Nu 2025 definitief achter ons ligt, de oliebollen verteerd zijn, de vuurwerkresten weggeveegd worden en de kerstbomen opgeruimd zijn, is het de eerste maanden van 2026 nog één keer tijd om achterom te kijken naar het afgelopen muzikale jaar, voordat het vizier weer op de toekomst wordt gericht. Welke platen van vorig jaar zijn interessant genoeg om alsnog in de schijnwerpers te zetten? In deze terugblikkende reeks bespreek ik tien platen uit 2025 die zeker de moeite van het beluisteren waard zijn.

De zevende in deze serie die ik bespreek, is onlangs nog volledig live te horen geweest op het Midwinter Prog Festival te Utrecht. De Noorse, progressieve metalformatie Green Carnation brengt daar het eerste deel van zijn A Dark Poem-trilogie ten gehore: het vorig jaar verschenen A Dark Poem Part 1: The Shores Of Melancholia. Het is het begin van een ambitieus werkstuk. Wie Green Carnation al langer volgt, weet dat de band enige ambitie niet ontzegd kan worden. Zo bestaat het vijfentwintig jaar geleden uitgebrachte Light Of Day, Day Of Darkness (2001) uit één mammoetcompositie van ruim een uur. A Dark Poem Part 1 is minder kolossaal qua scope. De plaat bestaat uit zes nummers, die gezamenlijk een bescheiden tweeënveertig minuten klokken.

Die relatief korte speelduur vliegt voorbij. De composities zijn namelijk bijzonder soepel en meeslepend. Green Carnation imponeert echter het meest door de ronduit prachtige zanglijnen en ijzersterke refreinen, die het fijne, gevoelige stemgeluid van Kjetil Nordhus accentueren en in de spotlight zetten. Opener As Silence Took You staat er vol mee, vooral in het verfijnde, melancholische refrein. Er zit veel dramatiek in de compositie, maar er wordt ook bij vlagen lekker erop los gerockt. Met het hierop volgende In Your Paradise schakelt de band nog een tandje bij. Dit nummer is over de gehele linie wat steviger, met name in de ritmesectie, maar tegelijkertijd zorgen de fraaie zanglijnen en subtiele ondersteuning op het keyboard en de fluit (gastbijdrage van Ingrid Ose) ook hier voor een zeer prettige, harmonieuze onderlaag, die de track een bepaalde elegantie verleent.

Door de slimme positionering van contrasterende nummers houdt Green Carnation de aandacht vast. Zo kan het verschil tussen Me, My Enemy en The Slave That You Are haast niet groter zijn. Eerstgenoemde ontpopt zich tot het meest melancholische nummer van het album door zijn dromerige keyboardklanken en rustieke progrockpassages, aangevuld met enkele lome, psychedelische elementen. De track bloeit in het refrein op schitterende wijze open door het rijke gitaarspel en ondersteunende toetsenwerk. The Slave That You Are begint juist met een onstuimige blastbeatpassage en knoestige blackmetalriffs, op karakteristieke manier aan elkaar gegrauwd door de geweldige gastvocalen van Grutle Kjellson (Enslaved). Door diens onmiskenbare strot wordt het nummer direct in het muzikale vaarwater van deze progressieve black/vikingpioniers getrokken, terwijl het contrast met het sfeervolle, clean gezongen refrein perfect wordt uitgewerkt. Dit is het absolute hoogtepunt van het album!

In de meeste nummers toont Green Carnation zich vooral van zijn meest beschaafde kant. Die mate van verfijning - in combinatie met het gevoel voor melodie en de relatieve toegankelijkheid van de composities - deelt de groep met het Finse Amorphis. The Shores Of Melancholia is een sprekend voorbeeld hiervan, niet in de minste plaats door de wederom prachtige zanglijnen, de poëtische tekst en het smaakvolle, ondersteunende toetsenwerk. Het afsluitende Too Close To The Flame is met ruim negen minuten het langste nummer van het album en is wat progressiever van aard. Het spannende gitaarwerk, de fijne bijdrage van gastmuzikant Endre Kirkesola op het orgel en het met veel elan gezongen refrein maken dit tot een waardig slotstuk.

A Dark Poem Part 1: The Shores Of Melancholia is een zeer meeslepend en sfeervol album, dat wordt gedragen door de tegelijkertijd gevoelige en krachtige zang van Kjetil Nordhus. Het album is bovendien heel vloeiend en staat muzikaal gezien als een huis. Vooral de zanglijnen blijken regelmatig subliem en blijven dan ook langdurig in het hoofd spoken. Wie op zoek is naar een band die de toegankelijkheid van Amorphis, de avontuurlijke klanken van Borknagar en de verhalende composities van Disillusion combineert, is hier aan het goede adres. A Dark Poem Part 1: The Shores Of Melancholia is bovendien een album dat iedere keer beter gaat klinken. Ik ben dan ook heel benieuwd naar de opvolger, die over enkele maanden al in de schappen zal liggen.

Tracklist:
1. As Silence Took You
2. In Your Paradise
3. Me, My Enemy
4. The Slave That You Are
5. The Shores Of Melancholia
6. Too Close To The Flame