Op donderdag is er een pre-party in Kasteel De Berckt, waar een paar honderd festivalgangers en een aantal bands overnachten. Damian Wilson geeft een speciaal optreden, maar het is vooral het weerzien van bekenden dat de sfeer zet. Het is al vroeg op de dag gezellig en het feest duurt tot diep in de nacht.

Vrijdag

Op vrijdagavond begint het festival pas echt voor het grote gros. Het instrumentale rock-kwartet Sleepmakeswaves is de eerste van twee Australische bands. Een all-Australian evening dus vandaag met navenante temperaturen. De airconditioning doet het niet en dus is het warm, heel warm. Sleepmakeswaves bestaat uit bassist/toetsenist Alex Wilson, gitaristen Otto Wicks-Green en Daniel Oreskovic en drummer Tim Adderley. Het kwartet speelt onder het motto "the more you give us, the more we give you.” Alhoewel het publiek aanvankelijk nog een afwachtende houding tijdens de nummers aanneemt, komen al vroeg in de set enkele hoogtepunten aan bod. Traced In Constellations en We Sing The Body Electric laveren tussen rustige en harde stukken zoals het een postrockgroep betaamt. Daarbij valt op dat de hardere stukken de boventoon voeren en de opbouw en de songs zelf kort zijn. Waar meer tijd voor de opbouw is, zoals in laatstgenoemde, heeft de muziek meer impact.

Het geluid staat jammer genoeg wat aan de harde kant, maar is wel definieerbaar. De baspartijen nemen een prominente rol in en de mannen rocken er flink op los. De presentatie is intens. De mannen gaan volledig in de muziek op. Gaaf om te zien, ook al zegt Alex (een van zijn weinige woorden tussendoor): "We like to dance even if we’re not good at it.” Tussen al het geweld komen ook wat nummers aan bod die wat meer zijn gericht op sfeer, zoals Midnight Sun, het gave, van harmonieuze melodielijnen voorziene Great Northern en het tragere, gelaagde Glacial, dat dankzij zijn gelaagdheid in de buurt komt van Devin Townsend. Het is een nummer van de meest recente full-length Made Of Breath Only, een album dat voornamelijk over klimaatverandering gaat. De prog is slechts in beperkte mate aanwezig. Tot de hoogtepunten in de set behoren Emergent, Stars Are Stigmata, Great Northern, Something Like Avalanches (alle van Love Of Cartography uit 2014) en de prima eigen interpretatie van Children van Robert Miles. Sleepmakeswaves krijgt terecht veel bijval voor een intense performance.

Hoofdact Voyager speelt al bij voorbaat een gewonnen 'partij'. De Aussies kennen veel bezoekers en komen dan ook met een big smile het podium oplopen. Als helden worden ze onthaald. Met gejuich wordt Ascension begroet, een zeer sterke binnenkomer van het nieuwe album Ghost Mile. De lichte, gelaagde muur van geluid, een mix van popvocalen met zanglijnen die aan Toto en andere acts uit de jaren tachtig doen denken en Devin Townsend-progmetal, slaat al vroeg aan. Toch komt het eerste kwartier niet alles even goed hoorbaar uit de boxen. Zo verdwijnen sommige solo’s in het niets, al blijkt het ook te liggen aan waar je in de zaal staat.

Gelukkig doet de geluidsman zijn werk naar behoren en is het vanaf Stare Into The Night genieten met het swingende What A Wonderful Day en oldie Sober, waarin trance een voorname rol speelt. Ghost Mile toont aan dat de muzikanten gegroeid zijn als songwriters en Lost ("You know this one”) is een oorwurm. Op dat moment wordt de clip op een groot scherm achter de drummer getoond en is het springen geblazen terwijl er een ballon door de zaal vliegt. Halverwege komt de langverwachte passage met Sandstorm van Darude. Het is feest! De muziek en bandleden stralen veel positivisme uit. Daniel Estrin is een frontman met veel charisma en het publiek sluit hem en de anderen vandaag in de armen. Band en publiek zijn één.

Na het aan Peter Steele opgedragen Broken Dream en het erg fijne Broken (met goede cleane vocalen van gitarist Scott Kay), komt Hyperventilating aan bod. Daniel geeft aan dat de band in 2006 zijn eerste Nederlandse concert gaf, ook hier op ProgPower Europe. Plots wordt hem een neusfluit aangeboden. Simone mag deze uitproberen, maar weet er geen raad mee, waarop ze zegt: "Is this some fucked up sex toy, what is this?” De bandleden kijken er vragend naar, krijgen er helaas geen geluid uit en beginnen dan ook maar met de medley, bestaande uit Ace Of Spades, Hold The Line, Something In The Air Tonight, Angel Of Death en Cosmic Armageddon Pt. II. Geweldig! Daarna blijft het een aaneenrijgen van hoogtepunten met ondertussen veel contact tussen bandleden en publiek en daarmee ook een goede publieksparticipatie. Voyager sluit een zeer geslaagde eerste festivaldag overtuigend af met I Am The Revolution.

"And so I think to myself, what a wonderful day!"

Met dank aan Mattias Norén van ProgArt Media en Alex Blokdijk voor de foto's.