De overheersende sfeer op het hele album is nogal melancholisch en deed ons nogal denken aan de sfeer in een droom.Vandaar dat deze titel ons wel erg geschikt leek.

Kan je spreken van een conceptalbum?

Nee hoor, niet echt. Misschien qua sfeer, maar tekstueel is er geen concept. Elk nummer staat eigenlijk wel op zichzelf.

Kan je zonder teveel prijs te geven wat vertellen over de thematiek van de teksten?

De teksten zijn allemaal erg persoonlijk en introspectief. We schrijven niet over wereld problematiek of politiek of zoiets. Dave heeft bijvoorbeeld een tijdje door Zuid-Amerika gereisd en heeft daar wat inspiratie opgedaan in de jungle. Over het algemeen zijn de teksten wel open voor interpretatie en dat vind ik mooi.

Op het nieuwe album schreeuwt Steve Austin van Today Is The Day een stukje mee. Hoe zijn jullie in contact met hem gekomen en wat vindt hij van het gehele album? Waarom zingt hij net op Damn Machines mee?

Steve Austin had mailcontact met onze bassist Dave gehad en vond de nieuwe nummers erg goed. Hij vroeg ons of hij de nieuwe plaat kon produceren, maar dat doe ikzelf liever, dus vroegen we hem of hij geïnteresseerd was om een stukje vocalen voor zijn rekening te nemen en daar had hij wel oren naar. Damn Machines leek ons wel een geschikt nummer voor die zieke screams van hem, dus hebben we die song naar hem opgestuurd en hij heeft er in zijn studio wat op ingezongen.

Een zekere Roen Donckers vertolkt ook een gastrol. Ik moet bekennen dat ik deze beste man niet direct kan plaatsen. Wie is hij?

Roel is degene die op Token zingt. Hij is een vriend en vroegere huisgenoot van Dave en heeft vroeger in een band gezeten die Lukewarm heet. Momenteel heeft hij volgens mij geen band.

Het artwork is gemaakt door bassist Dave. In één woord: fantastisch! Kan je er wat meer over vertellen?

Dave heeft heel goed de sfeer van het album weten weer te geven in het artwork en er toch zijn persoonlijke stijl in weten te behouden, die meestal erg grafisch is. Ik vind de lay-out ook geweldig en de reacties erop zijn tot nu toe zeer positief. Onze drummer Bart heeft de website ook helemaal in die stijl gehouden en ik vind dat erg geslaagd.

Go Kart Records en Transmission0 is een ietwat absurde combinatie. Botsen deze twee werelden niet?

Nee hoor, Go-Kart wilde zijn horizon verruimen en naast punk ook wat meer experimentele muziek uit gaan brengen en wij waren de eerste band waarmee ze dat wilden gaan bereiken. Het was voor ons en voor hen misschien een gewaagde stap, maar tot nu toe heeft het goed uitgepakt.

Hoe kijken jullie tegenwoordig terug op debuut 0. Wat zou je nu veranderen?

Ons debuut was nog een zoektocht eigenlijk en het album representeert gewoon hoe we er toen voor stonden. De band bestond amper een jaar toen het album uitkwam en we waren nog maar met z’n drieën, geen echte drummer en geen tweede gitarist en met dat in het achterhoofd was het zo gek nog niet. Natuurlijk had het album beter geklonken als Bart had gedrumd en niet ik. De opnames zijn ook gedaan in onze repetitieruimte en de apparatuur waarmee ik het heb moeten doen was waardeloos, dus dat zijn dingen die we zouden veranderen, mochten we het opnieuw doen. Toch heeft 0 voor ons wel deuren geopend.

De bandnaam blijft me een beetje een raadsel. Verklaar eens!

Transmission0 is geen band die politieke standpunten of meningen over wat dan ook overbrengt. Het enige waar het bij ons om gaat is de muziek en de sfeer die het oproept. Vandaar dat we op de naam kwamen. “Geen transmissie” dus.

Jullie muziek is geestesverruimend. In wat voor wereld vertoeven jullie zelf bij het schrijven? En wat denken jullie dat mensen voelen die jullie muziek horen?

Als ik muziek aan het schrijven ben verkeer ik niet in hogere sferen of zo, maar ik word er wel volledig door in beslag genomen en heb dan even geen tijd voor andere dingen totdat het af Is. We hopen dat mensen de sfeer van de muziek ook een beetje voelen en dat is natuurlijk geen party sfeer of zo, maar meer de donkere kant van het bestaan.

Denk je dat drugs de muziek een diepere dimensie kan geven, of is dat maar junkie gelul?

Drugs kunnen wel verruimend werken, maar op muziek maken heeft het naar mijn mening weinig invloed, althans geen positieve.

Jullie opereren in het zogenaamde postrock en postcore genre. Kan je eens vijf genrealbums opsommen die je kunt aanraden?

Ik ben niet zo op de hoogte van genres, maar ik hoorde laatst iets van Shora en dat klonk erg tof. Verder luister ik eigenlijk voornamelijk metal en blackmetal, maar dat geldt niet voor iedereen binnen de band. Onze smaken zijn nogal uiteenlopend.

Jullie gaan binnenkort werk maken van live shows. Wat kunnen we verwachten en hoe ziet een ideale show er voor jullie uit? Ik las ook iets over een Europese tour!

Een ideale show voor ons is als het publiek geïnteresseerd luistert en het gevoel heeft er helemaal ingezogen te worden. Als vervolgens het geluid goed is en we op het podium passen is het voor ons perfect. Er zijn wel wat globale plannen voor een tour maar op dit moment is er nog niets zeker dus is het nog even afwachten. Wel komen er wat shows in Nederland aan, dus kunnen we onze nekspieren alvast wat losgooien.

Heb je nog een laatste boodschap aan onze lezers die verder gaat dan ‘check onze muziek en koop onze cd’s’ ?

We hopen dat mensen de moeite doen om de atmosfeer van onze muziek in zich op te nemen. We maken beslist geen hapklare brokken, dus het kost wat moeite, maar we hopen dat het de moeite waard blijkt te zijn voor iedereen die een poging waagt...