Je zou zeggen dat we inmiddels alle combinaties van stijlen zo ongeveer wel hebben gehad. Trance en metal? Check. Grindcore en reggae? Check. Bands houden er niet meer van in een hokje gestopt te worden. Toch is het wel handig als je nooit van Semistereo hebt gehoord, dat we je een omschrijving geven van de eigenzinnige muziek van deze Nederlandse groep.

Denk aan een mix van post-rock, alternatieve en progressieve rock en post-metal. Liefhebbers van Oceansize, dEUS, Karnivool, Russian Circles, Puscifer, Radiohead, Khoma en A Perfect Circle kunnen hier wel mee uit de voeten. Op deze vierde full-length smelt het kwintet deze invloeden en meer samen tot een uniek geheel, dat steviger uitpakt dan op voorganger Trans Earth Injection (2017). Meer metal dus, maar dan wel atmosferischer en minder direct dan een paar jaar geleden.

Toegankelijker ook, want hoewel de muziek gelaagd is en veel twists en turns bevat, luistert het album prettiger weg dan zijn voorganger. Wat dat betreft is Last Part Of The Trail als opener een perfecte keuze. Het is lekker binnenkomen met dit nummer, dat wisselt van rock in het couplet naar metal in het refrein.

Daarna brengt het vijftal afwisselend stevige nummers die wat meer beuken en rustigere songs die gericht zijn op sfeer. In de eerste categorie vallen Leap Into Flames en het massieve Lethargic, dat dankzij een bijdrage op keyboard veel dramatiek ademt en daardoor het nummer een epische climax bezorgt. In de tweede categorie vallen het goed opgebouwde Crooked Teeth Necklace, dat gedurende zijn speeltijd steeds sterker wordt en het sferisch rockende A Tale Of Ravenous Longing.

De bijdragen van zanger Paul Glandorf sluiten beter dan voorheen aan bij de instrumentatie. De frontman heeft evenwel een melodieuze stem waarmee je wel of niet wat kunt. Heel af en toe komen David Bowie en Brian Molko (Placebo) in gedachten op. Paul brengt het er overigens doorgaans heel goed vanaf en is op zijn sterkst als hij niet voluit hoeft te gaan, zoals in A Tale Of Ravenous Longing. Als hij veel kracht moet zetten, eist zijn zangstem iets te veel aandacht op, maar er zijn gelukkig slechts enkele momenten waarop dit euvel optreedt.

Als hij het rustiger aan doet, is het geheel van zang en instrumentatie prima in balans. Op dat soort momenten kun je horen hoe goed bepaalde nummers in elkaar zitten, zoals het ritmisch zeer sterke Wreckage of het dynamische Tide, dat verrast met percussie (timpani en conga's) die de track op een hoger niveau brengt. Het album sluit prachtig af met het reflectieve, fragiele, post-rockende South Of Sobriety Street.

Kortom, er valt veel te ontdekken in de sfeervolle en (kleur)rijke muziek. Het vergt wel wat inspanning van de luisteraar om de muziek te doorgronden. De aanhouder wint en ziet steeds meer puzzelstukjes op zijn plek vallen. Sneller nog dan met vorige releases. Semistereo mag trots zijn op dit eigenzinnige werkstuk, dat hoog scoort op originaliteit en uitnodigt om steeds weer beluisterd te worden.

Tracklist:
1. Last Part Of The Trail
2. Leap Into Flames
3. Crooked Teeth Necklace
4. A Tale Of Ravenous Longing
5. Tide
6. Wreckage
7. Lethartic
8. South Of Sobriety Street