Vier jaar geleden deed ik in de review voor White Goat II ongegeneerd een oproep aan alle lezers van Metalfan.nl om te luisteren naar Razend. Mogelijk heeft dat iets bijgedragen aan de bekendheid. Alle beetjes helpen. Razend is in elk geval op podia door het hele land te zien geweest. Met Let’s Goat! bewijst de band meer in huis te hebben dan pure thrash. Het is dit keer een echte full-length, maar nog wel in eigen beheer uitgebracht en verkrijgbaar in een zeer beperkte oplage.

Corinne van den Brand maakte samen met broer Jos (AntropomorphiA) begin jaren 90 naam met Acrostichon. Acrostichon werd Outburst, met Tjerk Maas als frontman, toen Corinne in 1998 de band verliet. Bassist Tijn van der Vloet en gitarist Arvid Kuipers maakten deel uit van Outburst, maar niet van Acrostichon. Samen met broer Jos en drummer Tim Verheijden (Lucifericon) zat Corinne in The Covering. Frontman Tjerk stopte in 2012 met Outburst, gevolgd door drummer Serge Smolders (Acrostichon), waarna Corinne gevraagd werd om terug te komen. Outburst werd Razend toen Corinne en Tim erbij zijn gekomen.

Razend heeft een gunfactor. De bandleden doen alles in eigen beheer en de financiële middelen zijn beperkt. Dat neemt niet weg dat Razend simpelweg een erg goede band is. Het is een formatie die volledig op ervaring draait. In eerste instantie was de naam van het collectief eventjes Skyracer. De openingstrack, een ode aan de power metal in de jaren 80, verklaart deels ook het succes van The Covering, waarmee Corinne het zelfs tot Graspop Metal Meeting wist te schoppen. Deze dame beheerst zo ongeveer alle zangstijlen en dat komt op Let’s Goat! nog sterker uit de verf dan op White Goat II. Daarnaast bevat de nieuweling meer afwisseling. Thrash is nog steeds een basisingrediënt, maar je kunt Razend geen trashmetalband meer noemen. Daarvoor biedt Let’s Goat! te veel diversiteit.

Meer diversiteit betekent niet dat Razend zich meer is gaan richten op fraaie, uitgesponnen melodieën. Nee, Speech 20 (genoemd naar spraakopname op de telefoon die gemaakt is van de gitaarriff) en Boktor Returns zijn brute uitschieters die de bandnaam eer aan doen. Corinne heeft met BruuT het grunten weer volledig omarmd en ook dat komt tot uiting op deze plaat. Daarnaast stroomt ook de liefde voor ouderwetse doom/death bij de bandleden door de aderen. Logge, zware grooves staan eveneens op het menu, maar een thrashy passage ligt altijd op de loer.

Tegenslagen in het leven vormen een belangrijke inspiratiebron voor de teksten. Dirt gaat over het voor jezelf opkomen, waardoor je in de problemen raakt en Black Sunrise handelt over de donkere kant van het leven. Het alsmaar blijven ronddraaien in kringetjes, het thema in Treadmill To Oblivion, komt terug in de repeterende tekst. Paranoia spreekt voor zichzelf, net als Slaves Of Technology. Het aftellen in de refreinen is overigens in het Lojbon (pa, re, ci, vo, mu, xa, ze, bi), een kunsttaal met een zo logisch mogelijke grammatica.

Het fraaie R.I.P. over de laatste nacht van de vader van Jos en Corinne, in 2014 overleden aan de complicaties van Alzheimer, is allesbehalve een ingetogen nummer. Desondanks weet deze track wel de gevoelige snaar te raken. Het instrumentale rustpunt Last Day is wél ingetogen, met alleen Arvid op gitaar. Faith is met een speelduur van tien absoluut een uitgesponnen track, maar weet de aandacht goed vast te houden.

Kortom, wat Let’s Goat! vooral kenmerkt, is diversiteit. Razend laat zich niet langer in een hok duwen. Geiten willen dat ook niet. Die beesten zullen alles in het werk stellen om uit te breken. Let’s Goat! heeft meerdere luisterbeurten nodig om volledig tot zijn recht te komen. Diversiteit betekent ook dat niet iedere track weet te overtuigen. Paranoia, dat is ontstaan uit een jamsessie en dat karakter heeft behouden, weet mij bijvoorbeeld niet te boeien. Na een paar keer beluisteren is die track gedegradeerd tot skipmateriaal. Heb ik toch nog een puntje van kritiek genoemd.

Tracklist:
1. Skyracer
2. Speech 20
3. R.I.P.
4. Dirt
5. Faith
6. Boktor Returns
7. Paranoia
8. Black Sunrise
9. The Last Day
10. Slaves Of Technology
11. Treadmill To Oblivion