“Ik had nooit kunnen bevroeden dat een kleine verandering zo’n opschudding te weeg zou brengen. Eigenlijk is het grappig dat er nu zo’n ophef is over de cleane vocalen. Tegen smaakverschil valt niet op te boksen. Er zullen mensen zijn die The Unspoken King te gek vinden en mensen die er niks aan vinden. Wijzelf vinden het natuurlijk fantastisch en we staan voor 200% achter de muziek die we voor dit album gecreëerd hebben.”

Naast de cleane zang wordt er ook beweerd dat Cryptopsy niet meer zo technisch klinkt als bijvoorbeeld op None So Vile uit 1996 of het voorlaatste studioalbum Once Was Not (2005).

  “Ik lees dat soort commentaren met een lach op m’n gezicht. Als die mensen de moeite zouden doen om The Unspoken King aandachtig te beluisteren zouden ze weldra merken dat het eigenlijk een heel technisch album is. Toegegeven, veel nummers hebben een natuurlijke ‘flow’ en luisteren daarom wat makkelijker weg dan in het verleden, waardoor het misschien niet allemaal even technisch klínkt. Ze zijn het wel degelijk. We hadden ook ons technisch vermogen expliciet kunnen etaleren, maar wat hebben we daaraan?"

Over het waarom van de veranderingen is Mounier kort.
  “We schrijven heel graag nummers en na een tijdje merk je dat het soms beter is om wat ruimte te laten in songs en niet elk gaatje vol te proppen”, begint hij. “Het belangrijkste was voor ons om de diepste grotten van de extreme metal te verkennen. We wilden de bruutheid uit ons verleden koppelen aan sterke songstructuren en vocaal en muzikaal meer variatie aanbrengen.”

De keuze voor voormalig-3 Mile Scream zanger McGachy was dan ook een bewuste.
  “We zochten vooral iemand die veelzijdig is. Matt is zo’n iemand. Hij heeft een enorm bereik, kan zowel clean als gruntend uit de voeten en heeft bovendien een goede timing en een ongelooflijk krachtige stem. Hij vertolkt het oude materiaal beter dan onze vorige zangers. Daarbij komt dat Matt heel erg professioneel is.”

Zijn toetreden verliep echter niet zonder slag of stoot.
  “Hij moest wel even wennen aan onze manier van schrijven. De andere bandleden hadden toch een iets andere visie voor het nieuwe album en daar moest hij zich aan aanpassen.”

De uitleg die Mounier geeft is vaak de reden dat de input van een nieuw bandlid op het eerste album meestal beperkt blijft. Des te verrassender is het dan ook als blijkt dat McGachy juist van begin af aan erg deelnemend was in het proces.

  “Matt heeft veel teksten geschreven en dus direct een bijdrage geleverd. In zijn teksten filosofeert hij veelal over zaken die hij mee heeft gemaakt, ze zijn dus heel persoonlijk en alleen hij weet de echte betekenis erachter.”

Naast McGachy is ook toetseniste Maggie Durand nieuw, maar haar inbreng is een stuk minder significant dan dat van haar mannelijke lotgenoot.

  “We wilden graag iemand die bij optredens de samples kon doen, om de muziek zo wat extra cachet te geven. We hadden aanvankelijk wel de intentie om op het album meer gebruik van samples te maken, maar vaak paste het op de een of andere manier niet helemaal lekker en uiteindelijk is er niet veel van terechtgekomen. Maggie is er nu vooral bij voor de liveshows, ze is dan ook geen fulltime bandlid.”

Luisterend naar The Unspoken King valt vooral het kameleonachtige Contemplate Regicide op.
  “Dat nummer is op zich best straight forward. Het begint met snelle drums, maar blijft catchy. Daarna volgt een ritmisch en melodieus stuk dat uitmondt in wat ik graag een ‘Massive Attack-passage’ noem. Hierin worden emotie en kracht gecombineerd en volgt een opbouw naar de laatste gitaarsolo en nog meer bruutheid.”

Contemplate Regicide, het negende nummer op de plaat, valt middenin een gedeelte waar de nummers wat terughoudender zijn en waarin op gezette tijden een brute passage voorbijkomt.

  “Dat de nummers tegen het einde wat rustiger worden en zo nu en dan nog even beuken is niet met opzet gedaan”, zegt Mounier. “Het heeft gewoon zo uitgepakt. Elk nummer staat op zich en dat vind ik juist het leuke aan dit album.”