Liefde overwint alles – een mooie boodschap in tijden van toenemende polarisatie, onbegrip en haat. De Latijnse spreuk, die als titel dient van het nieuwe solo-album van voormalig Theatre Of Tragedy- en Leaves’ Eyes-zangeres Liv Kristine, wijst ook op de zachtere muzikale richting die de frontvrouw is ingeslagen met River Of Diamonds (2023). Niet dat het eerdere solowerk overigens al te uitbundig is, maar met name een nog steeds erg prettig in het gehoor liggend werk als Libertine (2012) laat ook een meer uptempo-kant van de artieste horen. Op dergelijke momenten komt het zachtmoedige, gevoelige stemgeluid van Kristine het meest tot zijn recht. Hoe komt de in Duitsland woonachtige Noorse op deze nieuwe langspeler voor de dag?

De zachtere kant van Liv Kristine staat in ieder geval nog steeds centraal op dit nieuwe album. Misschien zelfs nog wel meer dan ooit. De muziek op Amor Vincit Omnia – gecomponeerd door sessiemuzikant Sascha Dannenberger – is ver verwijderd van de frisse poprocknummers van weleer. Het titelnummer doet evenwel nog in eerste instantie anders vermoeden. Hierin horen we zowaar enkele zware, naar melancholische doom neigende riffs (het oudere werk van Draconian komt ter vergelijking op, hoewel de uitvoering beduidend minder speciaal is). En hoewel de diepe, transparante grunts van echtgenoot Michael Espenæs prettig klinken, is het nummer in compositorisch opzicht ronduit slaapverwekkend en futloos.

Die kwalificatie is helaas op het grootste deel van dit album van toepassing. Zo maken nummers als Ode To Life Pristine en 12th February pijnlijk duidelijk dat het schrijven van goede, minimalistische composities een kunst op zich is, waar deze componist in ieder geval niet over beschikt. Er gebeurt in muzikaal opzicht nauwelijks iets. De zang van Kristine moet de tracks dragen, maar zij slaagt daar op zijn best slechts gedeeltelijk in. Als er eindelijk weer een elektrische gitaar invalt tijdens Angel In Disguise, schrik ik wakker uit de standbymodus waar de muziek me toe aanzet. Hoewel het verre van een groots nummer is – en het gitaarwerk enorm braaf is – ligt het refrein prettig in het gehoor.

In dezelfde categorie van ‘acceptabele middelmaat’ vallen de nummers Hold It With Your Life, Sapphire Heaven en When Stillness Speaks. Ze kabbelen wat voort, ontdaan van iedere vorm van spanning of uitdaging, waardoor de composities net zo snel de schedel weer verlaten als ze via de oorschelpen zijn binnengekomen. En als dit de beste momenten van een album zijn, mag het duidelijk zijn dat we in problematisch vaarwater terechtkomen. Want Unzip My Love en Melange (Whenaddictioncalls) zijn al helemaal matig. Eerstgenoemde is een muzikaal wrak met elementen die botsen in plaats van harmoniëren, terwijl laatstgenoemde mislukte elektronica-invloeden verwerkt en waarin Kristine te jammerend klinkt.

Amor Vincit Omnia mag dan een mooie boodschap uitdragen, maar als die boodschap wordt verpakt in dit soort eentonige en zeurderige nummers, blijft er weinig van waarde over. Ik kan me dan ook niet voorstellen dat er veel mensen zijn die plezier beleven aan deze slaapverwekkende vertoning.

Tracklist:
1. Prelude
2. Amor Vincit Omnia
3. Ode To Life Pristine
4. 12th February
5. Angel In Disguise
6. Hold It With Your Life
7. Sapphire Heaven
8. Unzip My Love
9. Melange (Whenaddictioncalls)
10. Tangerines
11. When Stillness Speaks