Het vergt een bijzondere vorm van doorzettingsvermogen om ruim een kwart eeuw muziek te blijven maken zonder ooit echt door te breken. De Italiaanse, melodieuze deathmetalformatie Disarmonia Mundi kan erover meepraten. De band van Ettore Rigotti, die vrijwel alle instrumenten en de cleane zang voor zijn rekening neemt én ook nog eens de eigenaar is van het platenlabel waarop de muziek wordt uitgebracht, heeft veel weg van een hobbyproject. Een dergelijke mate van doorzettingsvermogen wijst er echter ook op dat de muziek van Disarmonia Mundi primair uit liefde voor het genre is gemaakt, wars van commerciële intenties.
The Dormant Stranger, het zesde volledige album van de groep (naast Rigotti zorgt Claudio Ravinale voor de screams) heeft nog meer doorzettingsvermogen gekost dan de vorige werkstukken. Met een tussenpoos van liefst tien jaar ten opzichte van de prima voorganger Cold Inferno (2015) is het immers behoorlijk lang stil geweest. De redenen van de lange absentie worden niet geheel duidelijk, maar dat de ruime pauze de naamsbekendheid van de band geen goed heeft gedaan, lijkt me duidelijk. In een decennium kan bovendien veel veranderen. Nieuwe muzikale stijlen doen hun intrede en bands die lang de festivalweides domineerden worden links en rechts ingehaald door jongere exemplaren, die de tijdgeest beter aanvoelen.
Het is daarom des te leuker om te merken dat Disarmonia Mundi zich helemaal niets van die nieuwe tijdgeest aantrekt, maar stug blijft volharden in de stijl waar de mannen zich prettig bij voelen. Wie de geweldige openingstrack Adrift Among Insignifcant Strangers beluistert, zal denken dat er in al die jaren niets is veranderd. De liefhebber van ouderwetse ‘melodeath’ komt in een warm bad terecht. Hakkende riffs, een pakkend refrein met prima cleane zang en sterke melodielijnen: de track heeft alles wat de liefhebber nodig heeft.
En wat voor de openingstrack geldt, is eigenlijk van toepassing op het hele album. Vrijwel de gehele lengte van een uur weet Disarmonia Mundi de luisteraar in te pakken met energieke composities, waarin een perfecte balans tussen agressie en melodie wordt gevonden. Met name Oathbreaker en Warhound blijken een waar smulfestijn voor de liefhebbers van melodieuze death metal. Deze nummers doen door het gitaarwerk vooral denken aan Nightrage. En hoewel de combinatie van screams en cleane zang weliswaar niet meer vernieuwend is, blijkt deze desondanks buitengewoon doeltreffend.
Illusion Of Control had zelfs zo op een recent Soilwork-album kunnen staan – en zou niet onderdoen voor de muziek van Strid en consorten. Het is veelzeggend dat de Soilwork-frontman wederom zijn imposante stemgeluid leent als gastzanger in enkele nummers van dit album. De Italianen strooien in ieder nummer met moddervette riffs en pakken bovendien regelmatig uit met een groots aangezet, melodieus refrein. Daarnaast is Crossroads To Eternity een hoogtepunt, niet alleen door het spetterende, ondersteunend toetsenwerk, maar ook door het enorm catchy refrein.
Wat Disarmonia Mundi voor heeft op veel modernere genregenoten, is het agressieve randje dat de de band in zijn muziek weet te behouden. Die muziek is bij vlagen zeer melodieus, maar nergens pop-achtig, met gitaarwerk dat vlamt van begin tot eind. Door het jachtige tempo moet ik af en toe aan een groep als Dimension Zero denken. The Dormant Stranger is verplichte kost voor eenieder die is grootgebracht op een dieet van Göteborg-metal. Het zou mooi zijn als de mannen dit materiaal ook eens live ten gehore gaan brengen.
Tracklist:
1. Adrift Among Insignificant Strangers
2. Oathbreaker
3. Shadows Of A World Painted Red
4. Illusion Of Control
5. Outcast
6. Warhound
7. Crossroads To Eternity
8. 8th Circle
9. The Dormant Stranger
10. Architects Of Negativity
11. Sheer Nothing
12. Ravenant
