Henriques, die dus nu ook de vocalen voor zijn rekening neemt. Gelukkig weet ook deze snarenplukker hoe hij een intens bulderend stemgeluid moet produceren. De plaat kent daarnaast ook een Nederlands tintje, want Sonja Schuringa (ook actief voor het label Season Of Mist) verzorgt een deel van het gitaarwerk op dit album.

Toch doet Coma minder stof opwaaien dan zijn voorgangers. Het lijkt wel alsof de plaat relatief geruisloos gepasseerd is. De reden daarvoor wordt bij herhaalde luisterbeurten duidelijk. De muziek ligt in het verlengde van zijn voorgangers en is kwalitatief behoorlijk goed, maar tegelijkertijd zet de band niet de laatste stap naar de absolute top. In eerste instantie lijkt Gaerea vooral zijn status te consolideren. Zo is de ruim zeven minuten durende openingstrack The Poet’s Ballet simpelweg uitstekend. Het nummer begint verrassend kalm en introspectief, met akoestisch gitaarwerk en dromerige, cleane vocalen, maar barst na paar minuten uit in een machtige, epische eruptie, die zeer bevredigend is. Ook met Hope Shatters en World Ablaze hakt de band er op ouderwetse, loeiharde manier in middels beenharde riffs, door merg en been gaande screams en militaristische drumroffels, terwijl Reborn juist op overtuigende wijze intense blastbeatpassages met doordringende tremoloriffs combineert.

Toch lijkt het alsof Gaerea op momenten ietwat stagneert. Dat ligt vooral aan de kwaliteit van de composities. Zo zijn de kalme, introspectieve momenten tijdens Suspended en Wilted Flower ietwat eentonig en is de cleane zang wat monotoon. Ik begrijp de neiging om de composities dynamischer en afwisselender te maken, maar de uitvoering kon in beide gevallen sterker. Gelukkig staan daar met het titelnummer (dat muzikaal gezien interessanter is door zijn tegendraadse en progressieve riffs) en het zeer krachtige Unknown, dat de beste riffs van het album bevat, enkele intense, grootse post-blackmetaltracks tegenover. Dat de fantastische productie dergelijke momenten nog eens van extra glans voorziet, is alleen maar mooi meegenomen.

Coma is niet het beste album van Gaerea, maar het is nog steeds een uitstekend werkstuk. Het gevoel van urgentie, de intensiteit van de composities, de algehele grandeur die de beklemmende muziek uitstraalt: al die elementen zijn nog steeds aanwezig. Ze verwateren op sommige momenten wellicht een klein beetje, maar het eindresultaat is nog altijd krachtiger dan veel alternatieve groepen in dit genre. Toch voelt het met Coma alsof de Portugezen op een kruispunt staan tussen trouw blijven aan hun typerende stijl of verder experimenteren met kalmere invloeden. Ik ben dan ook heel benieuwd in welke richting de groep zich gaat ontwikkelen. Als het maar een keuze met het hart is, zou ik de mannen willen meegeven.

Tracklist:
1. The Poet’s Ballet
2. Hope Shatters
3. Suspended
4. World Ablaze
5. Coma
6. Wilted Flower
7. Reborn
8. Shapeshifter
9. Unknown
10. Kingdom Of Thorns