Nu 2025 definitief achter ons ligt, de oliebollen verteerd zijn, de vuurwerkresten weggeveegd worden en de kerstbomen opgeruimd zijn, is het de eerste maanden van 2026 nog één keer tijd om achterom te kijken naar het afgelopen muzikale jaar, voordat het vizier weer op de toekomst wordt gericht. Welke platen van vorig jaar zijn interessant genoeg om alsnog in de schijnwerpers te zetten? In deze terugblikkende reeks bespreek ik tien platen uit 2025 die zeker de moeite van het beluisteren waard zijn.
De vierde in deze serie die ik bespreek, is van een band waarvan ik me de eerste kennismaking nog als de dag van gisteren kan herinneren. Tijdens Roadburn 2017 dompelt het Belgische Wolvennest de kleine, stampvolle zaal Extase in een collectieve staat van zinsbegoocheling met een meesterlijk, bedwelmend en ritualistisch optreden, met een zee aan synchroon op en neer deinende hoofden als gevolg. De onweerstaanbare combinatie van psychedelica, doom, ambient en ‘blackened rock’ blijkt al vroeg op de dag een van de absolute hoogtepunten van het festival en sindsdien ben ik verkocht.
In de jaren die volgen, stelt de groep rondom de mysterieuze zangeres en thereminspeler Shazzula nooit teleur. Met Void (2018) volgt een nihilistisch meesterwerk. Temple (2020) laat een iets toegankelijker en bij vlagen wat meer rockend geluid horen, maar blijkt net zo hallucinant en zinnenprikkelend als zijn twee voorgangers. Pas bij het vierde album The Dark Path To The Light (2023) oogst Wolvennest wat voorzichtige kritiek. En hoewel het album door de relatief korte lengte in eerste instantie wat meer als een ep aanvoelt, blijkt ook deze schijf zich te ontpoppen tot een boeiend amalgaam van broeierige psychedelische effecten, mantra-achtige recitaties die onder de huid kruipen en repetitief en hypnotiserend drumwerk – samengepakt in een duidelijk conceptueel en muzikaal geheel.
Het in oktober verschenen en van een bijzonder sfeervolle hoes voorziene Procession is een stuk lijviger uitgevallen. Met een speelduur van vijf kwartier is de plaat tot aan de nok toe gevuld. En met elf nieuwe nummers kent Wolvennest geen gebrek aan inspiratie. Het eerste deel van het album bouwt voort op de directere en wat meer ‘rockende’ sound die de band door de jaren heen heeft ontwikkeld. Zo zijn zowel Another Nail als Purple Poison relatief toegankelijk. Ze zijn gebaseerd op in essentie vrij simpele rockritmes, maar door het stuwende gitaarwerk - in combinatie met allerhande psychedelische effecten - weet de band direct een aangename auditieve mist op te trekken. Het machtige The Shadow Of Your Side is zelfs een van de meest doelgerichte en effectieve nummers uit de carrière van de band - en zal er live ongetwijfeld voor zorgen dat de meedeinende staat van hypnose bij het publiek wordt ingeruild voor gebalde vuisten en krakende nekwervels.
Terwijl dit eerste deel van Procession dus nummers bevat die een minder uitgesponnen en meer gefocuste versie van Wolvennest laten horen (zonder dat de sound daarmee overigens aan diepgang inboet), wordt het album gaandeweg steeds gelaagder en bedwelmender. Het omslagpunt is Damnation (met acht en een halve minuut een van de langere nummers), dat door middel van uit de mist opdoemende, spookachtige effecten via de theremin, de sjamanistische drumroffels, de traag kruipende, psychedelische riffs en de onheilspellende achtergrondeffecten een verleidelijk web weet te weven. Ook De´charne´ kent zo’n bedwelmend effect dankzij de spookachtige orgelklanken, de effectief onder de huid kruipende riffs en de veel sfeer toevoegende, Franstalige vocalen.
Waar veel lange albums tegen het eind wat beginnen in te zakken, lijkt Wolvennest het beste materiaal juist voor het laatst te bewaren. De vier afsluitende nummers zijn namelijk stuk voor stuk fenomenaal. Het heerlijk traag opgebouwde, repetitieve Farmadihana ontpopt zich al snel tot een klassieke Wolvennest-track, waarin het deinende ritme, aangevuld met allerhande psychedelische effecten die uit de achtergrond opborrelen, simpelweg onontkoombaar blijken. Het pareltje eindigt met enkele verrassende screams van Shazzula. Ook in Hunters horen we haar indringende screams, die het onheilspellende karakter van de muziek verder versterken. De zeer geslaagde vertraging halverwege, met spoken words van Déhà, is verrassend.
De uitputtingsslag is dan echter nog niet compleet. Met Tarantism volgt de meest opmerkelijke track, met name door de diep verontrustende gastvocalen van Hekte Zaren, die als een bezeten operazangeres de meest sinistere klanken produceert. Ze wordt op haar helletocht vergezeld door adequate muzikale begeleiding in de vorm van effectieve drumslagen, drone-achtig gitaarwerk en een karrenvracht aan onheilspellende effecten. Het afsluitende The Last Chamber is met tien minuten het langste nummer van Procession. De track begint ingetogen, met de nadruk op een tribaal drumritme, zwelt in de tweede helft nog één keer aan tot een groots crescendo en zakt vervolgens langzaam weg in een peilloze, sluimerende diepte.
Ondanks de speelduur is Procession een zeer coherent werkstuk. Dat komt mede door de uitgekiende opbouw van het album. De luisteraar wordt na een aantal relatief toegankelijke nummers namelijk steeds verder meegetrokken in een sfeer van waanzin. Daardoor gaat het album veel sneller voorbij en vervaagt ieder gevoel van tijd. Debet aan deze prettige roes is echter vooral de kwaliteit van de composities, die zoals zo vaak bij deze band uitmuntend is. Procession is een album om volledig in weg te zakken.
Tracklist:
1. Another Nail
2. Purple Poison
3. The Shadow Of Your Side
4. Damnation
5. De'charne'
6. Things That Breathe Are Death
7. Burial
8. Farmadihana
9. Hunters
10. Tarantism
11. The Last Chamber
