Executionist is een thrashband uit West Virginia die sinds 2020 actief is en met Sacrament Of The Sick zijn debuutalbum uitbrengt. Het is altijd lastig om debuten te beoordelen, zeker bij formaties die nog zo kort actief zijn en nog druk doende zijn hun ware sound te vinden. Je kunt een debuut daarom het beste zien als een belofte voor de toekomst en je de vraag stellen: heeft deze band het in zich om door te stoten naar de top?
Na het beluisteren van Sacrament Of The Sick is het antwoord: misschien. De heren spelen klassieke thrash en pogen daarbij een grote diversiteit aan invloeden te mengen: van Kreator, Havoc, Children Of Bodom, tot At The Gates en zelfs Iron Maiden. En dat gaat bij vlagen heel goed, zeker bij de snelle stukken, daar waar het gaspedaal flink wordt ingetrapt. Op zulke momenten klinkt de band uiterst gefocust, met simpele, effectieve riffs die retestrak en op hoge intensiteit gespeeld worden.
Helaas kennen de heren de uitdrukking “schoenmaker blijft bij uw leest” nog niet, want deze momenten zijn te zeldzaam. In plaats van het simpel te houden, wordt er voortdurend voor de moeilijkste weg gekozen, met veel tempowisselingen, melodische breaks en breakdowns. En daar gaat het regelmatig mis. De segmenten sluiten vaak net niet goed aan of passen niet bij elkaar, de melodische breaks missen de punch en inventiviteit en de solo’s zijn gewoon niet goed genoeg.
Daarbij zijn de songs ook veel en veel te lang. Op twee nummers na duren ze allemaal langer dan vijfeneenhalve minuut, waarbij de langste zelfs richting de acht minuten gaat. Het is in dit genre notoir moeilijk om nummers van deze lengte te schrijven en Executionist heeft dat gewoon (nog) niet in de vingers. Er is te weinig technisch vernuft en er zijn te weinig ideeën om de muziek interessant te houden. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de meeste songs na een tijdje repetitief en dus saai worden. De snerpende stem van zanger Brett Ash, die wel wat lijkt op een verkouden Mille Petrozza, past goed bij het snelle werk, maar mist de variatie om de complexere breaks en langzame stukken spannend te houden.
En dat terwijl er toch aanwijzingen zijn dat Executionist best een aardige thrash-band zou kunnen worden. De twee korte nummers, Edge Of Annihilation en Coup De Grâce, zijn best te pruimen: snelle, agressieve thrash in de stijl van Kreator en Havoc, met hier en daar wat melodeath-invloeden, simpele, knalharde riffs en goed drumwerk. Ook Palace Of Kings knalt bij vlagen uit de boxen en doet het hoofd bangen. Sacrament Of The Sick en Thy Kingdom Come excelleren in de snellere stukken en hebben een aantal vette staccato riffs die lekker grooven, maar verzanden verder in chaotische tempowisselingen en matige breaks.
Enfin, het punt is gemaakt. Elk nummer heeft wel momenten die doen vermoeden dat er veel meer in het vat zit voor Executioner. Laten we het er maar op houden dat Sacrament Of The Sick een plaat is vol beloften die nog niet worden waargemaakt. Niet heel slecht, maar nog lang niet goed genoeg.
Tracklist:
1. Ultionum
2. Edge Of Annihilation
3. Wheels Of War
4. Serrated Shadows
5. Divided We Stand… United We Fall
6. Thy Kingdom Come
7. Strange Aeons
8. Palace Of Kings
9. Sacrament Of The Sick
10. Coup De Grâce
