Het derde album van het internationale doomrockgezelschap Lucifer ligt pas een jaar in de schappen als de groep rondom zangeres Johanna Sadonis alweer terugkeert met nieuw materiaal. Het lijkt erop dat de band het verplichte thuiszitten heeft aangegrepen om aan nieuwe nummers te werken. Wat meespeelt, is dat de line-up ditmaal stabiel is gebleven. Het is dan ook niet heel verrassend dat Lucifer IV verder gaat op de route die Lucifer met de tweede full-length is ingeslagen. Wie dus hoopt op een terugkeer naar het stoffige en doomgeoriënteerde, occulte geluid van het debuut, komt van een koude kermis thuis. Lucifer IV staat vooral bol van de fijne, gelikte seventiesrock, vol smeuïge riffs en 'hooks'.

Deze langspeler mag dan in het verlengde van zijn voorgangers liggen - en daardoor zeer herkenbaar klinken – maar dat wil niet zeggen dat er geen ontwikkeling is te horen. Wie Lucifer IV vergelijkt met het oudere werk, hoort een band die steeds zelfverzekerder is gaan klinken. De nummers op dit album zitten opnieuw net wat beter in elkaar, de riffs zijn net wat pakkender en ook Sadonis klinkt op ieder album sterker. Hoewel de tracks gelikt en catchy zijn, hangt er ook een bijzonder prettig, ‘gloomy’ sfeertje over de muziek, waardoor de geest van Black Sabbath en Pentagram nooit ver weg is. Ook productioneel gezien is Lucifer IV wederom een stap vooruit. Het geluid is transparant, maar geworteld in de warme, onopgesmukte sound die veel classicrockbands uit de seventies kenmerkt.

Lucifer IV moet het vooral hebben van het heerlijke gitaarwerk van het duo Martin Nordin en Linus Björklund. De heren strooien met buitengewoon lekkere riffs en draaien hun hand ook niet om voor een ouderwetse, smakelijke solo. Daardoor worden toegankelijke rockers als Crucifix (I Burn for You), Louise en vooral Bring Me His Head naar een hoger niveau getild. Het gitaarwerk in laatstgenoemde track is zó smeuïg dat het als roomboter verkocht kan worden! Openingstrack Archangel Of Death valt juist op door het stoere, stuwende drumwerk van Nicke Andersson Platow (Entombed, Death Breath), in het dagelijks leven echtgenoot van Sadonis. Wild Hearses is een relatief doom-achtig nummer, waarin de band wat meer het experiment opzoekt. Mausoleum combineert het beste van beide werelden en bevat een flinke dosis snedige hardrockriffs, terwijl het subtiele orgelwerk voor een lekker occult sfeertje zorgt.

Zo smeedt Lucifer het ijzer als het heet is. Met het vierde fijne album op rij is de band de status van veelbelovend talent inmiddels wel ontstegen. De heren en dame mogen tot de gevestigde orde gerekend worden. Lucifer IV laat weinig nieuws onder de zon horen, maar de goede songwriting zorgt ervoor dat drie kwartier die het album duurt in een oogwenk voorbij trekken. Lekker schijfje!

Tracklist:
1. Archangel Of Death
2. Wild Hearses
3. Crucifix (I Burn For You)
4. Bring Me His Head
5. Mausoleum
6. The Funeral Pyre
7. Cold As A Tombstone
8. Louise
9. Nightmare
10. Orion
11. Phobos