Er zit een bepaald soort tijdloosheid aan de muziek en de geschiedenis van de Finse groep Kalmah. Dit vijftal duikt eens in de zoveel tijd op uit de zompige moeraslanden om de wereld te verblijden met een type death metal dat in gelijke hoeveelheden melodieus en stevig is. In het begin van de eeuwwisseling is de band op zijn productiefst, maar de laatste jaren leven de mannen in een soort winterslaap. Desondanks zijn de occasionele oprispingen van het kwintet altijd meer dan de moeite waard. Seventh Swamphony (2013) en Palo (2018) doen bijvoorbeeld nauwelijks onder voor de oudere albums. Kalmah levert altijd kwaliteit.

De raakvlakken met het oudere werk van Children Of Bodom zijn al sinds de begindagen duidelijk aanwezig, maar tegelijkertijd is Kalmah in de loop der tijd wat minder lichtvoetig gaan klinken. Ten opzichte van veel typisch Scandinavische melodeath is de muziek van deze band wat zwaarder en modderiger van karakter. Het ongepolijste en onbehouwen, maar desondanks karakteristieke gegrauw van frontman en gitarist Pekka Kokko, het stevige drumwerk van Janne Kusmin en het ontbreken van overdreven catchy refreinen dragen bij aan die zwaardere sound. Tegelijkertijd blinkt met name het gitaartandem Antti en Pekka Kokko uit in het creëren van uitermate fijne melodielijnen, waardoor de band altijd verdomd catchy klinkt. Ook keyboardspeler Veli-Matti Kananen kan om een boodschap gestuurd worden. Hij is nooit te beroerd om nog wat vingervlug toetsenwerk uit zijn mouw te schudden.

Naast Children Of Bodom vertoont de muziek van Kalmah raakvlakken met Mors Principium Est, Dark Tranquillity en Omnium Gatherum, hoewel het opzwepende tempo over het algemeen hoger ligt dan bij de laatste twee genoemde groepen. De tien nummers op Kalmah, die gezamenlijk iets onder de drie kwartier klokken, bevatten weinig tot geen verrassingen, maar nestelen zich wel stuk voor stuk in het hoofd van de luisteraar. Met name Scarred With Sadness, dat boordevol vurige gitaarleads en smeuïg soleerwerk staat, blinkt hierdoor uit. Ook Serve The Untrue verdient een eervolle vermelding. Het nummer duurt amper vijf minuten, maar maakt indruk met zijn langgerekte instrumentale passages, waarin de twee gitaristen en de toetsenist in een vurige tango verwikkeld zijn.

Op momenten dat de band even gas terugneemt, verdwijnt soms ook een deel van de charme. Zo behoort het wat saaie No Words Sad Enough tot de mindere momenten. De andere tragere track - Red And Black - werkt daarentegen juist wel goed. Het nummer is eigenlijk een soort epische heavymetal/doomtrack in een melodeathjasje, die is opgebouwd rondom een stoer ritme en een machtige leadriff. Toch is Kalmah op zijn best als de groep wat uitbundiger te werk gaat en de melodierijke riffs en spetterende toetspartijen als rijkelijk besprenkeld strooigoed op de luisteraar neerdalen.

De kniesoor zal constateren dat Kalmah weinig verschilt van de vorige acht langspelers van de Finnen. En daar is inderdaad geen woord van gelogen. De vraag is in hoeverre dat problematisch is. Geenszins, is mijn conclusie. Want Kalmah biedt weliswaar vertrouwde kost, maar is wel met zeer veel liefde en vakmanschap gemaakt. Daarmee ontpopt het album zich als het muzikale equivalent van een oerdegelijke maaltijd. Geen kunstzinnige liflafjes waarbij het zweet je al uitbreekt als je ernaar kijkt, maar troostrijk eten waarmee je goed gevuld weer even tegen het leven aan kan.

Tracklist:
1. Haunted By Guilt
2. Veil Of Sin
3. Scarred By Sadness
4. No Words Sad Enough
5. Serve The Untrue
6. Home Sweet Hell
7. Tons Of Chaos
8. Red And Black
9. Taken Before Given
10. Drifting In A Dream