Blood Incantation was vorig jaar met Absolute Elsewhere de grote sensatie op het gebied van death metal. Het experimentele karakter van de band, waarbij brute death gecombineerd wordt met Floydiaanse, atmosferische invloeden sloeg in als een bom. Het laat zien dat er altijd nog ruimte genoeg in het genre zit om te vernieuwen of de grens te verleggen. Of dit van invloed is geweest op Baest zal moeten blijken, maar ook de Denen beginnen opeens uit een ander vaatje te tappen en laten op Colossal een hernieuwde sound horen.

Want waar op de vorige drie platen van de groep gewoon death metal geserveerd wordt, is op het nieuwste wapenfeit traditionele hardrock in de sound geïntegreerd. Naast de zware riffs vliegen de referenties uit de eighties je om de oren. Er wordt nadrukkelijk geflirt met de sound van Ozzy Osbourne en dan met name het werk van Jake E. Lee, maar ook de invloeden van Dokken en Dio zijn duidelijk hoorbaar.

Dat resulteert in een swingende deathmetalplaat, waarop vooral avontuur en speelplezier hoorbaar is, maar ook een stuk toegankelijker klinkt dan het eerdere werk van Baest. Desondanks hoeft de liefhebber van het stevige werk niet te vrezen. Ook die kant komt veelvuldig aan bod en er wordt juist gedoseerd. Eigenlijk kun je zeggen dat beide kanten prima vertegenwoordigd zijn en dat Baest met deze richting nog wel eens succesvol kan worden.

De flirt met de klassieke hardrock is niet op de gehele plaat te horen en wordt subtiel opgebouwd richting de tweede helft van de plaat. Er wordt veel afgewisseld en vooral in het begin grijpt Baest terug naar meer stuwende en groovende death metal. De avontuurlijke album-opener Stormbringer lijkt qua riffs en drumwerk zelfs een beetje richting death-'n-roll te gaan, terwijl Gorefest ook in gedachten voorbijkomt. Opvolger Colossus gaat met zijn zware groove vervolgens weer een andere kant op en is niet mals in zijn Slayer-verering. De door South Of Heaven geïnspireerde gitaarriffs zijn niet te missen, terwijl even later King Of The Sun net zo goed Bark At The Sun had kunnen heten.

Colossal luistert dan in het begin ook weg als een soort van puzzelplaat, waarbij de luisteraar de verwijzingen naar andere artiesten moet zoeken. Sommige van deze liggen er dan ook wel heel erg dik bovenop. Ergens is dat zonde, want de muziek maakt al meer dan genoeg indruk van zichzelf. De afwisselende composities luisteren meer dan prima weg en hebben dit ergens helemaal niet nodig om indruk te maken. Al blijft het een slimme truc om aandacht op je te vestigen en zal dit live ook zeker een positieve uitwerking hebben.

Dat neemt niet weg dat Baest met Colossal een zeer appetijtelijke cd aflevert. De deathmetalkant van de groep schuurt en stampt zoals de formatie ook al drie keer eerder op plaat liet horen, terwijl de traditionele hardrock-invloeden voor een swingende en avontuurlijke aanvulling zorgen. De band slaat misschien iets te ver door met de herkenbaarheid van de riffs en doet zichzelf hier wel iets mee tekort aangezien de composities van zichzelf al sterk genoeg zijn. In ieder geval gaat Colossal Baest meer aanzien geven en is het nu wachten op de eerstvolgende deathmetalformatie die après-ski gaat verwerken in zijn sound.

Tracklist:
1. Stormbringer
2. Colossus
3. In Loathe And Love
4. King Of The Sun (feat. Jesper Binzer & D-A-D)
5. Imp Of The Perverse
6. Misfortunate Son (feat. ORM)
7. Mouth Of The River
8. Light The Beacons
9. Depraved World