Na een hiaat van maar liefst twaalf jaar kwamen de Britse deathmetalpioniers van Benediction in 2020 tot ieders verrassing met een nieuwe plaat, die de tongen behoorlijk in beweging bracht. Dat kwam op de eerste plaats omdat Scriptures gewoonweg een sterk album is waarmee de band de energie en agressiviteit van weleer helemaal terug leek te hebben gevonden. Daarnaast werd er verheugd gereageerd op de onverwachte terugkeer van Dave Ingram, de zanger uit de beginjaren die op de eerste drie albums te horen is. Met het gitaristenduo Peter Rew en Darren Brooks was zo de harde kern van de oorspronkelijke line-up in ere hersteld.

Wat vooral opvalt aan Scriptures, is dat het klassieke geluid van de Britse OSDM behouden is gebleven, terwijl de productie een stuk moderner klinkt. Goed, de vuige en rauwe sound van vroeger is wat gepolijster geworden, maar in ruil daarvoor is de kwaliteit van de songs duidelijk toegenomen. De band legt wat meer nadruk op zijn roots in de vroege thrash en grindcore (de eerste zanger was ene Barney Greenway, die later Napalm Death zou oprichten), waardoor het tempo gemiddeld wat hoger ligt. Maar de essentie van Benediction, om het zo maar te benoemen, is fier overeind gebleven.

En nu is er dan na vijf lange jaren wachten gelukkig een waardige opvolger, Ravage Of Empires geheten, die de toon gezet door Scriptures gewoon doortrekt. Ook op het nieuwe album valt de rol op die zanger Ingram en drummer Durst bij de heropleving van Benediction spelen. Durst brengt veel energie, heeft een verfijnde en gevarieerde techniek en weet precies wanneer hij even moet versnellen of vertragen. Dit geeft de riffs - die zoals we van Benediction gewend zijn, vrij eenvoudig doch zeer effectief zijn - extra diepte en sfeer. Ingrams karakteristieke stem is vol en diep en voegt zowel agressie als dreiging toe.

De band slaagt erin om vrijwel elk nummer een geheel eigen en herkenbaar geluid te geven. Zo overheersen in albumopener A Carrion Harvest de thrash-accenten en heeft het een lekker stuwend tempo dat zo nu en dan onderbroken wordt door wat meer doomy passages. Zoals eigenlijk op het hele album het geval is, zijn de overgangen tussen de riffs vloeiend en klinken ze heel natuurlijk. De korte breakdown zorgt voor een mooi keerpunt en de steeds terugkerende gitaarriff functioneert als een herkenbaar thema dat alle segmenten aan elkaar verbindt. Dit nummer verrast en blijft boeien.

En zoals A Carrion Harvest staan er meer op dit album. Beyond The Veil Of The Grey Mare heeft een prettige midtempo groove en een heel hooky hoofdriff, ondersteund door een d-beat van Durst. Genesis Chamber is klassieke oldschool death metal, met een donkere, dreigende bas en trage doomy segmenten die voor een dreigende sfeer zorgen. Deze afwisseling tussen de diverse stijlen houdt de aandacht erbij en zorgt ervoor dat Ravage Of Empires een heel levendige plaat is geworden.

Het enige minpuntje is wellicht dat er naast alle stilistische variatie wel wat meer tragere nummers in hadden mogen zitten. Zoals gezegd, Benediction is wat sneller gaan spelen en dat is ten koste gegaan van de langzamere, doomy nummers die nu eigenlijk ontbreken. Door die eenvormigheid in tempo valt halverwege de plaat de aandacht wat weg als de twee minste tracks, de nogal op elkaar lijkende midtempo thrashers Deviant Spine en Engines Of War, de flow doorbreken.

Gelukkig is de inzinking maar tijdelijk en volgen met The Finality Of Perpetuation, Crawling Over Corpses en In The Dread Of The Night weer drie absolute knallers, waarin alle registers worden opengetrokken en de heren laten zien dat ze alle aspecten van het genre tot in de puntjes beheersen. Het is fascinerend om te horen hoe de band met relatief eenvoudige riffs in staat is te blijven boeien, door de dynamiek hoog te houden en alleen accenten te plaatsen waar het nodig is. Bovendien weet de ritmesectie voortdurend een stuwend en dwingend ritme neer te leggen. Ritme is koning, bij Benediction, zodanig zelfs dat er geen plaats is voor gitaarsolo’s. En eerlijk gezegd, ze worden niet gemist.

Over het geheel genomen laat Benediction met Ravage Of Empires zien dat Scriptures geen toevalstreffer was en dat de band nu echt aan zijn tweede jeugd begonnen is. Het album is weliswaar net wat minder afwisselend dan zijn voorganger, maar de gemiddelde kwaliteit van de songs is hoog en er staat een aantal memorabele songs op. Met dit nieuwe album bewijst de band nog steeds tot de top van het deathmetalgenre te behoren.

Tracklist:
1. A Carrion Harvest
2. Beyond The Veil Of The Grey Mare
3. Genesis Chamber
4. Deviant Spine
5. Engines Of War
6. The Finality Of Perpetuation
7. Crawling Over Corpses
8. In The Dread Of The Night
9. Drought Of Mercy
10. Psychosister
11. Ravage Of Empires